กวินท์เดินตรงมาที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา “นี่ไง… เอกสาร… ที่เรา… ต้อง… เซ็น… อีก… ฉบับ” แพรวาทอดสายตามองไปยังเอกสารในมือของกวินท์ เธอจำได้ทันทีว่ามันคือเอกสารเพิ่มเติมเกี่ยวกับสัญญาฉบับเดิมที่เธอเคยเซ็นไปเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ไม่เคยมีใครกล่าวถึงเอกสารฉบับนี้เลย นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ “เอกสาร… อะไร… คะ” แพรวาถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ “ก็… สัญญา… ของเรา… น่ะสิ” กวินท์ตอบ พลางเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “อันนี้… เป็น… ส่วนเพิ่มเติม… ที่เรา… ต้อง… ทำให้… สมบูรณ์… ก่อน… ที่… จะ… ถึง… วัน… ครบรอบ… หนึ่งปี… ของ… สัญญา…” หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ สัญญาฉบับเดิมของเธอคือการเป็นทาสรับใช้เป็นเวลาหนึ่งปี แลกกับการรักษาแม่ของเธอ แต่เอกสารฉบับนี้คืออะไรกันแน่ “ส่วนเพิ่มเติม… เกี่ยวกับ… อะไร… คะ” เธอถามต่ออย่างกังวล กวินท์ยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้แพรวา “ลองอ่าน… ดูสิ” แพรวารับกระดาษมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอไล่อ่านตัวอักษรที่เรียงรายอยู่บนหน้ากระดาษอย่างละเอียด ทุกคำ ทุกประโยค ที่เธออ่าน ยิ่งทำให้เธอรู้สึกสับสนและหวาดหวั่นมากขึ้นไปอีก “‘ข้าพเจ้า… นายกวินท์… วัฒนากร… และ… นางสาว… แพรวา… วิจิตร… ได้ตกลง… ทำสัญญา… ทาส… ฉบับนี้… ขึ้น… เพื่อ… เป็น… การยืนยัน… ถึง… ข้อตกลง… ที่ได้… ทำไว้… เมื่อ… วันที่… [วันที่เซ็นสัญญาเดิม]… โดย… มี… กำหนด… ระยะเวลา… หนึ่งปี… นับ… จาก… วันที่… ลงนาม… และ… เพื่อ… ให้… การ… ดำเนินงาน… เป็นไป… อย่าง… สมบูรณ์… และ… เป็น… ไป… ตาม… เจตนา… ของ… ทั้ง… สอง… ฝ่าย… จึง… ได้… ทำ… ข้อตกลง… เพิ่มเติม… ใน… ส่วน… ของ… การ… สวมบทบาท… เป็น… ‘ภรรยา’… อย่าง… สมบูรณ์… โดย… ต้อง… ปฏิบัติ… หน้าที่… ในฐานะ… ภรรยา… ให้… กับ… นายกวินท์… วัฒนากร… ใน… ทุก… ด้าน… ซึ่ง… รวม… ถึง… การ… แสดงออก… ทาง… ความสัมพันธ์… ทั้ง… ต่อหน้า… และ… ลับหลัง… และ… เมื่อ… ครบ… กำหนด… หนึ่งปี… ตาม… สัญญา… หาก… ทั้ง… สอง… ฝ่าย… มี… ความ… พึงพอใจ… และ… ต้องการ… ที่จะ… ดำเนิน… ความสัมพันธ์… ต่อไป… สามารถ… ทำ… การ… ต่ออายุ… สัญญา… หรือ… เปลี่ยนแปลง… เป็น… การ… สมรส… ที่… ถูกต้อง… ตาม… กฎหมาย… ได้…’” เมื่อแพรวาอ่านจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองกวินท์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “นี่… มัน… หมายความว่ายังไง… คะ” แพรวาถามเสียงสั่น “ทำไม… ถึง… มี… ข้อตกลง… เรื่อง… ‘ภรรยา’… แบบนี้… ด้วย… คุณ… ไม่เคย… บอก… ฉัน… เลย…” กวินท์ถอนหายใจยาว “ผม… ขอโทษ… ที่… ไม่ได้… บอก… เธอ… ก่อน… แพรวา… แต่… ตอนนั้น… ผม… คิดว่า… มัน… เป็น… เรื่อง… ที่… จำเป็น… ต้อง… ทำ…” “จำเป็น… ยังไง… คะ” แพรวาถาม น้ำเสียงเริ่มแข็งกร้าว “คุณ… หลอก… ฉัน… หรือ… คะ… ให้มา… เป็น… ภรรยา… ของคุณ… แบบนี้… โดยที่… ฉัน… ไม่รู้… เรื่อง… อะไร… เลย…” “ผม… ไม่ได้… หลอก… เธอ… แพรวา” กวินท์รีบแก้ต่าง “ผม… แค่… ต้องการ… ให้… สถานะ… ของเธอ… มัน… ชัดเจน… มากกว่า… เดิม… โดยเฉพาะ… เมื่อ… เรา… ต้อง… มา… อยู่… ด้วยกัน… ใน… คฤหาสน์… หลังนี้… และ… ที่สำคัญ… เวลา… ที่เรา… ต้อง… ออก… งาน… ข้างนอก… ผม… ต้องการ… ให้… คนอื่น… มองว่า… เธอ… คือ… ‘ภรรยา’… ของผม… จริงๆ…” “แต่… คุณ… ก็… บอก… ว่า… ฉัน… เป็น… แค่… ‘ผู้หญิง… ที่คุณ… จ้างมา’… ในตอนแรก… นี่คะ” แพรวาย้อนถาม เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความน้อยใจ “แล้ว… ตอนนี้… ทำไม… ถึง… มา… เปลี่ยน… เป็น… ‘ภรรยา’… ล่ะคะ… คุณ… แค่… อยาก… ได้… ความ… สะดวก… สบาย… ของตัวเอง… ใช่ไหมคะ…” “ไม่… แพรวา” กวินท์ส่ายหน้า “ผม… ไม่ได้… คิด… แบบนั้น… อีกแล้ว… ตั้งแต่… วันนั้น… ที่… เธอ… ไม่สบาย… ผม… รู้สึก… เป็นห่วง… เธอ… มาก… และ… ผม… ก็… เริ่ม… รู้สึก… ดี… กับ… เธอ… จริงๆ… ผม… แค่… ต้องการ… เวลา… ที่จะ… เข้าใจ… ความรู้สึก… ของตัวเอง…” “แล้ว… สัญญา… ฉบับนี้… ล่ะคะ… ที่คุณ… เขียน… ขึ้นมา… มัน… เกี่ยวข้อง… กับ… ความรู้สึก… ของคุณ… ด้วย… อย่างนั้น… เหรอคะ” แพรวาถาม พลางกวาดสายตาไปที่กระดาษในมืออีกครั้ง “หรือว่า… คุณ… แค่… ต้องการ… ให้… ฉัน… อยู่… ใน… สถานะ… ‘ภรรยา’… ของคุณ… ตลอดไป… เพื่อ… อะไร… กันแน่… คะ” “ผม… ต้องการ… ให้… เธอ… อยู่… ข้างๆ… ผม… แพรวา” กวินท์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ผม… รู้ว่า… มัน… อาจจะ… เร็ว… ไป… หน่อย… แต่… ผม… เชื่อ… ว่า… ผม… รัก… เธอ… แล้ว… และ… ผม… อยาก… ให้… เธอ… เป็น… ‘ภรรยา’… ของผม… จริงๆ… ไม่ใช่… แค่… การแสดง…” “รัก… ฉัน… แล้ว…” แพรวาทวนคำพูดของเขาซ้ำๆ ราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง “นี่… คุณ… กำลัง… พูด… จริงๆ… เหรอคะ… ทั้งๆ… ที่… เมื่อ… ไม่นาน… มานี้… คุณ… ยัง… บอก… ว่า… ความรู้สึก… ของฉัน… ไม่สำคัญ…” “ผม… ขอโทษ… อีกครั้ง… สำหรับ… คำพูด… นั้น… แพรวา” กวินท์ก้มหน้าลงเล็กน้อย “ผม… ยอมรับ… ว่า… ตอนนั้น… ผม… เห็นแก่ตัว… และ… งี่เง่า… มาก… ผม… แค่… ไม่เคย… รู้สึก… แบบนี้… กับ… ใคร… มาก่อน… ผม… เลย… ทำตัว… ไม่ถูก…” แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่กวินท์พูด ความสับสน ความไม่ไว้ใจ และความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ มันตีกันไปมาจนยากที่จะแยกแยะ “แล้ว… ถ้า… ฉัน… ไม่… เซ็น… ล่ะคะ” แพรวาถามเสียงเบา “ฉัน… จะ… มี… ปัญหา… กับ… สัญญา… ฉบับ… เดิม… หรือเปล่า…” “ไม่มี… ปัญหา… แน่นอน” กวินท์รีบตอบ “สัญญา… ฉบับ… เดิม… ยังคง… มี… ผล… อยู่… แต่… ผม… อยาก… ให้… มัน… สมบูรณ์… มากกว่า… นี้… ผม… อยาก… ให้… เรา… ทั้งคู่… รู้สึก… สบายใจ… กับ… ความสัมพันธ์… ของเรา…” “สบายใจ… หรือคะ” แพรวาพูดขึ้น “ในเมื่อ… ฉัน… ยัง… ไม่… แน่ใจ… ใน… ตัวคุณ… เลย… คุณ… บอก… ว่า… คุณ… รัก… ฉัน… แล้ว… แต่… คุณ… กลับ… ซ่อน… เรื่อง… สำคัญ… แบบนี้… ไว้… ฉัน… จะ… ให้… ความ… ไว้ใจ… คุณ… ได้… ยังไง…” “ผม… เข้าใจ… ครับ” กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผม… จะ… ให้… เวลา… เธอ… ตัดสินใจ… แต่… ผม… อยาก… ให้… เธอ… ลอง… อ่าน… สัญญา… นี้… อีกครั้ง… อย่าง… ละเอียด… แล้ว… ค่อย… คิด… นะครับ…” กวินท์วางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วลุกขึ้นยืน “ผม… ไม่ได้… บังคับ… นะ… แพรวา… แค่… อยาก… ให้… เธอ… รู้… ว่า… ความรู้สึก… ของผม… มัน… เปลี่ยนไป… แล้ว… จริงๆ…” เขามองเธออีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งแพรวาไว้กับกระดาษสัญญาแผ่นนั้น และความรู้สึกที่สับสนวกวนอยู่ในหัว