รถลีมูซีนสีดำสนิทราคาแพง จอดนิ่งอยู่หน้าคฤหาสน์หรูหราโอ่อ่า ตระการตา สไตล์ยุโรปโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาสูง มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงได้อย่างชัดเจน ยามอาทิตย์อัสดงกำลังจะลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง งดงามราวกับภาพวาด แพรวาในชุดเดรสสีดำเรียบหรู แต่ดูสง่างามราวกับนางพญา ก้าวลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ มือเรียวกำกระเป๋าถือใบเล็กแน่น “นี่คือบ้านของคุณกวินท์ค่ะคุณแพรวา” คนขับรถเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แพรวาพยักหน้ารับ เดินตรงไปยังประตูบานใหญ่ที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติก่อนจะกดออด เสียงออดดังขึ้นไม่นาน ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกโดยชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าหล่อคม ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยว ผิวขาวผ่อง ผมสีดำขลับเซ็ตทรงอย่างดี เขาเป็นชายหนุ่มที่ดูเย่อหยิ่ง ทะนงตน ราวกับเจ้าชายในเทพนิยาย “คุณแพรวาใช่ไหมครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดัน “ใช่ค่ะ” แพรวาตอบรับ เสียงสั่นเล็กน้อย “ผมชื่อวินัย เป็นเลขาของคุณกวินท์ เชิญข้างในครับ” วินัยผายมือเชิญให้เธอเข้าไปในคฤหาสน์ ภายในคฤหาสน์กว้างขวางโอ่อ่า ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง งานศิลปะล้ำค่า ภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ประดับอยู่ตามผนัง ทุกอย่างดูแพงระยับจนน่าอึดอัด แพรวาก้าวเดินตามวินัยไปตามโถงทางเดินที่ทอดยาวไปยังห้องทำงานขนาดใหญ่ “คุณกวินท์รอคุณอยู่ข้างในครับ” วินัยเปิดประตูห้องทำงานให้เธอ แพรวาเดินเข้าไปในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราเช่นกัน โต๊ะทำงานทำจากไม้โอ๊คขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ตรงข้ามกับประตู บนโต๊ะมีเอกสารวางเรียงรายอยู่ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารบางอย่าง ใบหน้าของเขาดูคมเข้มหล่อเหลา แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา ดวงตาของเขาเป็นสีดำสนิท นัยน์ตาที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง “คุณกวินท์คะ” แพรวาเอ่ยเรียกเสียงเบา ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาปรากฏแววตาประหลาดใจเล็กน้อย ราวกับไม่คาดคิดว่าเธอจะดูดีขนาดนี้ เขาผินหน้ามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ประเมินค่า “มาแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถาม น้ำเสียงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ “นั่งลงก่อน” แพรวานั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่เขาผายมือให้ รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก “ฉัน… แพรรักค่ะ” “ผมรู้” กวินท์ตอบรับสั้นๆ “วินัย ออกไปได้แล้ว” วินัยโค้งศีรษะให้ทั้งสองคน แล้วเดินออกจากห้องไป ปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ “คุณแพรวา” กวินท์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ผมคงไม่ต้องเสียเวลาอธิบายอะไรมากนัก” “ค่ะ” แพรวารับคำ “คุณมาที่นี่เพราะคุณต้องการเงิน… สองร้อยล้านบาท… เพื่อรักษาแม่ของคุณ” “ใช่ค่ะ” แพรวากลืนน้ำลายที่เหนียวหนืด “ผมยินดีจ่ายให้คุณ… แต่… คุณต้องทำตามเงื่อนไขของผม” “เงื่อนไข… อะไรคะ” กวินท์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สองมือประสานกันไว้บนหน้าท้อง ใบหน้าของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์ “เงื่อนไขของผม… ไม่ซับซ้อน… คุณต้องมาอยู่กับผม… เป็นเวลาหนึ่งปี” แพรวาสะดุ้งเฮือก “อยู่กับคุณ… หมายถึง… เป็น… ภรรยาของคุณ… อย่างนั้นเหรอคะ” “ก็… เกือบจะใช่” กวินท์เลิกคิ้ว “ผมต้องการผู้หญิงที่… สวย… ฉลาด… มีไหวพริบ… และพร้อมจะอยู่เคียงข้างผม… ในทุกโอกาส… ไม่ใช่แค่ในฐานะ… คนรับใช้… แต่เป็น… คนรู้ใจ… และ… เป็น… ภรรยา… ที่ผมเลือก… เพื่อสังคม… และ… เพื่อ… ผลประโยชน์ของผม” แพรวาอ้าปากค้าง ไม่คาดคิดว่าเงื่อนไขของเขาจะโหดร้ายและน่าอายถึงเพียงนี้ “แต่… ฉัน… ฉันไม่เคย… ไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้มาก่อน…” “ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเป็น… ผู้หญิงที่ผ่านโลกมาเยอะ” กวินท์พูดขัด “ผมต้องการ… ความบริสุทธิ์… ความซื่อสัตย์… และ… ความภักดี… ผมต้องการ… ผู้หญิงที่… จะไม่ทำให้ผมเสียหน้า… และ… จะเป็น… เสาหลัก… เคียงข้างผม… ไม่ใช่แค่… ผู้หญิงที่… รอวันหมดสัญญา” “แต่… คุณจะให้ฉันทำอะไรบ้างคะ” แพรวาถามเสียงสั่น “คุณจะต้องตามผมไปออกงานสังคมต่างๆ… เป็นเจ้าภาพ… และ… เป็น… คู่ชีวิต… ต่อหน้าสาธารณชน… คุณจะต้อง… ดูแลผม… และ… บ้านของผม… อย่างดีที่สุด… และ… ที่สำคัญที่สุด… คุณจะต้อง… เป็น… ภรรยา… ของผม… ในทุกๆ ด้าน… อย่างน้อย… ในทางนิตินัย” “ในทุกๆ ด้าน… หมายถึง… คุณจะ… คุณจะ…” แพรวาอึกอักพูดไม่ออก กวินท์ยิ้มมุมปาก “คุณเข้าใจถูกแล้ว… ในทุกๆ ด้าน… ที่จำเป็น… ผมต้องการ… ผู้หญิงที่… จะเติมเต็มชีวิตผม… และ… ทำให้ผม… รู้สึก… ครอบครอง… และ… มีความสุข… โดยที่… คุณจะต้อง… ไม่มีวัน… ปฏิเสธ… คำสั่งของผม… ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ทำสัญญา… หรือจนกว่า… ผมจะเบื่อคุณ” คำว่า 'เบื่อคุณ' สะท้อนก้องอยู่ในหัวของแพรวา ราวกับเสียงระฆังมรณะ เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แล่นไปทั่วร่าง นี่มันไม่ใช่แค่สัญญา แต่เป็นพันธนาการที่จะผูกมัดเธอไว้กับเขา “คุณ… คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้” แพรวาเผลอหลุดปากออกมาด้วยความโมโห กวินท์หัวเราะในลำคอ “ผมมีสิทธิ์… เพราะผมมีเงิน… และผมกำลังจะช่วยชีวิตแม่ของคุณ… คุณไม่มีทางเลือกอื่น… จริงไหม” คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในใจของแพรวา เธอรู้ดีว่าเขากำลังพูดความจริง เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ “ถ้าฉันตกลง… แม่ของฉัน… จะได้รับการรักษา… ทันทีใช่ไหมคะ” “แน่นอน” กวินท์พยักหน้า “ถ้าคุณเซ็นสัญญา… พรุ่งนี้เช้า… แม่ของคุณ… จะได้รับการผ่าตัด… และผมจะจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด… และ… สองร้อยล้านบาท… จะถูกโอนเข้าบัญชีของคุณ… ทันที… ที่คุณ… เซ็นสัญญา… และ… ย้ายเข้ามาอยู่กับผม” แพรวาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามข่มกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอต้องยอม… เพื่อแม่… เธอต้องยอม… “ฉัน… ฉันตกลงค่ะ” เธอตอบเสียงเบา แต่หนักแน่น กวินท์ยิ้มอย่างพึงพอใจ “ดีมาก… วินัย!” เขาตะโกนเรียกเลขา วินัยเปิดประตูเข้ามาทันที “ครับคุณกวินท์” “เอาสัญญา… และ… เอกสารการโอนเงิน… มาให้คุณแพรวาเซ็น” วินัยโค้งคำนับ แล้วรีบไปหยิบเอกสารมาให้ กวินท์ยื่นสัญญาให้แพรวาดู “อ่านดูให้ละเอียด… ถ้าโอเค… ก็เซ็น… ผมไม่ชอบการประวิงเวลา” แพรวาอ่านเอกสารอย่างรวดเร็ว เนื้อหาสัญญาเต็มไปด้วยข้อบังคับที่เข้มงวด และข้อตกลงที่ดูเหมือนจะเอารัดเอาเปรียบเธออย่างมาก แต่เธอก็ไม่ได้มีทางเลือกอื่น “ฉัน… ฉันเซ็น” เธอรับปากกามา แล้วบรรจงเซ็นชื่อของเธอลงไปในช่องว่าง วินัยรับสัญญาคืนไป แล้วยื่นใบสลิปการโอนเงินจำนวนสองร้อยล้านบาทมาให้เธอ “เรียบร้อยครับ” แพรวาหยิบสลิปการโอนเงินขึ้นมาดู ตัวเลขนั้นปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป… แต่ทั้งหมดคือเรื่องจริง