ความเงียบภายในโกดังเก่าเริ่มจะบีบคั้นหัวใจของพริมรสา เธอซุกตัวอยู่หลังลังไม้เก่าๆ มือทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอกแน่น พยายามข่มความรู้สึกหวาดหวั่นที่กำลังคืบคลานเข้ามา ดวงตาคู่สวยเหลือบมองวินเป็นระยะๆ ซึ่งเขาก็ยืนนิ่งสงบราวกับรูปสลัก มือข้างหนึ่งยังคงกุมปืนพกคู่ใจไว้แน่น ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ บริเวณอย่างระแวดระวัง ทุกประสาทสัมผัสถูกตั้งเต้น พร้อมรับสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ "คุณวินคะ...นานแค่ไหนแล้วคะ" พริมรสาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา แทบจะกระซิบให้ได้ยินกันสองคน "หนูรู้สึกเหมือนเวลาหยุดเดินไปเลยค่ะ" วินหันมามองเธอเพียงชั่วครู่ แววตาฉายแววอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความเข้มข้นไว้ "ยังไม่นานเท่าไหร่ครับคุณหนู" เขาตอบเสียงเรียบ "แต่ผมก็หวังว่า…แผนนี้จะได้ผล" "แล้วถ้า...ถ้าไม่มีใครมาล่ะคะ" เธอถามต่อ ความกังวลฉายชัดในน้ำเสียง "เราจะทำยังไงต่อคะ" "เราก็จะมีแผนสำรองอยู่เสมอครับ" วินตอบอย่างหนักแน่น "แต่ตอนนี้...เราต้องเชื่อมั่นในแผนที่เราวางไว้ก่อน" เขาหันกลับไปจับจ้องรอบทิศทางอีกครั้ง พยายามเพ่งสมาธิไปที่เสียงรอบข้าง เสียงลมที่พัดผ่านช่องลม เสียงหนูกัดแทะอยู่ตามซอกหลืบ หรือแม้แต่เสียงของหัวใจตัวเองที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกวินาทีที่ผ่านไปดูเหมือนจะยาวนานกว่าปกติ ผ่านไปอีกเกือบชั่วโมง บรรยากาศก็ยังคงเดิม มีเพียงความเงียบและความอึดอัดที่ปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณ พริมรสาเริ่มรู้สึกท้อแท้ เธอไม่แน่ใจว่าแผนการนี้จะสำเร็จหรือไม่ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความหวังก็ยิ่งริบหรี่ลง "คุณวินคะ" เธอเริ่มอีกครั้ง "หนูว่า...เราน่าจะลองออกไปข้างนอกดูนะคะ บางที...ลิลลี่อาจจะกำลังรอเราอยู่ที่อื่นก็ได้" วินส่ายหน้าช้าๆ "ยังครับคุณหนู" เขาตอบ "เราเพิ่งจะเริ่มเอง เราต้องให้เวลาเขาหน่อย" "แต่หนูกลัวค่ะ" พริมรสาพึมพำ "ที่นี่มันวังเวงเกินไป" "ผมรู้ครับ" วินกล่าว "แต่คุณหนูต้องอดทนอีกนิด" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "ผมกำลังคิดว่า...เราอาจจะต้องเร่งกระตุ้นพวกเขาหน่อย" "จะทำยังไงคะ" พริมรสาถามอย่างสนใจ "ผมจะลองส่งสัญญาณบางอย่างออกไป" วินอธิบาย "เพื่อให้เขารู้ว่า...เรากำลังจะเคลื่อนไหว" "สัญญาณแบบไหนคะ" "ผมจะเดินออกไปจากที่นี่…แต่จะเดินแบบลวกๆ ไม่ระวังตัว" วินบอกแผน "และคุณหนูจะแกล้งทำเป็นว่า…คุณหนูกำลังจะวิ่งหนีไป" พริมรสาเบิกตากว้าง "แล้วจะดีเหรอคะ ถ้าเราทำให้เขาเห็นแบบนั้น" "นั่นคือสิ่งที่เราต้องการครับ" วินยิ้มมุมปาก "เราต้องการให้เขาสนใจเรา เราต้องการให้เขาคิดว่า…เรากำลังอ่อนแอ" "หนูเข้าใจแล้วค่ะ" พริมรสาพยักหน้า "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" วินพยักหน้ารับ เขาค่อยๆ ก้าวออกจากที่ซ่อนอย่างช้าๆ แต่ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาทำทีเป็นเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณโกดังอย่างไม่ใส่ใจนัก สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ตลอดเวลา แต่ทำราวกับว่ากำลังมองผ่านไป พริมรสาเองก็เริ่มแสดงบทบาทของเธอ เธอค่อยๆ ย่องออกจากที่ซ่อนเช่นกัน ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอทำทีเป็นมองไปรอบๆ อย่างกระวนกระวาย ก่อนจะเริ่มเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะพยายามหาทางหนี ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านนอกโกดังก็ดังขึ้น แว่วมาตามลม วินและพริมรสาหยุดชะงักทันที ทั้งสองมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง "มาแล้วครับ" วินกระซิบ ฝีเท้าค่อยๆ ดังเข้ามาใกล้ขึ้น ชัดเจนขึ้น เสียงประตูโกดังที่ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบาทำให้ทั้งสองใจเต้นระรัวขึ้นไปอีก "ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงทุ้มห้าวดังขึ้น พร้อมกับเงาตะคุ่มที่ปรากฏขึ้นที่ปากประตู วินคว้ามือของพริมรสาแน่น "เตรียมตัวนะครับ" เขาพึมพำ