วินดึงพริมรสาให้เข้ามาหลบอยู่ข้างหลังเขาอย่างรวดเร็ว ปืนพกในมือถูกยกขึ้นมาเตรียมพร้อม ดวงตาของเขาสบเข้ากับเงาตะคุ่มที่กำลังค่อยๆ ก้าวเข้ามาภายในโกดังอย่างระมัดระวัง แสงสลัวๆ ที่สาดส่องเข้ามาทำให้มองเห็นใบหน้าของบุคคลนั้นได้ไม่ชัดเจนนัก แต่สิ่งที่เห็นก็ทำให้ทั้งวินและพริมรสาต้องประหลาดใจ "ใครกัน?" วินเอ่ยถามเสียงเข้ม กักเสียงไม่ให้สั่นคลอน เงาตะคุ่มนั้นหยุดชะงักไปชั่วขณะ ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ "แกเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?" เสียงนั้นถามกลับมา เป็นเสียงผู้ชายที่ดูคุ้นหูอย่างประหลาด พริมรสาเงยหน้ามองวินด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่ดูประหลาดใจเช่นกัน "คุณวิน...เขาเป็นใครคะ" เธอถามเสียงแผ่ว วินไม่ตอบ เขาจับจ้องไปที่เงาตะคุ่มนั้นอย่างไม่วางตา "ผมเป็นบอดี้การ์ดของคุณหนูพริมรสา" เขาตอบ "ส่วนคุณ...มีธุระอะไร มาดักรอพวกเราในที่แบบนี้" บุคคลนั้นค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แสงที่ส่องเข้ามาทำให้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้น พริมรสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา "คุณ...คุณสันติ!" ชายตรงหน้า คือ สันติ ชายหนุ่มที่เคยเป็นคนสนิทของเธอ และเป็นคนที่เธอแอบชอบมานาน เขาเป็นคนที่ดูอบอุ่น อ่อนโยน และแตกต่างจากโลกมืดที่เธอเคยรับรู้ "พริมรสา!" สันติร้องเรียกชื่อเธอเสียงหลง เขามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนดีใจ "เธอ...เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" วินขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ "คุณสันติ? คุณมาทำอะไรที่นี่?" เขาถามแทรกขึ้นมา สันติหันมามองวินด้วยสายตาเย็นชา "นี่มันเรื่องของฉันกับพริมรสา แกไม่ต้องมายุ่ง" "ผมไม่สามารถปล่อยให้คุณหนูของผมตกอยู่ในอันตรายได้" วินตอบอย่างหนักแน่น "และที่นี่...มันไม่ใช่ที่ที่ควรจะมาพบกัน" "ฉันไม่ได้มาทำอันตรายเธอ" สันติหันกลับมามองพริมรสาอีกครั้ง "ฉันแค่อยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ" "กำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับหนูจริงๆ ก็เพราะคุณลิลลี่นั่นแหละค่ะ!" พริมรสาเอ่ยเสียงดัง "คุณก็รู้ใช่ไหมคะว่าคุณลิลลี่กำลังวางแผนอะไรอยู่" สีหน้าของสันติเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ฉัน...ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น" เขาตอบตะกุกตะกัก "ฉันแค่เป็นห่วงเธอ" "เป็นห่วงเหรอคะ" พริมรสาแค่นหัวเราะ "คุณบอกหนูได้ไหมคะว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? ทำไมคุณถึงรู้ว่าหนูกำลังจะมาที่นี่?" สันติอึกอัก เขาไม่สามารถตอบคำถามของพริมรสาได้ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ราวกับกำลังหาทางหนี วินสังเกตเห็นความผิดปกติของสันติอย่างชัดเจน "คุณสันติครับ" เขาพูดขึ้น "ผมคิดว่า...คุณน่าจะบอกความจริงกับคุณหนูได้แล้ว" "ฉันไม่มีอะไรจะบอกทั้งนั้น!" สันติตะคอกกลับ เขาเริ่มมีท่าทีที่แข็งกร้าวขึ้น "ถ้าอย่างนั้น...ผมคงต้องพาคุณหนูออกไปจากที่นี่แล้ว" วินกล่าว "เพราะผมไม่สามารถเชื่อใจใครได้ทั้งนั้นในสถานการณ์แบบนี้" "เดี๋ยวก่อน!" สันติร้องห้าม "ฉัน...ฉันจะบอกทุกอย่าง" เขาถอนหายใจอย่างหนัก "ฉัน...ฉันถูกลิลลี่บังคับมา" "บังคับ?" พริมรสาถามอย่างไม่เข้าใจ "ใช่" สันติยอมรับ "ลิลลี่...เธอรู้ว่าฉันชอบเธอ เธอใช้เรื่องนั้นข่มขู่ฉัน" "แล้วคุณยอมเหรอคะ?" พริมรถาถามเสียงตัดพ้อ "ฉัน...ฉันไม่รู้จะทำยังไง" สันติกล่าว "เธอขู่ว่าจะทำร้ายครอบครัวของฉัน" "ครอบครัวของคุณ?" พริมรถาตกใจ "คุณมีครอบครัวเหรอคะ" "ใช่" สันติพยักหน้า "พ่อแม่ของฉัน...ฉันมีน้องสาวอีกคน" วินมองสันติอย่างพิจารณา เขาเริ่มเชื่อในสิ่งที่สันติพูด แต่ก็ยังคงระแวดระวัง "แล้วลิลลี่สั่งให้คุณทำอะไร?" "เธอสั่งให้ฉันมาคอยดูคุณหนู" สันติบอก "คอยส่งข่าวให้เธอว่าคุณหนูอยู่ที่ไหน ทำอะไร" "แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ตอนนี้?" พริมรถาถาม "ลิลลี่บอกให้ฉันมาที่นี่" สันติกล่าว "เธออยากจะให้ฉัน...รอคุณหนู แล้วพาคุณหนูไปหาเธอ" "พาหนูไปหาเธอ?" พริมรสาถามด้วยความตกใจ "แล้วคุณจะทำแบบนั้นเหรอคะ" สันติส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่! ฉันไม่ทำเด็ดขาด" เขาปฏิเสธอย่างหนักแน่น "ฉันมาที่นี่...เพื่อเตือนคุณหนู" "เตือน?" วินเลิกคิ้ว "ใช่" สันติกล่าว "ฉันไม่อยากให้คุณหนูต้องตกอยู่ในอันตราย" "แต่ถ้าคุณมาเตือนหนู...ทำไมคุณถึงไม่ติดต่อหนูโดยตรงล่ะคะ" พริมรถาถามต่อ "ฉันทำไม่ได้" สันติตอบ "ลิลลี่คอยจับตาฉันอยู่ตลอดเวลา ฉันต้องแสดงให้เธอเห็นว่า...ฉันกำลังทำตามคำสั่งของเธอ" วินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเชื่อในคำพูดของสันติ แต่ก็ยังคงต้องระมัดระวัง "ถ้าอย่างนั้น...คุณสันติ" เขาเอ่ยขึ้น "คุณจะช่วยเราได้ไหม?" สันติมองวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "คุณต้องการให้ฉันช่วยอะไร?" "คุณรู้แผนการของลิลลี่มากกว่าพวกเรา" วินกล่าว "ช่วยบอกเราหน่อยว่า...เธอจะทำอะไรต่อไป" "ฉัน...ฉันไม่รู้แน่ชัด" สันติยอมรับ "แต่เธอพูดประมาณว่า...เธอจะใช้คุณหนูเป็นเครื่องมือในการต่อรองบางอย่าง" "ต่อรองกับใคร?" พริมรถาถาม "กับพ่อของคุณ" สันติตอบ "เธอต้องการบางอย่างจากพ่อของคุณ"