หลังจากกลับมาจากคฤหาสน์ของคุณท่านประเสริฐ แพรวาก็ใช้เวลาที่เหลืออยู่ในการเตรียมตัวสำหรับมื้อเย็น เธอเลือกชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ดูสุภาพและอ่อนหวาน พร้อมกับเครื่องประดับเรียบๆ ที่กวินท์เตรียมไว้ให้ แม้ว่าภายในใจจะยังคงรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย แต่เธอก็พยายามทำใจให้สบายที่สุด “คุณแพรวาครับ” วินัยเคาะประตูห้อง “คุณท่านประเสริฐให้ผมมาแจ้งว่า มื้อเย็นจะเริ่มในอีกหนึ่งชั่วโมงครับ” “ขอบคุณค่ะวินัย” แพรวาตอบรับ หนึ่งชั่วโมงต่อมา แพรวาเดินตามวินัยไปยังห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ กวินท์ยืนรอเธออยู่ที่นั่นแล้ว เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เธอทันทีที่เธอปรากฏตัว “พร้อมแล้วเหรอ” กวินท์ถาม น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความห่วงใย “ค่ะ” แพรวาตอบ “แล้ว… คุณตาของคุณ… ล่ะคะ” “ท่านรอเราอยู่ที่โต๊ะแล้ว” กวินท์บอก “ไปกันเถอะ” ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา โต๊ะยาวสำหรับสิบที่นั่งถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ มีอาหารหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด คุณท่านประเสริฐนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าของท่านฉายแววยิ้มต้อนรับ “มาแล้วเหรอ… นั่งสิ” ท่านประเสริฐผายมือเชิญ “กวินท์… มานั่งข้างๆ ผม… ส่วนคุณแพรวา… มานั่งฝั่งนี้… ใกล้ๆ กวินท์” แพรวาเดินไปนั่งตามที่ท่านประเสริฐบอก กวินท์นั่งลงข้างเธอ ใบหน้าของเขายังคงดูเคร่งขรึม แต่สายตาที่มองมาที่เธอ แสดงออกถึงความสบายใจที่เธอมาถึงแล้ว “วันนี้… เรามีแขกพิเศษ… มาทานอาหารเย็นด้วย” คุณท่านประเสริฐกล่าวขึ้น “คุณแพรวา… เธอคือ… คู่หมั้น… ของกวินท์” คำว่า ‘คู่หมั้น’ ทำให้แพรวารู้สึกตกใจเล็กน้อย เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย และกวินท์ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย “คู่หมั้น… หรือคะ” แพรวาเอ่ยถามเสียงเบา “แต่… ดิฉัน… คิดว่า… เราเป็นแค่… ภรรยา… ตามสัญญา… ค่ะ” กวินท์หันมามองเธอด้วยแววตาที่จริงจัง “ผม… จะทำให้มัน… เป็นเรื่องจริง… แพรวา” เขาตอบ “ผม… ต้องการให้คุณ… เป็น… คู่หมั้น… ของผม… จริงๆ” “แต่… มัน… เร็วเกินไป… นะคะ” แพรวาแย้ง “เรา… ยังไม่ได้… รู้จักกัน… ดีพอ…” “ผม… รู้จักคุณ… ดีพอ… แล้ว” กวินท์สวนกลับ “และ… ผม… เชื่อมั่น… ว่าคุณ… คือคนที่ผม… ต้องการ” “กวินท์… อย่าเพิ่งกดดันน้องเขาเลย” คุณท่านประเสริฐกล่าวแทรกขึ้น “ให้เวลา… พวกเธอ… ได้เรียนรู้… กันและกัน… ไปก่อน… ก็ได้” “แต่… คุณตาครับ” กวินท์พยายามอธิบาย “ผม… อยากให้คุณตา… รับรู้… ว่าผม… เลือกเธอ… เป็นคู่ชีวิต… แล้ว” “ผม… ได้ยิน… เรื่องราว… ของคุณแพรวา… จากปากเธอ… เอง… แล้ว” ท่านประเสริฐกล่าว “ผม… เข้าใจ… ในสถานการณ์… ที่เธอ… กำลังเผชิญ… และ… ผม… เห็น… ความจริงใจ… ในแววตา… ของเธอ” “แล้ว… คุณตา… เห็นด้วย… กับผม… ไหมครับ” กวินท์ถามอย่างมีความหวัง “ผม… ยัง… ต้องการ… เวลา… ในการ… พิจารณา… อีกสักหน่อย” ท่านประเสริฐตอบ “แต่… ถ้าถามถึง… ความรู้สึก… ส่วนตัว… ผม… ก็… รู้สึก… ดี… กับคุณแพรวา… นะ… เธอ… ดูเป็นคน… ที่มี… จิตใจ… ดี… และ… เข้มแข็ง” คำพูดของคุณท่านประเสริฐทำให้แพรวารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกครั้งอย่างบอกไม่ถูก “ขอบคุณค่ะคุณท่าน” แพรวากล่าว “ดิฉัน… จะพยายาม… ทำหน้าที่… ในทุกๆ ด้าน… ให้ดีที่สุด” “ดีมาก” ท่านประเสริฐยิ้ม “เอาล่ะ… เรามาทานอาหารกันเถอะ… เสียเวลา… มามากแล้ว” ตลอดมื้ออาหาร บรรยากาศก็ยังคงมีความตึงเครียดแฝงอยู่ กวินท์พยายามแสดงความเป็นเจ้าของแพรวาอย่างออกนอกหน้า โดยการป้อนอาหารให้เธอ หรือไม่ก็คอยเอาใจใส่เธออยู่ตลอดเวลา แพรวาเองก็พยายามตอบสนองต่อการกระทำของเขาอย่างเต็มที่ เพื่อไม่ให้บทบาทของเธอในฐานะ ‘ภรรยา’ ดูน่าสงสัย “คุณแพรวา… เป็นไงบ้าง… อาหารถูกปากไหม” กวินท์ถามพลางป้อนกุ้งลายเสือตัวโตใส่จานของเธอ “อร่อยมากค่ะ” แพรวาตอบ “โดยเฉพาะ… ล็อบสเตอร์… นี่… สุดยอดไปเลยค่ะ” “ชอบเหรอ” กวินท์ยิ้ม “เดี๋ยว… ผมจะสั่งให้เชฟ… เตรียมไว้ให้… ที่ห้อง… ของเรา… เป็นพิเศษ” คำว่า ‘ห้องของเรา’ ทำให้แพรวารู้สึกสะท้านเล็กน้อย เธอพยายามยิ้มรับ “ขอบคุณค่ะ” “แล้ว… คุณแพรวา… ทำงานอะไร… มาก่อน… ที่จะมา… อยู่… กับกวินท์… ล่ะ” คุณท่านประเสริฐถามขึ้น “ดิฉัน… เคยทำงาน… เป็น… พนักงานต้อนรับ… ที่โรงแรม… แห่งหนึ่ง… ค่ะ” แพรวาตอบ “แต่… ตอนนี้… ดิฉัน… ขอ… ทุ่มเท… เวลา… ให้กับการดูแล… คุณกวินท์… อย่างเต็มที่… ค่ะ” “ดูแล… คุณกวินท์… อย่างเต็มที่… หรือ” กวินท์พูดพลางเอื้อมมือมาจับมือแพรวาที่วางอยู่บนโต๊ะ “ดูแล… ดี… ขนาดไหน… เชียว” แพรวาหันไปมองกวินท์ แววตาของเขาท้าทาย ทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า “ก็… ดูแล… ในทุกๆ… เรื่อง… ที่คุณ… ต้องการ… ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา คุณท่านประเสริฐมองการกระทำของทั้งคู่ด้วยสายตาที่ครุ่นคิด “ดูเหมือนว่า… ความสัมพันธ์… ของพวกเธอ… จะ… ลึกซึ้ง… มากกว่า… ที่ผม… คิด… นะ” “ครับคุณตา” กวินท์ตอบ “ผม… รักแพรวา… มาก… และ… ผม… มั่นใจ… ว่าเธอ… ก็… รักผม… เช่นกัน” แพรวาหันไปมองกวินท์ด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดคำว่า ‘รัก’ ออกมาง่ายๆ แบบนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณตาของเขา “คุณ… กล้าพูด… ออกมา… ได้ยังไงคะ” แพรวากระซิบถามกวินท์เมื่อมีโอกาส “เพราะ… ผม… ต้องการ… ให้คุณตา… เชื่อ” กวินท์กระซิบตอบ “และ… ผม… ก็… หวังว่า… วันหนึ่ง… คุณ… จะ… รักผม… จริงๆ… นะ… แพรวา” คำพูดของกวินท์ทำให้หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองต่อคำพูดนั้นอย่างไรดี