กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคละคลุ้งปะทะจมูกอย่างแรง หญิงสาวชุดกาวน์สีซีดเดินลากเท้าไปตามโถงทางเดินที่ว่างเปล่า เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้อง ชวนให้รู้สึกวังเวงใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้กลับหมองคล้ำด้วยความอ่อนล้าและความสิ้นหวัง ใบหน้าหวานซีดเผือด ปากบางเม้มแน่นสะกดกลั้นน้ำตาเอาไว้ ร่างกายผอมบางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่ออุณหภูมิในห้องแอร์เย็นเยียบกว่าปกติ “อีกแค่สองร้อยล้าน…” เสียงแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากที่แห้งผาก เธอพึมพำกับตัวเอง ราวกับจะย้ำเตือนให้หัวใจที่กำลังจะแตกสลายรับรู้ถึงชะตากรรมอันโหดร้ายที่กำลังถาโถมเข้ามา “หมอคะ เมื่อไหร่แม่ของฉันจะได้ผ่าตัดคะ” เธอเอ่ยถามพยาบาลที่กำลังเดินสวนมา ใบหน้าอ่อนโยนของพยาบาลฉายแววเวทนา “อีกไม่นานค่ะคุณแพรวา ถ้าคุณหาเงินมาให้ครบตามจำนวน” คำตอบที่คาดเดาได้ แต่กลับทิ่มแทงหัวใจราวกับใบมีดที่กรีดลึกเข้าไป พยาบาลคนนั้นเดินจากไป ทิ้งให้แพรวารู้สึกเดียวดายอีกครั้ง เงินสองร้อยล้านบาท… ตัวเลขที่สูงลิ่วจนแทบจะเอื้อมไม่ถึง สภาพคล่องทางการเงินของเธอมีจำกัด บริษัทที่พ่อทิ้งไว้ให้กำลังจะล้มละลาย เธอเป็นหนี้เป็นสินรอบด้าน แถมยังมีค่าใช้จ่ายมหาศาลในการดูแลมารดาที่ป่วยหนักด้วยโรคร้าย “อย่าเพิ่งไปนะแม่” เธอหลับตาลง นึกถึงใบหน้าอ่อนโยนของมารดา รอยยิ้มที่เคยสดใส บัดนี้ซีดเซียวและอ่อนแรง “แพรจะหาทางให้แม่ได้นะ แพรจะไม่มีวันทิ้งแม่” เธอตัดสินใจเดินตรงไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงพยาบาล ด้วยความหวังริบหรี่ว่าจะมีปาฏิหาริย์ หรือทางออกใดๆ เกิดขึ้น ที่จะช่วยให้เธอได้เงินก้อนใหญ่มารักษาแม่ได้ทันเวลา “คุณแพรวา เชิญค่ะ” เลขานุการสาวเชิญเธอเข้าไปในห้องทำงานที่หรูหราโอ่อ่า ผู้อำนวยการต้อนรับเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่แววตาซ่อนเร้นอะไรบางอย่าง “นั่งก่อนสิครับ” “ขอบคุณค่ะท่านผู้อำนวยการ” แพรวานั่งลงอย่างเกร็งๆ “ผมทราบดีถึงสถานการณ์ของคุณนะครับ” ผู้อำนวยการเริ่มเปิดบทสนทนา “และผมก็เสียใจกับความเจ็บป่วยของคุณแม่ด้วย” “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบรับอย่างสุภาพ “ท่านผู้อำนวยการคะ… พอจะมีทางไหน… ที่จะช่วยให้ฉันได้เงินก้อนใหญ่มารักษาแม่ได้บ้างไหมคะ” ผู้อำนวยการยกมือขึ้นกอดอก มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองเบื้องล่าง “ผมพอจะมีทางหนึ่ง… แต่ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะรับได้ไหม” แพรวาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวัง “อะไรคะ บอกมาเลยค่ะ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อแม่” “เมื่อไม่นานมานี้ มีนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงมากฝีมือคนหนึ่ง… เขาเป็นทายาทของตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงมากในวงการธุรกิจ… เขากำลังมองหา… หาคนที่จะมาช่วยงานในบริษัทของเขา… เป็นตำแหน่งที่ค่อนข้างพิเศษ… และเขาก็พร้อมจะจ่ายเงินจำนวนมาก… มากพอที่จะรักษาคุณแม่ของคุณได้สบายๆ” แพรวาใจเต้นระรัว “นักธุรกิจคนนั้น… เขาเป็นใครคะ” “คุณกวินท์ วัฒนาวิทย์กุล” ผู้อำนวยการเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างไม่ลังเล “ชื่อเสียงของเขาคงไม่ต้องให้ผมแนะนำอะไรมากนัก… คุณกวินท์เป็นคนที่… ค่อนข้างจะ… มีความต้องการส่วนตัวบางอย่าง… และเขาก็พร้อมจะทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อแลกกับสิ่งนั้น… ถ้าคุณสนใจ… ผมสามารถ… นัดเจอคุณกับเขาได้” ความหวังของแพรวาลอยวนอยู่บนอากาศ แต่ขณะเดียวกัน ความรู้สึกไม่สบายใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ “ความต้องการส่วนตัว… ของเขาหมายถึงอะไรคะ” ผู้อำนวยการชะงักไปเล็กน้อย “อืม… เขาต้องการ… ความสัมพันธ์… แบบพิเศษ… ที่จะปกปิดเป็นความลับ… และเป็นเวลา… หนึ่งปี” “ความสัมพันธ์แบบพิเศษ?” แพรวาเอ่ยทวนคำ ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงกว่าเดิม “หมายถึง… เขาต้องการให้ฉัน… ไปเป็น… ของเขา… อย่างนั้นหรือคะ” “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ” ผู้อำนวยการรีบแก้ต่าง “เขาแค่ต้องการ… คนที่จะมาอยู่เคียงข้าง… ดูแลเขา… ในบางโอกาส… เป็นเหมือน… ผู้หญิงของเขา… แต่เป็นเรื่องส่วนตัว… ที่จะไม่มีใครรู้… และต้องทำตามข้อตกลงของเขาอย่างเคร่งครัด” “แล้ว… ค่าตอบแทน… คือเท่าไหร่คะ” แพรวาถามเสียงสั่น ความรู้สึกขัดแย้งตีกันในอก เธอเกลียดการต้องไปตกเป็นของผู้ชายอื่น แต่ชีวิตของแม่… ชีวิตของแม่สำคัญกว่าทุกสิ่ง “ถ้าคุณทำตามข้อตกลงของเขาตลอดหนึ่งปี… เขายินดีจ่ายให้คุณ… สองร้อยล้านบาท… เท่ากับที่คุณต้องการพอดี” แพรวานิ่งอึ้ง สองร้อยล้านบาท… เงินจำนวนมหาศาลที่จะช่วยชีวิตมารดาของเธอได้… แต่ต้องแลกมาด้วยศักดิ์ศรีและร่างกายของเธอ… เธอหลับตาลงอีกครั้ง ภาพใบหน้าของมารดาปรากฏขึ้นชัดเจน… ความรักที่แม่มีให้… ความเสียสละที่แม่เคยทำเพื่อเธอ… เธอจะยอมให้แม่ต้องตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ… ไม่… ไม่มีวัน “ฉัน… ฉันตกลงค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น “ฉันจะไปพบคุณกวินท์” “ดีมากครับ” ผู้อำนวยการยิ้มกว้างขึ้น “ผมจะจัดการนัดหมายให้คุณ… คุณกวินท์เป็นคน… ค่อนข้าง… เคร่งครัด… คุณต้องเตรียมตัวให้ดี” เมื่อออกมาจากห้องทำงานของผู้อำนวยการ แพรวารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ เธอได้สิ่งที่ต้องการ… ได้โอกาสที่จะรักษาแม่… แต่เธอก็สูญเสียบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญไปเช่นกัน… นั่นคืออิสรภาพและศักดิ์ศรีของเธอ