แพรวานั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองดูกระดาษสัญญาฉบับเพิ่มเติมที่กวินท์ทิ้งไว้ให้ เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านอีกครั้ง คราวนี้เธออ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วนกว่าเดิม ทุกคำ ทุกประโยค มันสะท้อนถึงความตั้งใจของกวินท์ที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นรูปเป็นร่าง มากกว่าแค่สัญญาจ้างงาน “‘แสดงออกทางความสัมพันธ์ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง’… ‘ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะภรรยาให้’… ‘แสดงออกทางความสัมพันธ์’…” แพรวากล่าวทวนคำพูดเหล่านั้นซ้ำๆ ในใจ เธอรู้สึกทั้งสับสน โกรธ และ… รู้สึกดีอย่างประหลาด ความจริงที่ว่ากวินท์ยอมรับว่าเขามีความรู้สึกต่อเธอ มันทำให้ใจของเธอเต้นแรง แต่ในขณะเดียวกัน ความลับที่เขาปิดบังไว้ ก็ทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคง ‘เขาหลอกฉันมาตลอดหรือเปล่า’ ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่พอพิจารณาถึงคำพูดของกวินท์อีกครั้ง เธอก็อดที่จะเชื่อไม่ได้ว่าเขามีความรู้สึกที่แท้จริง “แล้ว… ถ้าฉัน… ตกลง… สัญญา… นี้… จะ… เป็นยังไง… ต่อไป…” แพรวาพึมพำกับตัวเอง “ฉัน… จะ… ต้อง… เป็น… ภรรยา… ของเขา… จริงๆ… เหรอ…” ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ “คุณแพรวาคะ” เสียงของสุนิสา ดังมาจากนอกห้อง “คุณแม่… ของฉัน… อยากจะ… เจอ… คุณ… ค่ะ” แพรวาผงะเล็กน้อย “คุณแม่… ของคุณ… หรือคะ” เธอไม่เคยพบเจอแม่ของสุนิสาเลย “ค่ะ… ท่าน… อยากจะ… ทราบ… ว่า… คุณ… มา… อยู่… ที่นี่… ได้ยังไง… ค่ะ” สุนิสาตอบ “ท่าน… เป็น… ห่วง… คุณ… นะคะ…” ความห่วงใยที่สุนิสาแสดงออกมา ทำให้แพรวารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แม้ว่าสถานการณ์ของเธอตอนนี้จะซับซ้อนแค่ไหน เธอก็ยังคงมีสุนิสาอยู่เคียงข้าง “บอก… คุณแม่… ของคุณ… นะคะ… ว่า… ฉัน… จะ… ไป… เดี๋ยวนี้…” แพรวาตอบ เธอเก็บกระดาษสัญญาฉบับนั้นใส่ลงในกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว แล้วลุกขึ้นยืน หายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ แพรวาเดินตามสุนิสาไปยังห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ ที่นั่นเธอได้พบกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง ใบหน้าของเธออ่อนหวาน แต่แฝงไปด้วยความกังวล “สวัสดีค่ะ… คุณ… ” แพรวาเอ่ยทัก “สวัสดีจ้ะ… คุณแพรวา… ฉัน… สุนีย์… แม่… ของ… สุนิสา… จ้ะ” คุณสุนีย์กล่าว ด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น “เห็น… สุนิสา… เล่า… ให้ฟัง… ว่า… เธอ… มา… อยู่… ที่นี่… กับ… คุณกวินท์… แล้ว… แม่… ก็… เป็นห่วง… นะ… ไม่รู้ว่า… เกิด… อะไร… ขึ้น…” แพรวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอควรจะบอกความจริงทั้งหมดกับคุณสุนีย์หรือไม่ “คือ… เรื่อง… ของ… ฉัน… มัน… ค่อนข้าง… จะ… ซับซ้อน… นิดหน่อย… ค่ะ” แพรวาเริ่มอธิบาย “ฉัน… มา… อยู่… ที่นี่… เพราะ… มี… สัญญา… กับ… คุณกวินท์…” “สัญญา… อะไร… จ๊ะ” คุณสุนีย์ถาม “ก็… สัญญา… ที่… จะ… ดูแล… คุณ… กวินท์… และ… ช่วย… งาน… ใน… คฤหาสน์… แห่งนี้… ค่ะ” แพรวาเลือกที่จะเล่าเพียงบางส่วน “ฉัน… ต้องการ… เงิน… จำนวน… หนึ่ง… เพื่อ… ไป… รักษา… แม่… ของฉัน… คุณกวินท์… เลย… ยื่น… ข้อเสนอ… นี้… มา… ให้…” คุณสุนีย์มองแพรวาด้วยแววตาที่เข้าใจ “โอ้… อย่างนี้นี่เอง… แม่… เข้าใจ… เลย… จ้ะ… เป็น… กำลังใจ… ให้นะ… คุณแพรวา… ถ้า… มี… อะไร… ให้… แม่… ช่วย… ก็… บอก… ได้… เลย… นะ… แม่… ถือว่า… เธอ… ก็… เหมือน… ลูก… คนหนึ่ง… ของ… แม่…” คำพูดของคุณสุนีย์ทำให้แพรวารู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก การได้พบเจอคนดีๆ ที่พร้อมจะเข้าใจและช่วยเหลือเธอ ในช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้ มันเป็นสิ่งที่มีค่ามาก “ขอบคุณ… มากค่ะ… คุณป้า…” แพรวาเอ่ยเสียงสั่น “ไม่เป็นไรจ้ะ… แล้ว… คุณกวินท์… เขา… ปฏิบัติ… กับ… เธอ… ดี… หรือเปล่า…” คุณสุนีย์ถามต่อ แพรวานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอคิดถึงคำพูดของกวินท์เมื่อสักครู่ ที่เขาบอกว่ารักเธอ แต่ก็คิดถึงความลับที่เขายังปิดบังอยู่ “คุณกวินท์… เขา… เป็น… คน… ที่… ค่อนข้าง… จะ… ซับซ้อน… นิดหน่อย… ค่ะ” แพรวาตอบอย่างอ้อมแอ้ม “แต่… โดยรวม… แล้ว… เขาก็… ดูแล… ฉัน… ดี… นะคะ…” “อย่างนั้น… ก็… ดี… แล้ว… จ้ะ” คุณสุนีย์ยิ้ม “ยังไง… ก็… อย่า… ลืม… ดูแล… ตัวเอง… ด้วย… นะ…” บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะขึ้น เมื่อกวินท์เดินเข้ามาในห้อง “คุณแม่… ครับ” กวินท์กล่าวทักทายคุณสุนีย์ “มา… ตั้งแต่… เมื่อไหร่… ครับ” “มา… สักพัก… แล้ว… จ้ะ” คุณสุนีย์ตอบ “ฉัน… ก็… เป็นห่วง… คุณแพรวา… ก็เลย… แวะ… มา… หา…” กวินท์หันมามองแพรวาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “แล้ว… คุณ… ไม่… ได้… บอก… ผม… เลย… นะ… แพรวา…” “ฉัน… ก็… นึกว่า… คุณ… ทราบ… แล้ว…” แพรวาตอบอย่างประหม่า “ไม่เป็นไร… หรอก… จ้ะ… กวินท์” คุณสุนีย์แทรกขึ้น “แม่… แค่… อยาก… มา… ดู… ว่า… คุณแพรวา… เขา… เป็น… ยังไง… บ้าง…” “ครับ… ผม… รู้… ครับ” กวินท์พยักหน้า “แล้ว… คุณแม่… จะ… อยู่… ทาน… ข้าว… เย็น… ด้วยกัน… ไหม… ครับ” “ไม่ดีกว่า… จ้ะ… ฉัน… มี… นัด… กับ… เพื่อน… แล้ว… ไว้… โอกาส… หน้า… ละกัน…” คุณสุนีย์กล่าว “เอาล่ะ… ฉัน… ไป… ก่อน… นะ… คุณแพรวา… อย่า… ลืม… นะ… ถ้า… มี… อะไร… ให้… ช่วย… ก็… บอก… ได้… เลย…” “ค่ะ… คุณป้า…” แพรวาโค้งคำนับ หลังจากที่คุณสุนีย์จากไป บรรยากาศระหว่างแพรวากับกวินท์ก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง “เธอ… ไม่… ได้… บอก… ผม… เลย… นะ… แพรวา…” กวินท์พูดขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความน้อยใจ “ก็… ฉัน… นึกว่า… คุณ… ทราบ… แล้ว…” แพรวาตอบ “แล้ว… อีกอย่าง… ฉัน… ก็… ไม่… รู้… จะ… บอก… คุณ… ทำไม… ใน… เมื่อ… คุณ… ก็… ไม่เคย… สนใจ… ฉัน… มา… ก่อน…” “ผม… ขอโทษ… ที่… ทำให้… เธอ… รู้สึก… แบบนั้น…” กวินท์กล่าว “แต่… ตอนนี้… มัน… ไม่เหมือน… เดิม… แล้ว… นะ… แพรวา…” “ไม่เหมือน… เดิม… ตรงไหน… คะ” แพรวาถาม “คุณ… ยัง… ซ่อน… ความลับ… สำคัญ… ไว้… กับ… ฉัน… อยู่… เลย…” กวินท์ถอนหายใจยาว “ผม… เข้าใจ… ว่า… เธอ… โกรธ… ผม… และ… เธอ… มี… สิทธิ์… ที่จะ… โกรธ… แต่… ขอ… ให้… เธอ… เชื่อ… ใจ… ผม… นิดหนึ่ง… นะ… แพรวา… ผม… จะ… อธิบาย… ทุกอย่าง… ให้… เธอ… ฟัง…” “เมื่อไหร่… คะ” แพรวาถาม “หลังจาก… ที่… ฉัน… เซ็น… สัญญา… ฉบับ… ใหม่… ของคุณ… แล้ว… หรือ… คะ…” “ไม่… ผม… จะ… อธิบาย… ให้… เธอ… ฟัง… ตอนนี้… เลย…” กวินท์ตัดสินใจ “แต่… ผม… ขอ… เวลา… สัก… ครู่… นะ… ผม… ขอ… ไป… เอา… เอกสาร… บางอย่าง… ที่… จะ… ช่วย… ให้… เธอ… เข้าใจ… มากขึ้น…” กวินท์เดินออกจากห้องไป ทิ้งแพรวาไว้เพียงลำพังอีกครั้ง เธอรู้สึกสับสนปนเปไปหมด เธอไม่รู้ว่ากวินท์จะอธิบายอะไร และเอกสารที่เขาจะเอามานั้น มันจะช่วยให้เธอเข้าใจอะไรได้มากขึ้น