วินมองพริมรสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาตระหนักดีว่าสถานการณ์กำลังบีบคั้นเข้ามาทุกขณะ การที่ลิลลี่สามารถแฝงตัวเข้ามาในบ้านและมอบเครื่องดักฟังให้พริมรสาได้ แสดงให้เห็นถึงเครือข่ายที่อันตรายและมีอิทธิพลอย่างมาก "คุณหนูครับ เราต้องทำตามแผนของผมอย่างเคร่งครัดนะครับ" พริมรสาพยักหน้า "หนูพร้อมค่ะคุณวิน" "อย่างแรก…คุณหนูต้องทำตัวปกติที่สุด" วินสั่งการ "อย่าแสดงท่าทีหวาดกลัว หรือสงสัยอะไรออกมา" "แต่ถ้าเรากำลังถูกแอบฟังอยู่ล่ะคะ" พริมรสาถามอย่างกังวล "นั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องการ" วินยิ้มบางๆ "เราจะใช้โอกาสนี้…ส่งสัญญาณกลับไปให้คนที่อยู่เบื้องหลังรู้ว่า…เรากำลังจับตาดูเขาอยู่" "แล้วเราจะทำยังไงคะ" พริมรสาถาม "พรุ่งนี้…คุณหนูต้องไปพบคุณพ่อที่ห้องทำงาน" วินบอกแผน "และผมจะอยู่ข้างๆ คุณหนูตลอดเวลา" "ไปพบคุณพ่อเหรอคะ" พริมรสารู้สึกประหลาดใจ "ทำไมถึงต้องไปคะ" "ผมเชื่อว่า…คุณพ่ออาจจะรู้เรื่องบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" วินอธิบาย "และผมอยากจะสังเกตการณ์ปฏิกิริยาของคุณพ่อด้วย" "แต่คุณพ่อ…ท่านไม่ค่อยชอบให้ใครเข้าไปยุ่งเรื่องของท่านนะคะ" พริมรสาเอ่ย "ผมจะทำให้แน่ใจว่า…ไม่มีใครสามารถทำอันตรายคุณหนูได้" วินยืนยัน "คุณหนูแค่ต้องทำตามที่ผมบอก" เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศภายในคฤหาสน์ของมานพดูตึงเครียดกว่าปกติ วินยืนสง่าอยู่ข้างพริมรสาขณะที่เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของบิดา ประตูห้องทำงานที่ปิดทึบยิ่งเพิ่มความรู้สึกอึดอัดให้กับพริมรสา "คุณพ่อคะ" พริมรสาเอ่ยเรียกเมื่อเห็นมานพกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน "หนูขอเข้ามาได้ไหมคะ" มานพเงยหน้าขึ้นมองลูกสาวด้วยแววตาที่อ่านยาก "เข้ามาสิ" วินยืนขวางประตูเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าให้พริมรสาเดินเข้าไป มานพมองวินด้วยสายตาเย็นชา "บอดี้การ์ดคนใหม่ของแกนี่…ดูท่าทางจะมีความสามารถ" "เขาดูแลหนูได้ดีค่ะคุณพ่อ" พริมรสาตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ดี…ดี" มานพพยักหน้าช้าๆ "แล้วมีธุระอะไร" "หนู…หนูอยากจะขอให้คุณพ่อช่วยเรื่องสร้อยเส้นนี้ค่ะ" พริมรสาหยิบสร้อยเส้นใหม่ที่ยังคงสวมใส่อยู่ขึ้นมาโชว์ "พอดีว่า…หนูรู้สึกไม่สบายใจกับมันน่ะค่ะ" มานพเลิกคิ้วมองสร้อยเส้นนั้น "สร้อยเส้นนี้…ลิลลี่ให้มาใช่ไหม" พริมรสาตกใจที่พ่อของเธอรู้ชื่อลิลลี่ "คุณพ่อรู้จักลิลลี่เหรอคะ" "รู้จัก…ในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ" มานพตอบเรียบๆ "แล้วทำไมเธอถึงให้สร้อยเส้นนี้กับแก" "หนู…หนูไม่แน่ใจค่ะ" พริมรสาโกหก "แต่คุณวินเขาบอกว่า…มันอาจจะมีอะไรผิดปกติ" มานพหรี่ตามองวิน "บอดี้การ์ดของแก…มีความสามารถถึงขนาดตรวจจับสิ่งผิดปกติได้เลยหรือ" "ผมมีความละเอียดรอบคอบครับคุณ" วินตอบอย่างหนักแน่น "และผมไม่ยอมให้มีอะไรมาทำอันตรายคุณหนูได้" มานพหัวเราะเบาๆ "น่าสนใจ" เขาหันกลับไปมองพริมรสา "แล้วแกอยากให้พ่อช่วยเรื่องอะไร" "หนูอยากให้คุณพ่อช่วยตรวจสอบให้หน่อยค่ะว่า…สร้อยเส้นนี้มันปลอดภัยจริงๆ" พริมรสาเอ่ย มานพพิจารณาสร้อยเส้นนั้นอย่างถี่ถ้วน "ลิลลี่…ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล" เขาพูดเหมือนพูดกับตัวเอง "เธอต้องการอะไรจากแกกันแน่" "คุณพ่อพอจะรู้ไหมคะว่า…ลิลลี่มีแผนอะไร" พริมรสาถาม มานพส่ายหน้า "พ่อไม่รู้" เขาเงยหน้าขึ้นมองวิน "แต่ถ้าแกคิดว่ามีอะไรผิดปกติ…พ่อจะให้คนของพ่อตรวจสอบให้" "ไม่ต้องครับคุณ" วินรีบปฏิเสธ "ผมจะจัดการเอง" "แน่ใจนะ" มานพถาม "คนของพ่อ…มีความสามารถไม่แพ้ใคร" "ผมเชื่อมั่นในฝีมือของผมเองครับ" วินยืนกราน "และผมไม่อยากให้เรื่องนี้…เข้าไปพัวพันกับใครอีก" มานพพยักหน้าช้าๆ "ตามใจแก" เขาหันไปทางพริมรสา "แต่ถ้าแกรู้สึกไม่ปลอดภัย…บอกพ่อได้เสมอ" "ขอบคุณค่ะคุณพ่อ" พริมรสารู้สึกโล่งใจที่การสนทนาไม่เลวร้ายอย่างที่คิด หลังจากออกจากห้องทำงานของมานพ วินก็พามารดาออกไปด้านนอก "คุณหนูครับ ผมว่าคุณพ่อของคุณหนู…น่าจะมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน" "คุณพ่อเหรอคะ" พริมรสาประหลาดใจ "ทำไมคุณวินถึงคิดแบบนั้นคะ" "ท่าทีของคุณพ่อ…มันดูไม่เหมือนคนที่ไม่รู้อะไรเลย" วินอธิบาย "และเขาก็ดูเหมือนจะรู้จักลิลลี่ดีพอสมควร" "แต่คุณพ่อบอกว่า…รู้จักลิลลี่ในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ" พริมรสาแย้ง "บางที…ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็อาจจะลึกซึ้งกว่านั้นก็ได้ครับ" วินคาดเดา "ผมคิดว่าเราต้องระวังคุณพ่อของคุณหนูด้วย" พริมรสาอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าพ่อของเธอจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ "เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ" "อะไรก็เป็นไปได้ครับคุณหนู" วินกล่าว "โดยเฉพาะในโลกที่คุณหนูอยู่" คืนนั้น วินใช้เวลาส่วนใหญ่ในการวางแผน เขาตระหนักดีว่าการเผชิญหน้ากับลิลลี่โดยตรงอาจเป็นอันตรายเกินไป เขาต้องการข้อมูลเพิ่มเติม และต้องการล่อให้ลิลลี่เผยพิรุธออกมา "คุณหนูครับ" วินกลับไปหาพริมรสาในตอนกลางคืน "ผมมีแผนที่จะทำให้เราได้ข้อมูลเพิ่มขึ้น" "แผนอะไรเหรอคะ" พริมรสาถาม "ผมจะแสร้งทำเป็นว่า…คุณหนูถูกลักพาตัว" วินบอกแผนที่อันตราย "และเราจะใช้เรื่องนี้…ล่อให้ลิลลี่ หรือคนที่อยู่เบื้องหลัง…ติดต่อกลับมา" พริมรสาเบิกตากว้าง "ลักพาตัวเหรอคะ! มันอันตรายเกินไปนะคะคุณวิน!" "ผมจะอยู่กับคุณหนูตลอดเวลาครับ" วินยืนยัน "และผมจะวางแผนการให้แนบเนียนที่สุด" "แต่…ถ้ามันผิดพลาดขึ้นมาล่ะคะ" พริมรสารู้สึกหวาดกลัว "ผมจะรับผิดชอบเองครับ" วินตอบเสียงหนักแน่น "ผมไมยอมให้คุณหนูเป็นอันตรายเด็ดขาด" พริมรสาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพิจารณาคำพูดของวิน และความมุ่งมั่นในแววตาของเขา "หนู…หนูตกลงค่ะ" "ดีมากครับ" วินยิ้มอย่างโล่งอก "พรุ่งนี้…คุณหนูต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่างนะครับ" "ค่ะ" พริมรสาตอบรับ วินรู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น เขาต้องปกป้องพริมรสาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม และเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา