โรงพยาบาลที่แพรวากำลังจะไปเยี่ยมคุณแม่ของเธอ เป็นโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในเมือง แสงแดดในยามสายส่องสว่างจ้า แต่ความกังวลในใจของแพรวากลับไม่ลดน้อยลง เธอแอบเป็นห่วงกวินท์ที่ต้องเผชิญกับข่าวร้ายเกี่ยวกับคุณพ่อของเขา “สวัสดีค่ะคุณพยาบาล ดิฉันมาเยี่ยมคุณอรทัยค่ะ” แพรวาแจ้งเจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์ “คุณอรทัย… ห้อง 502 ค่ะ” พยาบาลสาวแจ้งข้อมูลพร้อมรอยยิ้ม แพรวาเดินตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยตามที่ได้รับแจ้ง เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็เห็นคุณแม่นอนพักผ่อนอยู่บนเตียง สายน้ำเกลือระโยงระยาง บ่งบอกถึงอาการป่วย “คุณแม่คะ…” แพรวาเดินเข้าไปใกล้ คุณอรทัยลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อได้ยินเสียงลูกสาว “แพรวา… มาแล้วเหรอจ๊ะ…” “ค่ะคุณแม่” แพรวาตอบ พลางเข้าไปนั่งลงข้างเตียง “แม่… เป็นยังไงบ้างคะ” “ก็… ทรงตัวจ้ะ… หมอว่าต้องพักผ่อนเยอะๆ…” คุณอรทัยตอบ พลางยิ้มให้ลูกสาว “แล้ว… แพรวาล่ะ… เป็นยังไงบ้าง… เห็นว่า… มีเรื่อง… ต้อง… เคลียร์… กับ… คุณ… กวินท์… ใช่ไหม…” แพรวาถอนหายใจเบาๆ “เรื่องมัน… ซับซ้อน… ค่ะคุณแม่… แต่… ตอนนี้… ทุกอย่าง… คลี่คลาย… แล้ว… ค่ะ… ฉัน… กับ… คุณ… กวินท์… เรา… ได้… ตกลง… กัน… แล้ว… ค่ะ…” “จริง… เหรอ… ดี… จัง…” คุณอรทัยเอ่ยอย่างโล่งใจ “แม่… ก็… เป็นห่วง… ทั้ง… แพรวา… ทั้ง… คุณ… กวินท์…” “ขอบคุณ… นะคะ… คุณแม่…” แพรวาจับมือของคุณแม่ไว้ “แล้ว… แม่… ล่ะคะ… มี… อะไร… ที่… อยาก… ให้… ฉัน… ช่วย… เป็น… พิเศษ… ไหม…” “ไม่มี… จ้ะ… แค่… มี… แพรวา… มา… อยู่… เป็น… เพื่อน… แม่… ก็… ดี… ใจ… ที่สุด… แล้ว…” คุณอรทัยตอบ “ว่าแต่… แล้ว… เรื่อง… ของ… คุณ… พ่อ… คุณ… กวินท์… ล่ะ… ได้… ข่าว… ไหม…” แพรวาเล่าเรื่องที่คุณพ่อของกวินท์ป่วยหนักให้คุณแม่ฟัง คุณอรทัยฟังด้วยสีหน้ากังวลใจ “แย่… จัง… เลย… นะ… หวังว่า… ท่าน… คง… จะ… ปลอดภัย…” คุณอรทัยกล่าว “เอา… เถอะ… ถ้า… แพรวา… อยาก… จะ… ไป… หา… คุณ… กวินท์… ที่… โรงพยาบาล… ก็… ไป… ได้… นะ… แม่… ไม่… เป็นไร…” “ขอบคุณ… ค่ะ… คุณแม่…” แพรวาตอบ “ถ้า… ฉัน… ไป… เยี่ยม… คุณ… กวินท์… เสร็จ… แล้ว… จะ… รีบ… กลับ… มา… นะคะ…” หลังจากพูดคุยกับคุณแม่ได้สักพัก แพรวาก็ขอตัวเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่คุณพ่อของกวินท์ถูกนำตัวส่งไป เธอรู้สึกเป็นห่วงกวินท์มาก การที่ต้องมาเผชิญหน้ากับความเจ็บป่วยของพ่อ ในขณะที่ความสัมพันธ์กับเธอก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นใหม่ มันคงเป็นภาระที่หนักหนาสาหัส เมื่อแพรวาเดินทางมาถึงโรงพยาบาล เธอก็ตรงไปยังห้องรับรองของครอบครัวกวินท์ เธอเห็นกวินท์นั่งกุมขมับอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและกังวล “กวินท์…” แพรวาเรียกชื่อเขาเบาๆ กวินท์เงยหน้าขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของเธอ “แพรวา… มา… แล้ว… เหรอ…” “ค่ะ… คุณพ่อ… เป็น… ยังไง… บ้าง… คะ…” แพรวาถามอย่างเป็นห่วง “หมอ… กำลัง… ตรวจ… อยู่… ครับ…” กวินท์ตอบ น้ำเสียงของเขาดูอ่อนแรง “ผม… ไม่… รู้… เลย… ว่า… จะ… เกิด… อะไร… ขึ้น…” แพรวาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เขา และค่อยๆ วางมือลงบนแขนของเขาอย่างให้กำลังใจ “คุณ… กวินท์… อย่า… เพิ่ง… ท้อแท้… นะคะ… เรา… มา… รอ… ฟัง… ข่าว… จาก… หมอ… ด้วยกัน…” กวินท์หันมามองแพรวา ดวงตาของเขาฉายแววขอบคุณ “ขอบคุณ… นะ… ครับ… ที่… มา… อยู่… เป็น… เพื่อน…” “ไม่เป็นไร… ค่ะ…” แพรวาตอบ “คุณ… กวินท์… ไม่… ได้… อยู่… คนเดียว… นะคะ…” ทั้งสองคนนั่งรออย่างเงียบๆ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดและอึดอัด แพรวาสังเกตเห็นว่ากวินท์มีอาการสั่นเล็กน้อย เธอจึงเข้าไปกอดเขาเบาๆ “ไม่… เป็นไร… นะคะ…” แพรวากระซิบข้างหูเขา “ฉัน… อยู่… ตรงนี้… นะ…” กวินท์โอบกอดแพรวาไว้แน่น เขาซบหน้าลงกับผมของเธอ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอ ราวกับว่าเธอเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจอันสับสนของเขาได้ “แพรวา… ผม… กลัว…” กวินท์เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “กลัว… ว่า… จะ… เสีย… พ่อ… ไป… อีก… คน…” คำพูดนั้นทำให้แพรวาเข้าใจถึงปมในอดีตของกวินท์ ที่เขาเคยสูญเสียแม่ไปอย่างกะทันหัน ความกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่รักไปอีกครั้ง มันคงเป็นเรื่องที่โหดร้ายมากสำหรับเขา “ฉัน… เข้าใจ… ค่ะ…” แพรวาบอก “แต่… อย่า… เพิ่ง… คิด… ถึง… เรื่อง… ที่… เลวร้าย… ที่สุด… นะคะ… เรา… มา… ภาวนา… ให้… คุณ… พ่อ… ของคุณ… กวินท์… ปลอดภัย… กัน… ดีกว่า…” ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก พยาบาลสาวเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึม “คุณ… กวินท์… ครับ…” พยาบาลกล่าว “คุณ… หมอ… อยาก… จะ… ขอ… คุย… ด้วย… ครับ…” กวินท์ผละออกจากแพรวา เขาลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่สงบนิ่งขึ้น แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายแววแห่งความกังวล “ครับ… ตาม… ผม… มา…” กวินท์ตอบ แพรวาตามกวินท์ไปติดๆ เธอจับมือของเขาไว้แน่น ราวกับว่าจะเป็นกำลังใจให้เขา ทั้งสองเดินตามพยาบาลไปยังห้องทำงานของคุณหมอ เมื่อเข้าไปในห้อง กวินท์ก็เห็นคุณหมอกำลังยืนรออยู่ “เชิญ… นั่ง… ครับ… คุณ… กวินท์…” คุณหมอกล่าว พลางผายมือไปยังเก้าอี้ กวินท์และแพรวาจึงนั่งลงตรงหน้าคุณหมอ “คุณ… พ่อ… ของ… คุณ… กวินท์… อาการ… ค่อนข้าง… หนัก… นะ… ครับ…” คุณหมอเริ่มต้นการสนทนา “มี… ภาวะ… หัวใจ… ล้มเหลว… เฉียบพลัน… และ… ยัง… มี… ปัญหา… เกี่ยวกับ… ระบบ… ทางเดิน… หายใจ… ด้วย…” คำพูดของคุณหมอทำให้หัวใจของกวินท์บีบรัด เขารู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา “แล้ว… ท่าน… จะ… รอด… ไหม… ครับ…” กวินท์ถาม เสียงของเขาขาดห้วง “เรา… กำลัง… ทำ… เต็ม… ที่… ครับ…” คุณหมอตอบ “แต่… มัน… ขึ้นอยู่… กับ… การ… ตอบสนอง… ของ… ร่างกาย… คุณ… พ่อ… ของ… คุณ… กวินท์… ด้วย…” คุณหมออธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับอาการป่วย และการรักษาที่กำลังจะดำเนินการ แพทย์จำเป็นต้องทำการผ่าตัดฉุกเฉินเพื่อแก้ไขภาวะหัวใจล้มเหลว และต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ “คุณ… กวินท์… ต้อง… เป็น… คน… ตัดสินใจ… ใน… เรื่อง… การ… ผ่าตัด… นะ… ครับ…” คุณหมอกล่าว “เพราะ… คุณ… พ่อ… ของ… คุณ… กวินท์… ยัง… ไม่… สามารถ… ตัดสินใจ… ด้วย… ตนเอง… ได้…” กวินท์จ้องมองคุณหมอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตจะพลิกผันได้เร็วขนาดนี้ “ผม… ต้องการ… เวลา… คิด… สัก… ครู่… ครับ…” กวินท์กล่าว “แน่นอน… ครับ…” คุณหมอตอบ “ผม… จะ… ให้… เวลา… คุณ… กวินท์… ได้… คิด… อย่าง… เต็มที่…” กวินท์ลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืน แพรวาเดินตามเขาไป และวางมือบนไหล่ของเขาอีกครั้ง “ฉัน… อยู่… ตรงนี้… นะคะ…” แพรวากระซิบ กวินท์หันกลับมามองแพรวา ดวงตาของเขาสะท้อนถึงความเจ็บปวด แต่ก็มีความเข้มแข็งบางอย่างปรากฏขึ้น “ผม… จะ… ต้อง… เลือก… ครับ… แพรวา…” กวินท์กล่าว “เลือก… ระหว่าง… การ… ปล่อย… ให้… พ่อ… ไป… อย่าง… สงบ… หรือ… การ… ยื้อ… ชีวิต… ของ… ท่าน… ไว้…”