การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของพิมพ์ฉัตร ทำให้บรรยากาศรอบตัวกวินท์และแพรวาเปลี่ยนไปในทันที ความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นราวกับจะถูกแผดเผาด้วยความเย็นชาจากหญิงสาวตรงหน้า “พิมพ์ฉัตร… เธอ… มาทำอะไรที่นี่” กวินท์ถามอีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะกล้าปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก หลังจากที่เธอเป็นฝ่ายเลือกที่จะจากไป “ก็มาหาคุณไงคะ” พิมพ์ฉัตรตอบ เสียงหวานแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาของเธอไล่มองแพรวาตั้งแต่หัวจรดเท้า “แล้วนี่… ผู้หญิงคนไหนคะ… คุณกวินท์… อย่าบอกนะคะว่า… นี่คือ… ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ของคุณ…” คำพูดของพิมพ์ฉัตรทำให้แพรวาหน้าชา เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ทั้งๆ ที่เธอกำลังมีความสุขกับความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกวินท์แท้ๆ “เธอ… อย่ามาพูดจา… ไร้สาระนะ” กวินท์ตวาดเสียงดัง เขาก้าวไปยืนขวางหน้าแพรวา ราวกับจะปกป้องเธอ “แพรวา… ไม่ใช่ของเล่น… ของฉัน” “อ้าวเหรอคะ” พิมพ์ฉัตรยิ้มเยาะ “แล้ว… ที่เห็น… สวีทกัน… อยู่เมื่อกี้… คืออะไรคะ… หรือว่า… ฉัน… มาผิดจังหวะ…” “เธอ… มันเกินไปแล้วนะ” กวินท์พูด น้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ฉัน… ไม่ได้… เป็น… คู่หมั้น… กับเธอ… อีกต่อไปแล้ว…” “นั่น… มัน… เป็น… เพราะ… คุณ… เปลี่ยนใจ… หรือ… เพราะ… ผู้หญิงคนนี้… คะ…” พิมพ์ฉัตรชี้มาที่แพรวา “เธอ… คงจะ… ไม่รู้… สิคะ… ว่า… ฉัน… กับคุณกวินท์… เคย… รักกัน… แค่ไหน…” “ฉัน… รู้… ค่ะ” แพรวาพูดเสียงเบา แต่หนักแน่น เธอไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเธอ “ฉัน… รู้… ว่า… คุณ… เคย… เป็น… คนสำคัญ… ของเขา…” “แล้ว… ทำไม… เธอยัง… ยืน… อยู่ตรงนี้… ได้…” พิมพ์ฉัตรถาม “ไม่… กลัว… เหรอคะ… ว่า… จะ… ถูก… ทิ้ง… อีกครั้ง…” กวินท์หันไปมองแพรวา เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ “พิมพ์ฉัตร… พอได้แล้ว…” “ทำไม… คะ… ฉัน… พูด… ความจริง… ไม่ได้… เหรอ…” พิมพ์ฉัตรยังคงไม่ยอมหยุด “คุณกวินท์… จำ… ได้ไหม… ว่า… คุณ… เคย… สัญญา… อะไร… กับฉัน… ไว้…” “ฉัน… จำ… ได้…” กวินท์ตอบเสียงเครียด “แต่… สัญญา… นั้น… มัน… ถูก… ยกเลิก… ไปแล้ว…” “ยัง… ไม่… ถูก… ยกเลิก… ค่ะ” พิมพ์ฉัตรยืนกราน “คุณ… ยัง… เป็น… ของฉัน… นะคะ…” “ไม่… ใช่…” กวินท์สวนกลับ “ฉัน… เป็น… ของ… ฉัน… เอง…” “โอ้… อย่างนั้นเหรอคะ…” พิมพ์ฉัตรหัวเราะในลำคอ “แต่… ฉัน… ได้ยิน… มาว่า… คุณ… กำลัง… จะ… แต่งงาน… ใหม่… ใช่ไหมคะ…” แพรวาเงยหน้ามองกวินท์ด้วยความประหลาดใจ การแต่งงาน? เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน “เธอ… ได้ยิน… มา… จาก… ใคร…” กวินท์ถามเสียงเข้ม “จาก… ปาก… คุณ… เอง… ไงคะ…” พิมพ์ฉัตรยิ้ม “เมื่อ… อาทิตย์… ที่แล้ว… คุณ… ไป… คุย… กับ… นักข่าว… ที่… งาน… เปิดตัว… โครงการ… ใหม่… ของ… คุณ… ฉัน… ได้ยิน… มา… กับ… หู…” กวินท์นิ่งอึ้ง เขาจำได้ว่าเคยให้สัมภาษณ์กับนักข่าวจริง แต่เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องการแต่งงานเลยสักคำ เขาพูดถึงแต่เรื่องอนาคตของบริษัท และความสัมพันธ์ที่กำลังพัฒนาไปในทางที่ดี “เธอ… เข้าใจ… ผิด… แล้ว…” กวินท์พยายามอธิบาย “ฉัน… ไม่เคย… พูด… ถึง… เรื่อง… การแต่งงาน…” “ไม่… จริง… ค่ะ” พิมพ์ฉัตรยืนยัน “ฉัน… ได้ยิน… ชัดเจน… เลย… ว่า… คุณ… จะ… แต่งงาน… กับ… ทายาท… ของ… ตระกูล… ใหญ่… เพื่อ… กระชับ… สัมพันธ์… ทางธุรกิจ…” คำพูดของพิมพ์ฉัตรทำให้แพรวารู้สึกใจหายวาบ ทายาทของตระกูลใหญ่? นั่นหมายความว่า… กวินท์กำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมกับฐานะของเขา ไม่ใช่เธอ? “คุณ… เป็น… คน… ของ… ฉัน… นะคะ… กวินท์…” พิมพ์ฉัตรหันไปพูดกับกวินท์อีกครั้ง “อย่า… ปล่อย… ฉัน… ไป… นะคะ…” “พอที!” กวินท์ตะคอกเสียงดัง “เธอ… คิดว่า… ฉัน… คือ… ใคร… กัน… แน่…!” เขาหันไปมองแพรวา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและเสียใจ “แพรวา… ฉัน… ขอโทษ…” “ไม่เป็นไรค่ะ…” แพรวาตอบเสียงแผ่ว เธอก้มหน้าลง รู้สึกถึงน้ำตาที่คลอเบ้า “ฉัน… เข้าใจ… แล้ว…” แพรวาผละออกจากกวินท์ วิ่งเข้าไปในบ้านทันที ทิ้งให้กวินท์ยืนเผชิญหน้ากับพิมพ์ฉัตรที่ยืนยิ้มอย่างผู้ชนะ