บรรยากาศภายในบ้านของกวินท์เต็มไปด้วยความโศกเศร้า การจากไปของคุณพ่อเป็นเหมือนการสูญเสียเสาหลักที่ค้ำจุนครอบครัวมาตลอด กวินท์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ดวงตาแดงก่ำยังคงสะท้อนถึงความเจ็บปวด แพรวาเดินเข้ามาหาเขาอย่างแผ่วเบา ค่อยๆ นั่งลงข้างๆ และวางมือลงบนแขนของเขาเบาๆ “คุณกวินท์คะ…” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ กวินท์หันมามองเธอ ดวงตาที่เคยฉายแววแข็งกร้าว บัดนี้มีเพียงความอ่อนล้า “ผม… ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไปเลย แพรวา” “ไม่เป็นไรนะคะ” แพรวาบีบแขนเขาเบาๆ “คุณยังมีฉันอยู่ตรงนี้เสมอ” “ผม… รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง” กวินท์สารภาพ “ท่านคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม” “ฉันเข้าใจค่ะ” แพรวากล่าว “แต่นี่ไม่ใช่จุดจบนะคะ มันคือการเริ่มต้นบทใหม่ คุณต้องเข้มแข็งเพื่อตัวเอง เพื่อคุณแม่ของคุณ” “คุณแม่…” ชื่อนั้นทำให้กวินท์ชะงัก เขานึกถึงคุณแม่ของเขาที่บัดนี้ต้องเผชิญกับความสูญเสียอีกครั้ง “ผม… ผมต้องดูแลท่าน” “ใช่ค่ะ” แพรวายิ้มบางๆ “และฉันก็จะอยู่ตรงนี้ เพื่อช่วยคุณดูแลท่าน” ความสัมพันธ์ระหว่างกวินท์และแพรวายิ่งแน่นแฟ้นขึ้นในช่วงเวลาวิกฤตนี้ พวกเขาได้เรียนรู้ที่จะพึ่งพากันและกัน กวินท์พบว่าแพรวาไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เขาซื้อตัวมาตามสัญญา แต่เธอคือคนที่เข้าใจเขาอย่างแท้จริง ส่วนแพรวาเองก็เริ่มมองเห็นกวินท์ในมุมที่ต่างออกไป ความอ่อนโยนที่เขาแสดงออกเมื่ออยู่กับเธอ ความเศร้าเสียใจที่เขาไม่สามารถซ่อนเร้นได้ ทำให้เธอรู้สึกสงสารและอยากดูแลเขา “คุณพ่อของคุณ… ท่านคงอยากให้คุณมีความสุขนะคะ” แพรวาพูดขึ้น “ท่านคงไม่อยากเห็นคุณจมอยู่กับความเศร้าแบบนี้” กวินท์พยักหน้าช้าๆ “ผมรู้ครับ… แต่การก้าวผ่านมันไปมันยากเหลือเกิน” “ไม่เป็นไรค่ะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะคะ” แพรวากุมมือเขา “วันเวลาจะช่วยเยียวยาเอง” ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา แพรวาดูแลกวินท์อย่างใกล้ชิด เธอทำอาหารให้เขา ดูแลเรื่องการติดต่อกับญาติๆ และคอยเป็นเพื่อนคุยเมื่อเขาต้องการ เธอทำให้บ้านที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยความโศกเศร้า มีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง “แพรวา… ขอบคุณมากนะ” กวินท์เอ่ยขึ้นในวันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังมองแพรวาจัดดอกไม้ในแจกัน “ถ้าไม่มีเธอ… ผมคงจะแย่กว่านี้แน่ๆ” “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรวายิ้ม “เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนี่คะ” คำว่า ‘ครอบครัว’ นั้นทำให้กวินท์รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก สัญญาทาสที่เคยดูเหมือนเป็นภาระ กลับกลายเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าด้วยกันอย่างไม่น่าเชื่อ “คุณแม่ของคุณ… ท่านเป็นยังไงบ้างคะ” แพรวาถาม “ท่านยังคงเสียใจมากครับ แต่ก็ดีขึ้นบ้างแล้ว” กวินท์ตอบ “ผมพาคุณหมอมาดูแลท่านทุกวัน” “ดีแล้วค่ะ” แพรวากล่าว “คุณแม่ของคุณคงต้องการกำลังใจมาก” “แล้ว… สัญญาของเราล่ะคะ” แพรวาถามอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกถึงความไม่แน่นอนในอนาคตของเธออีกครั้ง กวินท์มองแพรวา ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด “ผม… ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลยครับ” “อ๋อ… ค่ะ” แพรวาตอบ พลางลดสายตาลง เธอเข้าใจดีว่าช่วงเวลานี้ กวินท์คงไม่มีอารมณ์มาคิดเรื่องสัญญาอะไร แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็อดกังวลไม่ได้ “แต่… ผมจะคิดถึงแน่นอนครับ” กวินท์พูดต่อ “ผมจะไม่ลืมบุญคุณของคุณแพรวา” “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรวากล่าว “ฉันแค่… ทำในสิ่งที่ควรทำ” หลังจากนั้นไม่นาน กวินท์ก็เริ่มกลับมาดูแลธุรกิจของเขาอีกครั้ง เขามีความมุ่งมั่นที่จะสืบทอดเจตนารมณ์ของคุณพ่อ และทำให้บริษัทของเขาก้าวหน้ายิ่งขึ้นไป แพรวายังคงสนับสนุนเขาอยู่เสมอ เธอคอยให้กำลังใจ และบางครั้งก็แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับธุรกิจของเขา ซึ่งกวินท์พบว่าความคิดเห็นของเธอนั้นมีประโยชน์อย่างมาก “คุณคิดว่าเราควรจะลงทุนในโครงการใหม่นี้ไหม แพรวา” กวินท์ถาม ขณะที่เขากำลังเปิดดูเอกสารในมือ แพรวาอ่านเอกสารอย่างตั้งใจ “ดูจากข้อมูลแล้ว… ค่อนข้างน่าสนใจนะคะ แต่ก็มีความเสี่ยงอยู่บ้าง เราควรจะศึกษาข้อมูลให้รอบคอบกว่านี้อีกหน่อยค่ะ” “คุณพูดถูก” กวินท์พยักหน้า “ผมจะให้ทีมวิเคราะห์ข้อมูลเพิ่มเติม” การทำงานร่วมกันระหว่างกวินท์และแพรวาเป็นไปอย่างราบรื่น พวกเขาเข้าใจกันและกันได้อย่างดีเยี่ยม แม้ว่าสถานะของพวกเขาจะยังคงเป็นนายจ้างกับลูกจ้างตามสัญญา แต่ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจของทั้งสองกลับเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น วันหนึ่ง กวินท์เรียกแพรวาเข้าไปในห้องทำงานของเขา “แพรวา… ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” กวินท์กล่าว แพรวาเข้ามานั่งลงตรงหน้าเขา “ค่ะ คุณกวินท์” “ผม… ผมคิดถึงเรื่องสัญญาของเราแล้ว” กวินท์กล่าว “ผมต้องการที่จะ… ปรับเปลี่ยนมัน” หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้น เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “ปรับเปลี่ยน… ยังไงคะ” “ผม… ผมไม่ต้องการให้คุณเป็นแค่ ‘ทาส’ ของผมอีกต่อไปแล้ว” กวินท์พูด ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของแพรวา “ผมอยากให้คุณเป็น… มากกว่านั้น” แพรวาอึ้งไป เธอไม่รู้ว่ากวินท์กำลังจะสื่ออะไร “คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ” เธอถาม “ผม… ผมอยากให้คุณเป็น… ภรรยาของผมจริงๆ” กวินท์กล่าวออกไปตรงๆ “ผมรู้ว่ามันเร็วไป… แต่ผม… ผมรู้สึกดีกับคุณแพรวา… มากกว่าที่ผมเคยรู้สึกกับใคร” คำพูดของกวินท์ทำให้แพรวาตกใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา “คุณกวินท์… ฉัน…” “ผมรู้ว่าคุณอาจจะยังไม่พร้อม” กวินท์รีบพูด “ผมไม่ได้บังคับคุณนะ… แต่ผมอยากให้คุณลองคิดดู” แพรวาก้มหน้าลง เธอพยายามเรียบเรียงความคิดของตัวเอง ความรู้สึกที่เธอมีต่อกวินท์มันซับซ้อนเหลือเกิน เธอไม่แน่ใจว่านี่คือความรัก หรือเป็นเพียงความผูกพันที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ยากลำบาก “ฉัน… ฉันขอเวลาคิดได้ไหมคะ” แพรวาเอ่ย “ได้สิ” กวินท์ตอบ “ผมให้เวลาคุณเต็มที่” กวินท์มองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง เขาอยากให้เธอตอบตกลง เขาอยากมีเธออยู่เคียงข้างตลอดไป ไม่ใช่แค่ตามสัญญา แต่เป็นด้วยความเต็มใจของเธอจริงๆ