วินมองพริมรสาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่อาจละเลยความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ลิลลี่ปรากฏตัว การที่เธอเข้ามาในบ้านของมานพอย่างง่ายดายราวกับเป็นคนคุ้นเคย ทั้งที่ตนเองพยายามควบคุมความปลอดภัยอย่างเข้มงวด ยิ่งทำให้เขาสงสัยในเจตนาที่แท้จริงของหญิงสาวคนนั้น "คุณหนูครับ ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณหนูจริงๆ" พริมรสาพยักหน้าช้าๆ "หนูรู้ค่ะคุณวิน ขอบคุณนะคะที่คอยเป็นห่วง" เธอยกมือขึ้นแตะแขนของวินเบาๆ เป็นการปลอบประโลม "หนูเองก็ไม่คิดว่าลิลลี่จะกล้าเข้ามาที่นี่อีก" "ผมเกรงว่าเธออาจจะไม่ได้มาเพียงลำพัง" วินพูดเสียงเครียด "และของที่เธอให้คุณหนู…ผมก็อดคิดไม่ได้ว่าอาจจะมีอะไรแอบแฝง" "คุณวินหมายถึงสร้อยเส้นนี้เหรอคะ" พริมรสาเลื่อนสร้อยคอเส้นใหม่ที่สวมใส่อยู่ขึ้นมาโชว์ "หนูว่ามันก็สวยดีนะคะ" "ความสวยอาจจะบดบังอันตรายได้ครับคุณหนู" วินพยายามอธิบาย "ผมอยากให้คุณหนูลองถอดมันออกก่อนได้ไหมครับ" พริมรสาชะงักเล็กน้อย เธอมองหน้าวินอย่างพิจารณา "ทำไมเหรอคะคุณวิน มีอะไรไม่ชอบมาพากลกับสร้อยเส้นนี้เหรอคะ" "ผม…ผมแค่รู้สึกไม่ปลอดภัยครับ" วินเลี่ยงที่จะบอกความจริงทั้งหมด "อยากให้คุณหนูสบายใจที่สุด" "ถ้าคุณวินไม่สบายใจ หนูก็ไม่สบายใจค่ะ" พริมรสาตัดสินใจถอดสร้อยคอออกจากคอ "แต่คุณวินต้องบอกหนูนะคะว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้" วินรับสร้อยคอมาด้วยความระมัดระวัง เขาเก็บมันไว้ในซองพลาสติกที่เตรียมไว้ "ผมจะนำไปให้หมออาร์มตรวจสอบครับ" "หมออาร์ม?" พริมรสาเลิกคิ้ว "ทำไมต้องเป็นหมออาร์มคะ" "หมออาร์มเป็นแพทย์ประจำตัวของคุณพ่อ และก็เป็นคนที่ไว้ใจได้ที่สุดในเรื่องสุขภาพของคุณหนูครับ" วินอธิบาย "ผมเชื่อว่าถ้ามีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับสร้อยเส้นนี้ หมออาร์มจะสามารถตรวจพบได้" "อืม…ก็ดีค่ะ" พริมรสารู้สึกโล่งใจที่วินใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ "แล้ว…คุณวินแน่ใจนะคะว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหนู" "ผมแน่ใจครับ" วินตอบทันที "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่ตรงนี้ปกป้องคุณหนูเอง" คำพูดของวินทำให้พริมรสาใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง การได้ยินคำยืนยันเช่นนี้จากเขา ทำให้เธอยิ่งรู้สึกผูกพันกับเขามากขึ้น ทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน "ขอบคุณนะคะ คุณวิน" "คุณหนูครับ" วินเปลี่ยนเรื่อง "เมื่อครู่ผมได้ยินคุณหนูพูดกับตัวเอง…เกี่ยวกับอดีตของคุณหนู" พริมรสายิ้มเจื่อนๆ "ก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยค่ะ" "คุณหนูเคยมีเรื่องกับลิลลี่จริงๆ ใช่ไหมครับ" วินถามตรงๆ พริมรสาถอนหายใจ "ก็…นิดหน่อยค่ะ ตอนมัธยมปลาย เราเคยมีเรื่องบาดหมางกันนิดหน่อย แต่ก็ผ่านมานานแล้ว" "นิดหน่อย…ใช่ไหมครับ" วินพึมพำกับตัวเอง เขาไม่เชื่อคำพูดของเธอเสียทีเดียว ด้วยสัญชาตญาณของคนทำงานรักษาความปลอดภัย เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของพริมรสา "ผมได้ยินมาว่า…เรื่องของคุณหนูกับลิลลี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะครับ" สีหน้าของพริมรสาเริ่มเปลี่ยนไป เธอหลบสายตาของวิน "มันเป็นเรื่องในอดีตค่ะคุณวิน ไม่มีประโยชน์ที่จะรื้อฟื้นขึ้นมา" "แต่ถ้ามันจะส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยของคุณหนูในตอนนี้…ผมคิดว่ามันก็มีประโยชน์นะครับ" วินยืนกราน "ผมอยากให้คุณหนูเล่าให้ผมฟัง ผมจะได้เตรียมพร้อมรับมือได้ถูก" พริมรสาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด "เอาเถอะค่ะ หนูจะเล่าให้ฟัง" เธอสูดหายใจลึก "ลิลลี่…เธอเป็นเพื่อนเก่าของหนูค่ะ เราเคยสนิทกันมาก่อน แต่แล้วก็มีเรื่องทะเลาะกันใหญ่โต เพราะเรื่องผู้ชายคนหนึ่ง" "ผู้ชายคนนั้น…เป็นใครครับ" วินถามอย่างสนใจ "เขาเป็นรุ่นพี่ที่คณะค่ะ แต่…มันก็ผ่านมานานแล้วจริงๆ นะคะ" พริมรสาย้ำ "เราทะเลาะกันรุนแรงมาก จนถึงขั้นที่…เกือบจะลงไม้ลงมือกัน" "แล้วทำไมถึงเลิกคบกันไปล่ะครับ" วินถามต่อ "หนู…หนูเป็นฝ่ายขอถอยค่ะ" พริมรสาตอบเสียงแผ่ว "หนูไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้ และก็…ไม่อยากมีปัญหากับลิลลี่อีก" "คุณหนูคิดว่าลิลลี่จะกลับมาแก้แค้นไหมครับ" วินถามอย่างตรงไปตรงมา พริมรสาหลุบตาลง "หนูไม่แน่ใจค่ะ แต่…ท่าทางของเธอเมื่อครู่…มันทำให้หนูกลับไปรู้สึกไม่สบายใจเหมือนตอนนั้นอีกครั้ง" วินรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวพริมรสา เขาเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นเล็กน้อย "คุณหนูไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" ขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของหมออาร์ม การตรวจสอบสร้อยคอดังกล่าวได้เริ่มขึ้นแล้ว หมออาร์มค่อยๆ นำอุปกรณ์มาสวมเข้ากับสร้อยคออย่างละเอียด เขาจดบันทึกสิ่งที่เห็นลงในสมุดบันทึกของตนเองอย่างตั้งใจ "เป็นไปได้สูงว่าสร้อยเส้นนี้อาจจะมีการฝังอุปกรณ์บางอย่างเอาไว้" หมออาร์มพึมพำกับตัวเอง "แต่จะเล็กน้อยแค่ไหน และมีวัตถุประสงค์อะไร…ยังบอกไม่ได้ชัดเจน" เขาหยิบอุปกรณ์อีกชิ้นหนึ่งออกมา ซึ่งเป็นเครื่องมือสแกนขนาดเล็ก "หวังว่ามันจะไม่ทำลายโครงสร้างเดิมของสร้อย" ผลการสแกนปรากฏขึ้นบนหน้าจอเล็กๆ หมออาร์มตาเบิกกว้าง "นี่มัน…เป็นไปไม่ได้" เขาเรียกวินเข้ามาทันที "วิน มานี่เร็ว" วินรีบเดินเข้ามาในห้องทำงานของหมออาร์ม "มีอะไรรึเปล่าครับหมอ" "ดูนี่สิ" หมออาร์มชี้ไปที่หน้าจอ "สร้อยเส้นนี้…มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับธรรมดา" วินมองตามไปที่หน้าจอ "นั่นมัน…อะไรครับ" "มันคือ…เครื่องดักฟังขนาดจิ๋ว" หมออาร์มตอบเสียงเครียด "ฝังอยู่ตรงจี้ของสร้อยเลย" วินรู้สึกชาไปทั้งตัว "เครื่องดักฟังเหครับ!" "ใช่" หมออาร์มพยักหน้า "และจากการประเมินเบื้องต้น…มันอาจจะเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ส่งสัญญาณด้วย" "หมายความว่า…ทุกอย่างที่คุณหนูพูด…ถูกบันทึกไว้หมดแล้วเหครับ" วินถามเสียงสั่น "มีความเป็นไปได้สูงมาก" หมออาร์มยืนยัน "และถ้ามันมีตัวส่งสัญญาณด้วย…ก็หมายความว่าคนที่ฝังมันไว้น่ะ…สามารถรับฟังคุณหนูได้แบบเรียลไทม์เลย" วินกำหมัดแน่น "ลิลลี่! ผู้หญิงคนนั้น…เธอจะทำอะไร!" "นายต้องรีบจัดการเรื่องนี้แล้วนะ วิน" หมออาร์มเตือน "เรื่องนี้อันตรายกว่าที่นายคิดไว้มาก" "ผมจะทำครับหมอ" วินตอบเสียงกร้าว "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณหนูได้เด็ดขาด" เขากลับไปหาพริมรสาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ภาพของลิลลี่ที่ปรากฏตัวขึ้นในบ้าน ยิ่งตอกย้ำถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ และยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบที่มีต่อหญิงสาวตรงหน้า "คุณหนูครับ" วินเดินไปหาพริมรสา ซึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่มุมหนึ่งของสวน "ผมมีเรื่องต้องแจ้งให้ทราบ" พริมรสาเงยหน้าขึ้นมอง "มีอะไรเหคะ" "สร้อยเส้นที่คุณลิลลี่ให้มา…มันไม่ใช่ของธรรมดาครับ" วินกล่าวอย่างระมัดระวัง "ไม่ใช่ของธรรมดา…หมายความว่ายังไงคะ" พริมรสาถามด้วยความสงสัย "มัน…มันคือเครื่องดักฟังครับ" วินบอกความจริง "ถูกฝังเอาไว้ในจี้ของสร้อย" พริมรสารู้สึกตกใจจนแทบพูดไม่ออก "เครื่องดักฟัง…! คุณวินแน่ใจเหคะ" "ผมแน่ใจครับ" วินตอบ "ผมเพิ่งจะนำไปให้หมออาร์มตรวจสอบมา" "แล้ว…แล้วมันส่งสัญญาณได้ด้วยหรือเปล่าคะ" พริมรสาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หมออาร์มบอกว่า…มีความเป็นไปได้สูงครับ" วินตอบ "หมายความว่า…คนที่ฝังมันไว้อาจจะกำลังฟังเราอยู่ตอนนี้ก็ได้" พริมรสารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องจะเลวร้ายขนาดนี้ "แล้ว…เราจะทำยังไงดีคะ" "คุณหนูไม่ต้องห่วงนะครับ" วินพยายามปลอบ "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" "แต่…ถ้าเขากำลังฟังเราอยู่ล่ะคะ" พริมรสาถามอย่างหวาดกลัว "เราต้องแสดงให้เขาเห็นว่า…เราไม่กลัว" วินกล่าว "และเราจะเอาคืนคนที่ทำแบบนี้" พริมรสมองหน้าวิน เธอเห็นความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของเขา มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง "แล้ว…คุณวินจะทำยังไงคะ" "ผมจะใช้โอกาสนี้…ล่อให้คนที่อยู่เบื้องหลังเผยตัวออกมาครับ" วินตอบ "แต่ก่อนอื่น…คุณหนูต้องเชื่อใจผมนะครับ" พริมรสาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "หนูเชื่อใจคุณวินค่ะ"