ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ที่เคยเป็นห้องของกวินท์ ตอนนี้กลายเป็นห้องนอนร่วมของเขากับแพรวาแล้ว ความหรูหราโอ่อ่ายังคงเหมือนเดิม แต่บัดนี้มีกลิ่นอายของความเป็นผู้หญิงเจือปนอยู่ แพรวากำลังจัดข้าวของส่วนตัวของเธอลงในลิ้นชักไม้สักอย่างบรรจง ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อยภายใต้การดูแลของแม่บ้านที่คอยอำนวยความสะดวก “คุณแพรวาคะ” เสียงของวินัย เลขาหนุ่มคนสนิทของกวินท์ ดังขึ้นจากหน้าประตู “คุณกวินท์ฝากบอกว่าให้คุณเตรียมพร้อมสำหรับการประชุมสำคัญในตอนบ่ายค่ะ” แพรวาหันไปมองวินัย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย “การประชุมอะไรคะ” “เป็นการประชุมเกี่ยวกับการลงทุนโครงการใหม่ค่ะ” วินัยตอบ “คุณกวินท์อยากให้คุณเข้าไปร่วมฟังด้วย เพื่อเรียนรู้งานค่ะ” แพรวารู้สึกประหลาดใจ การที่กวินท์จะให้เธอเข้าไปมีส่วนร่วมในธุรกิจของเขา เป็นเรื่องที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน “แต่… ฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยนะคะ” “คุณกวินท์ทราบดีค่ะ” วินัยยิ้ม “ท่านเชื่อมั่นในตัวคุณ ว่าคุณจะทำได้” คำพูดของวินัยทำให้แพรวารู้สึกอุ่นใจ แม้จะยังกังวลอยู่บ้าง แต่เธอก็พร้อมที่จะเรียนรู้ “ค่ะ ฉันจะเตรียมตัวค่ะ” เมื่อวินัยเดินจากไป แพรวาก็นั่งลงบนเตียงนุ่มๆ คิดทบทวนถึงสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากนักศึกษาธรรมดาที่ต้องดิ้นรนหาเงินเลี้ยงดูแม่ กลายเป็น “ภรรยา” ของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล การต้องสวมบทบาทที่ซับซ้อนนี้ ทำให้เธอต้องเรียนรู้และปรับตัวอยู่ตลอดเวลา บ่ายวันนั้น แพรวาเดินตามกวินท์เข้าไปในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่กั้นเป็นสัดส่วนจากห้องนอน ห้องประชุมแห่งนี้เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย จอภาพขนาดใหญ่ฉายภาพกราฟหุ้นและตัวเลขต่างๆ ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทหลายคนนั่งประจำตำแหน่งของตนเอง พวกเขามองมาที่แพรวาด้วยสายตาที่แตกต่างกันไป บางคนดูชื่นชม บางคนดูสงสัย และบางคนก็ดูเหมือนจะประเมินค่าเธออยู่ตลอดเวลา “สวัสดีครับทุกท่าน” กวินท์กล่าวทักทาย “ขอแนะนำให้รู้จัก… คุณแพรวา… ภรรยาของผมครับ วันนี้เธอจะเข้ามาเรียนรู้งานกับเรา” เขาเอ่ยชมเธอเล็กน้อย “ผมเชื่อว่าเธอจะสามารถช่วยเหลือผมในหลายๆ ด้านได้” แพรวารู้สึกถึงแรงกดดัน แต่เธอก็พยายามทำสีหน้าให้ดูมั่นใจ เธอทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน ตลอดการประชุม แพรวาตั้งใจฟังทุกคำพูด เธอพยายามทำความเข้าใจในเนื้อหาของการลงทุน และการบริหารธุรกิจ แม้บางครั้งจะไม่เข้าใจศัพท์เทคนิค แต่เธอก็พยายามจดบันทึก และสอบถามจากกวินท์เป็นการส่วนตัว “โครงการนี้… มีความเสี่ยงสูงมากเลยนะคะ” แพรวาเอ่ยถามกวินท์ขณะพักเบรก “แน่ใจเหรอคะว่าเราจะเดินหน้าต่อ” กวินท์หันมามองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน “ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วง” เขาตอบ “แต่ผมได้ศึกษาข้อมูลมาอย่างดีแล้ว โครงการนี้มีโอกาสที่จะสร้างผลตอบแทนที่สูงมาก เพียงแต่ต้องบริหารจัดการให้ดี” “ถ้าอย่างนั้น… ฉันจะช่วยดูในส่วนของการบริหารจัดการนะคะ” แพรวาเสนอตัว “ฉันอาจจะไม่ได้เก่งเรื่องตัวเลข แต่ฉันเป็นคนละเอียด และรอบคอบค่ะ” กวินท์ยิ้มกว้าง “ดีมาก” เขากล่าว “ผมอยากให้คุณเข้ามามีส่วนร่วมจริงๆ” การที่กวินท์เปิดโอกาสให้เธอได้เรียนรู้งาน ทำให้แพรวารู้สึกมีคุณค่า และมีความหวัง เธอเริ่มมองเห็นว่าการเป็น “ภรรยา” ของเขา อาจไม่ใช่แค่การแสดง แต่เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่เธอสามารถสร้างประโยชน์ให้กับตัวเอง และให้กับเขาได้จริงๆ เย็นวันนั้น หลังจากเสร็จสิ้นการประชุม กวินท์พาแพรวาไปยังห้องสมุดส่วนตัวขนาดใหญ่ภายในคฤหาสน์ ห้องสมุดแห่งนี้เต็มไปด้วยหนังสือหายาก และงานศิลปะล้ำค่า “ผมรู้ว่าคุณชอบอ่านหนังสือ” กวินท์กล่าวขณะที่เดินสำรวจชั้นหนังสือ “ผมเลยจัดห้องนี้ไว้ให้คุณโดยเฉพาะ” แพรวาตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า “ที่นี่… สวยงามมากเลยค่ะ” “ถ้าคุณอยากได้หนังสือเล่มไหนเป็นพิเศษ บอกผมได้เลยนะ” กวินท์บอก “ผมจะสั่งซื้อให้” เขาเลือกหนังสือเล่มหนึ่งจากชั้น เป็นหนังสือภาพถ่ายโบราณเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมยุโรป “ผมรู้ว่าคุณเคยเรียนด้านศิลปะ” เขาพูด “ผมเลยคิดว่าคุณน่าจะชอบ” แพรวารับหนังสือมาเปิดดูอย่างตั้งใจ ภาพถ่ายเหล่านั้นสวยงาม และเต็มไปด้วยรายละเอียด “ขอบคุณค่ะคุณกวินท์” เธอเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง “คุณจำได้เสมอว่าฉันชอบอะไร” “ผมจำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ” กวินท์ตอบ ดวงตาของเขาสื่อสารความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น “เพราะคุณมีความพิเศษ… สำหรับผม” แพรวาหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย เธอรีบก้มหน้าก้มตาดูหนังสือเล่มนั้น เพื่อซ่อนความรู้สึก “คืนนี้… คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม” กวินท์ถาม “ผมจะให้เชฟทำตามที่คุณต้องการ” “อะไรก็ได้ค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันไม่เรื่องมากหรอกค่ะ” “ถ้าอย่างนั้น… ผมขอเลือกเมนูเองนะครับ” กวินท์ยิ้ม “ผมจะเลือกเมนูที่ผมคิดว่า… คุณจะชอบ” เขากระซิบข้างหูเธอ “และ… ถ้าคุณทำตัวน่ารัก… ผมอาจจะให้รางวัลพิเศษ… อีกอย่างหนึ่ง” แพรวาแสร้งทำเป็นหน้าบึ้ง “รางวัลอะไรคะ” “เดี๋ยวก็รู้” กวินท์หัวเราะเบาๆ “แต่ตอนนี้… ไปทานอาหารเย็นกันก่อนดีกว่า” ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากห้องสมุด แพรวาก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายเก่าๆ รูปหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะเล็กๆ ในมุมห้อง เป็นรูปถ่ายขาวดำของกวินท์ในวัยเด็ก ที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งเธอเดาว่าเป็นแม่ของเขา “คุณกวินท์คะ” แพรวาชี้ไปที่รูป “นั่น… คุณแม่ของคุณเหรอคะ” กวินท์หยุดเดิน เขาหันไปมองรูปถ่ายนั้นแวบหนึ่ง ใบหน้าของเขาฉายแววเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด “ใช่… นั่นแม่ผม” “ท่าน… สวยมากเลยค่ะ” แพรวาเอ่ยชม “ครับ” กวินท์พยักหน้ารับ “ท่านเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดที่ผมเคยรู้จัก” “แล้ว… ท่านเป็นอะไรไปคะ” แพรวาถามด้วยความรู้สึกเห็นใจ กวินท์ถอนหายใจยาว “แม่ผมป่วย… เป็นโรคหัวใจ… ตอนนี้ท่านอยู่ที่โรงพยาบาลในต่างประเทศ” แพรวาตกใจ “คุณ… คุณไม่เคยบอกฉันเลย” “ผมไม่อยากให้คุณกังวล” กวินท์ตอบ “ผมอยากให้คุณมีสมาธิกับการเป็น ‘ภรรยา’ ของผมก่อน” “ฉัน… ฉันอยากไปเยี่ยมท่านค่ะ” แพรวาพูดด้วยความรู้สึกจริงใจ “ฉันอยากจะไปให้กำลังใจท่าน” กวินท์มองแพรวาด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง “ขอบคุณนะแพรวา” เขาพูด “ถ้าคุณอยากไปจริงๆ… ผมจะพาคุณไป” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอเริ่มรู้สึกผูกพันกับผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะรู้ว่าทั้งหมดเป็นเพียงข้อตกลง แต่ความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้น มันเป็นเรื่องจริง “คุณกวินท์คะ” แพรวาเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังทานอาหาร “ฉันอยากจะขออะไรอย่างหนึ่งค่ะ” “ว่ามาสิ” กวินท์ตอบรับ “ฉันอยากจะขอให้คุณ… บอกความจริงกับแม่ของคุณนะคะ” แพรวาพูด “ว่าฉัน… คือ… ภรรยาของคุณจริงๆ” กวินท์ชะงักมือที่กำลังตักอาหาร “ทำไมคุณถึงอยากทำแบบนั้น” “เพราะฉันคิดว่า… ท่านควรจะได้รู้ความจริงค่ะ” แพรวาอธิบาย “และ… ฉันก็อยากจะให้ท่านสบายใจ” กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “ก็ได้” เขาตอบ “ผมจะบอกท่าน” แพรวาดีใจ “ขอบคุณค่ะ” “แต่… ก่อนที่เราจะไปเยี่ยมท่าน” กวินท์พูดพลางเลื่อนจานอาหารมาตรงหน้าเธอ “คุณต้องทำให้ผมมั่นใจก่อนว่า… คุณพร้อมที่จะเป็น… ภรรยา… ของผม… อย่างแท้จริง” เขาหยิบสร้อยคอเพชรเม็ดงามที่ซ่อนอยู่ในกล่องกำมะหยี่ออกมา “นี่… เป็นของขวัญ… สำหรับคุณ” แพรวารับสร้อยคอมาสวมใส่ รู้สึกถึงความเย็นของเพชรที่สัมผัสกับผิวเนียน “สวยมากเลยค่ะ” “มันจะสวยกว่านี้… ถ้าคุณใส่… ในงานสำคัญ… ของครอบครัวผม” กวินท์พูด “ซึ่ง… จะมีขึ้นในอีกไม่นาน” แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย “งานอะไรคะ” “งานเลี้ยงฉลองวันเกิด… ของแม่ผม” กวินท์ตอบ “แล้ว… ผมก็จะประกาศให้ทุกคนรู้… ว่าคุณคือ… ภรรยา… ของผม… อย่างเป็นทางการ” คำประกาศของกวินท์ทำเอาแพรวาแทบสำลักอาหาร เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะดำเนินไปถึงขั้นนี้เร็วขนาดนี้