เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศแจ่มใส แต่ในใจของกวินท์กลับเต็มไปด้วยพายุแห่งความกังวล เขาแต่งตัวด้วยชุดสูทสีเข้ม ยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก รอยแผลเป็นที่มองไม่เห็นบนใบหน้าของเขา ราวกับจะฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตจะพาเขามาถึงจุดที่ต้องเผชิญหน้ากับปมในอดีตของครอบครัวอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ “คุณกวินท์คะ” แพรวาเดินเข้ามาในห้อง กวินท์หันไปมอง เธออยู่ในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน เรียบง่ายแต่สง่างาม “พร้อมแล้วเหรอคะ” กวินท์พยักหน้า “พร้อมแล้วครับ” เขาตอบ แต่แววตาของเขายังคงฉายแววไม่มั่นคง “ไม่ต้องห่วงนะคะ” แพรวาเดินเข้าไปหา ยื่นมือมาแตะแขนของเขาเบาๆ “ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” กวินท์มองแพรวา เขารู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ พลังแห่งความเข้มแข็งและการสนับสนุน “ขอบคุณนะ… แพรวา” เขาพูดเสียงทุ้ม ทั้งสองคนเดินทางไปยังคาเฟ่ ‘ความทรงจำ’ ที่สยาม การจราจรติดขัดทำให้บรรยากาศตึงเครียดมากขึ้น กวินท์พยายามสงบสติอารมณ์ โดยการหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของมารดา นึกถึงความรักที่ท่านมีให้เขา นึกถึงความปรารถนาที่จะปกป้องครอบครัว เมื่อมาถึงคาเฟ่ ‘ความทรงจำ’ บรรยากาศภายในร้านอบอุ่น ชวนให้นึกถึงอดีต มีรูปถ่ายเก่าๆ แขวนอยู่ตามผนัง กลิ่นหอมของกาแฟและขนมอบลอยอบอวลไปทั่ว “คุณอรนุชคะ” แพรวาเอ่ยเมื่อเห็นหญิงสาววัยกลางคน ผมสีดอกเลา แต่งกายด้วยชุดสุภาพ กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่ง หญิงสาวหันมามอง พวกเขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและเหนื่อยล้า “คุณกวินท์… สวัสดีค่ะ” อรนุชกล่าว น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนแรง “สวัสดีครับคุณอรนุช” กวินท์ตอบ ก้าวเข้าไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามเธอ “คุณ… ก็มาด้วยเหรอคะ” อรนุชเหลือบมองแพรวา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย “เธอ… เป็นคนสำคัญของผมครับ” กวินท์ตอบแทนแพรวา อรนุชพยักหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะหันกลับมามองกวินท์ “คุณกวินท์… ฉัน… ฉันรู้ว่าคุณคงจะโกรธ… หรือ… ผิดหวัง… ในตัวฉัน… และ… คุณพ่อของคุณ…” “ผมแค่อยากจะทราบความจริงครับ” กวินท์พูดเสียงเรียบ อรนุชถอนหายใจยาว “เรื่องมัน… นานมากแล้วนะ… ตั้งแต่สมัยที่คุณแม่ของคุณ… ยังสาว… คุณแม่ของคุณ… กับฉัน… เป็นเพื่อนรักกันมาก… เราสนิทกัน… จนเหมือนเป็นพี่น้อง…” อรนุชหยุดพัก หายใจเข้าลึกๆ “ตอนนั้น… คุณแม่ของคุณ… มีคนรัก… ที่ท่านรักมาก… เขาเป็นคนดี… ดูดี… ฉันเองก็ชอบเขา… แต่… เขากลับ… มีความสัมพันธ์กับฉัน… ด้วย…” กวินท์อึ้งไป เขาไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ “คุณอรนุช… คุณกำลังจะบอกว่า…” “ใช่ค่ะ… ฉัน… เป็นชู้… กับคนรักของคุณแม่… ฉัน… ทรยศเพื่อนรักของฉัน… ฉัน… มันเลวร้ายมาก… ฉันรู้…” อรนุชกล่าว น้ำตาเริ่มคลอ “ฉัน… เสียใจ… มาก… มาตลอดชีวิต…” “แล้ว… คุณพ่อของผม… เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไงครับ” กวินท์ถามต่อ น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่น “คุณพ่อของคุณ… คือ… คนรักคนนั้นค่ะ” อรนุชกล่าว “เขา… เขาเคยคบกับคุณแม่ของคุณ… แต่… ความสัมพันธ์ของเขากับฉัน… มันเกิดขึ้น… โดยที่คุณแม่ไม่รู้… เมื่อคุณแม่จับได้… ท่านเสียใจมาก… เจ็บปวดมาก… จนเกือบจะ… ไม่รอด…” กวินท์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง “คุณพ่อ… เป็นคนรักของคุณแม่… และ… เป็นชู้กับคุณอรนุช… แล้ว… ทำไม… ทำไมท่านถึง… โอนหุ้นให้คุณ…” “ตอนนั้น… คุณพ่อของคุณ… เขาก็เสียใจ… และ… รู้สึกผิด… ต่อคุณแม่ของคุณมาก… เขาพยายามจะขอโทษ… ขอคืนดี… แต่… คุณแม่ของคุณ… ไม่ยอม… ท่าน… ปิดใจ… และ… ตัดขาดจากเขา… ไปเลย…” อรนุชเล่าต่อ “ส่วนฉัน… ฉันก็โดนคุณแม่ของคุณ… ตัดขาด… ไปเหมือนกัน… ฉัน… พยายามจะติดต่อ… แต่… ไม่เคยได้… โอกาส…” “แล้ว… เรื่องการโอนหุ้นล่ะคะ” แพรวาถามอย่างอดไม่ได้ “หลังจากนั้น… หลายปี… ฉัน… บังเอิญ… ได้พบกับคุณพ่อของคุณ… อีกครั้ง… โดยบังเอิญ… ในงานสังคมแห่งหนึ่ง… เขารู้ว่าฉัน… คือคนที่… ทำให้คุณแม่ของคุณ… เสียใจ… เขาก็… โกรธ… และ… ตัดพ้อ… ต่อว่าฉัน… แต่… ฉันก็… ยอมรับผิด… ฉัน… เล่าเรื่องราวทั้งหมด… ให้เขาฟัง… ว่าฉัน… เสียใจ… มากแค่ไหน… ที่ทำเรื่องเลวร้ายกับเพื่อนรัก… และ… เขา… ก็… เห็นใจฉัน…” อรนุชหยุดพูด มองหน้ากวินท์ “คุณพ่อของคุณ… เขา… เห็นว่าฉัน… ต้องทนทุกข์… กับสิ่งที่ทำ… มาตลอดชีวิต… และ… เขา… ก็ยังคง… รู้สึกผิด… ต่อคุณแม่ของคุณ… เขา… คิดว่า… การโอนหุ้นให้ฉัน… คือ… การชดเชย… ที่ดีที่สุด… ที่เขาจะทำได้… เพื่อ… ให้คุณแม่ของคุณ… รู้สึกสบายใจ… ถ้าหาก… ท่านจะรับรู้… ว่าเขา… พยายามจะ… ชดใช้… ความผิด… ของเขา… แม้ว่า… มันจะ… สายไปแล้วก็ตาม…” “ชดเชย… ด้วยการให้สมบัติของครอบครัว… ให้กับคนที่ทำร้ายแม่ผมเหรอครับ” กวินท์ถามเสียงเข้มขึ้น “คุณกวินท์… ฉันเข้าใจ… ว่าคุณจะรู้สึก… แบบนั้น…” อรนุชกล่าว “แต่… คุณพ่อของคุณ… เขา… บอกว่า… เขา… รู้สึกผิด… กับคุณแม่ของคุณ… มาตลอด… ตลอดเวลา… ที่อยู่กับคุณ… เขา… ไม่เคยลืม… และ… เขา… หวังว่า… การกระทำครั้งนี้… จะเป็นการ… ชดเชย… ให้กับคุณแม่ของคุณ… ได้บ้าง… อย่างน้อย… ก็… ให้… เขา… ได้ทำในสิ่งที่… รู้สึกว่า… ถูกต้อง… อีกครั้ง…” “แล้ว… คุณ… จะทำอะไรกับหุ้นพวกนี้ครับ” กวินท์ถาม “คุณจะเข้ามาครอบงำบริษัทของเรา… หรือเปล่า” อรนุชส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่ค่ะ… ฉัน… ไม่เคย… คิดแบบนั้น… เลย… ฉัน… แค่… อยากจะ… ขอโทษ… คุณแม่ของคุณ… ด้วยการ… คืน… สิ่งที่… ฉัน… ได้รับมา… ให้กับ… ครอบครัว… ของคุณ… อีกครั้ง…” “คืน… ให้กับครอบครัว… ของผม… ยังไงครับ” กวินท์ถาม “คุณจะทำลายมัน… หรือจะ… คืนให้ผม… หรือ…” “ฉัน… อยากจะ… คืน… หุ้นทั้งหมด… ให้กับคุณ… คุณกวินท์…” อรนุชกล่าว “ฉัน… ไม่อยาก… ได้ในสิ่งที่… ฉัน… ไม่ควรจะได้… ฉัน… แค่… อยากจะ… ชดใช้… ความผิด… ของฉัน… ให้หมด…” น้ำตาของอรนุชไหลรินออกมา “ฉัน… ทำผิด… ต่อเพื่อนรัก… ของฉัน… มาก… เกินไป… ฉัน… ไม่เคย… ยกโทษ… ให้ตัวเอง… ได้เลย…” กวินท์มองหน้าแพรวา แพรวาพยักหน้าเบาๆ “ถ้าอย่างนั้น… คุณอรนุช… กรุณา… คืนหุ้นทั้งหมด… ให้กับผม… ด้วยนะครับ” กวินท์กล่าว “และ… ผม… อยากจะ… ให้คุณ… เขียน… จดหมาย… ขอโทษ… คุณแม่ของผม… ด้วยตัวเอง… ถึงแม้ว่า… ท่าน… อาจจะ… ไม่เคยได้อ่าน… ก็ตาม…” อรนุชพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ได้ค่ะ… ฉัน… จะทำ… ทุกอย่าง… ตามที่คุณต้องการ… คุณกวินท์…” กวินท์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความเจ็บปวดในใจยังคงอยู่ เขาได้รู้ความจริงแล้ว แต่ความจริงนั้นกลับซับซ้อนและเจ็บปวดกว่าที่เขาคิด