เสียงฝนตกหนักกระหน่ำ ราวกับฟ้าร้องไห้สะท้อนความอ้างว้างภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาสูง ท่ามกลางม่านหมอกสีขาวที่ปกคลุมราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งให้จมดิ่งลงไปในความเงียบงัน แสงไฟสีส้มนวลจากโคมไฟระย้าในห้องนั่งเล่นใหญ่สาดส่องลงมาบนพื้นหินอ่อนขัดมัน สะท้อนภาพเงาของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนเหม่อมองออกไปยังสายฝนที่พร่างพราย ชายผู้นั้นคือ ธีร์รัฐ มหาเศรษฐีหนุ่มเจ้าของอาณาจักรรีสอร์ทหรูระดับโลก ใบหน้าคมคายภายใต้กรอบผมสีดำขลับฉายแววเคร่งเครียด ดวงตาสีเข้มทอดประกายไปยังภาพเบื้องหน้า ท่ามกลางความงามสง่าของคฤหาสน์ที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา โอ่อ่า ทว่ากลับไร้ซึ่งชีวิตชีวา "คุณธีร์คะ" เสียงหวานใสแต่แฝงความเหนื่อยล้าดังขึ้นจากด้านหลัง ภัทรพร เลขาสาวคนสนิทผู้ซื่อสัตย์ เธอเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตบนถาดไม้ขัดเงา "นี่ค่ะ สัญญาการซื้อขายที่ดินแปลงใหม่ที่ภูเก็ต ทางนั้นเร่งให้คุณธีร์เซ็นอนุมัติภายในวันนี้ค่ะ" ธีร์รัฐหันกลับมา ดวงตาคมจับจ้องไปที่ใบหน้าซีดเซียวของภัทรพร "ผมรู้แล้ว" เขาตอบเสียงเรียบ พลางรับเอกสารมาวางลงบนโต๊ะข้างๆ โดยไม่ได้เปิดดู "มีอะไรอีกไหม" "ก็... มีนัดสัมภาษณ์กับนิตยสาร Forbes ช่วงบ่ายสามค่ะ แล้วก็... คุณแม่โทรมาค่ะ ถามว่าวันนี้จะกลับไปทานข้าวเย็นที่บ้านหรือเปล่า" ภัทรพรก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของเจ้านาย ธีร์รัฐถอนหายใจหนัก "บอกแม่ว่าผมไม่ว่าง ติดธุระสำคัญ" คำตอบเดิมๆ ที่ภัทรพรได้ยินอยู่เสมอ "ส่วน Forbes... เลื่อนไปก่อน บอกว่าผมไม่สบาย" ภัทรพรพยักหน้ารับคำ รู้สึกคุ้นเคยกับคำแก้ตัวของเขาดี "ค่ะ คุณธีร์" เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ลังเล "แล้ว... คุณน้ำฝนล่ะคะ วันนี้เธอจะเข้ามาไหมคะ" คำถามนั้นทำเอาธีร์รัฐชะงักไป ดวงตาคมที่เคยจับจ้องไปยังสายฝน บัดนี้หันมามองภัทรพรอย่างไม่ไว้วางใจ "ทำไม? เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" "เปล่าค่ะ คือ... ปกติทุกวันอาทิตย์ เธอจะเข้ามาดูแลสวนดอกไม้ที่คุณธีร์ปลูกไว้ แล้วก็... ทำอาหารที่คุณธีร์ชอบทานน่ะค่ะ" ภัทรพรพยายามอธิบายอย่างนุ่มนวล "แต่พอดีวันนี้... คุณน้ำฝนยังไม่เห็นเข้ามาเลยค่ะ" ธีร์รัฐขมวดคิ้วแน่น "ใครบอกว่าเธอต้องเข้ามาทุกวันอาทิตย์" เสียงของเขากลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "เธอมีหน้าที่ดูแลเรื่องภายในบ้านเท่านั้น ไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่จะต้องมายุ่งกับสวนดอกไม้" "แต่... คุณธีร์คะ" ภัทรพรรู้สึกใจหาย "คุณน้ำฝนเป็นคนเดียวที่ดูแลสวนนั้นให้สวยงามมาตลอดนะคะ แล้วก็... อาหารที่คุณธีร์ชอบ..." "ผมจะกินอะไรก็เรื่องของผม!" ธีร์รัฐตะคอกเสียงดังจนภัทรพรสะดุ้ง "เธอเป็นแค่เลขาของผม มีหน้าที่ทำตามคำสั่งเท่านั้น อย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของผม!" ภัทรพรเงียบไปทันที ก้มหน้ายอมรับความผิด รู้สึกเหมือนตัวเองก้าวก่ายมากเกินไป "ขอโทษค่ะ คุณธีร์" ธีร์รัฐมองใบหน้าซีดเผือดของภัทรพร ก็รู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ยอมแสดงออก "กลับไปทำงานได้แล้ว" เขาพูดเสียงเย็นชา ภัทรพรหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธีร์รัฐยืนอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง เขากลับไปยืนที่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังสายฝนที่ยังคงตกไม่หยุดหย่อน ความหงุดหงิดที่ปะทุขึ้นเมื่อครู่เริ่มคลายลง แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ "น้ำฝน..." เขาพึมพำชื่อนั้นเบาๆ ชื่อของผู้หญิงที่เขาพยายามจะซ่อนเธอไว้จากโลกภายนอก แต่กลับเป็นเธอที่คอยเติมเต็มสีสันและความอบอุ่นให้กับชีวิตที่เย็นชาของเขา --- ภัทรพรเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของเธอ หัวใจยังคงเต้นระรัวอยู่เล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเธอไม่ควรพูดถึงเรื่องของคุณน้ำฝนกับคุณธีร์เลย แต่ในฐานะคนที่อยู่ดูแลคุณธีร์มานานหลายปี เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ทั้งคุณธีร์และคุณน้ำฝน เธอแอบมองกลับไปที่ห้องนั่งเล่น เห็นธีร์รัฐยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าฉายแววครุ่นคิด เธอถอนหายใจเบาๆ "เอาล่ะ ภัทรพร สู้ๆ" เธอพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเริ่มลงมือทำเอกสารตรงหน้า เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ธีร์รัฐก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องนั่งเล่น ตรงไปยังทางเดินที่ทอดไปสู่ปีกหนึ่งของคฤหาสน์ ซึ่งเป็นส่วนที่ถูกปิดตายเอาไว้ราวกับไม่มีใครเคยใช้งาน เขาเดินไปหยุดอยู่ที่ประตูบานหนึ่ง ซึ่งถูกล็อคอย่างแน่นหนา เขากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบลูกกุญแจทองเหลืองอันเก่าแก่ขึ้นมา มันเป็นกุญแจที่เขาเก็บรักษาไว้มานานแสนนาน "คุณน้ำฝน..." เขาพึมพำชื่อนั้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกุญแจที่หมุนเข้ากับรูกุญแจ กึก... ประตูบานนั้นถูกเปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟเก่าๆ ที่ติดอยู่เป็นระยะๆ กลิ่นอายของความเก่าแก่และถูกทิ้งร้างลอยอบอวลไปทั่ว ธีร์รัฐก้าวเข้าไปในนั้นอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าของเขาดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ เขาเดินผ่านห้องต่างๆ ที่ถูกปิดตายเอาไว้ บางห้องมีเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ วางอยู่ บางห้องว่างเปล่า ไร้ซึ่งสิ่งของใดๆ จนกระทั่งเขามาหยุดอยู่ที่ประตูบานสุดท้าย ซึ่งเป็นประตูที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาทุกบาน เขาเอื้อมมือไปผลักประตูเบาๆ แกร๊ก... บานประตูไม้โอ๊คสีเข้มค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของธีร์รัฐบีบรัด ภายในห้องนั้น มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง เธอกำลังเงยหน้ามองสายฝนที่ยังคงโปรยปรายอยู่ภายนอก ใบหน้าของเธอผ่องใส งามสง่า ราวกับนางฟ้าที่หลุดมาจากสรวงสวรรค์ เรือนผมสีดำขลับยาวสลวย ปลายผมหยักศกเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลเข้มฉายแววเศร้าสร้อย ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อกำลังเม้มแน่น เธอคือ น้ำฝน หญิงสาวที่ธีร์รัฐซ่อนเธอไว้จากโลกใบนี้ "น้ำฝน" ธีร์รัฐเอ่ยเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องอยู่ในความเงียบ หญิงสาวสะดุ้ง เธอค่อยๆ หันกลับมามองตามเสียงเรียก ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันทีที่เห็นใบหน้าของธีร์รัฐ "คุณธีร์..." เสียงของเธอแหบพร่า แฝงไปด้วยความตกใจและความหวาดกลัว ธีร์รัฐก้าวเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ เขาเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ "ผม... ผมขอโทษ" เขาเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างไม่เต็มใจ "ที่ปล่อยให้เธอต้องรอ" น้ำฝนยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "วันนี้... ผมอยากจะพาเธอออกไปข้างนอก" ธีร์รัฐพูดต่อ พลางยื่นมือออกไป ราวกับจะปลอบประโลม "เราจะไปทานข้าวกันข้างนอก ไปในที่ๆ เธอไม่เคยไป" น้ำฝนส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ค่ะ คุณธีร์" เสียงของเธอสั่นเครือ "น้ำฝน... น้ำฝนไม่อยากออกไปข้างนอก" "ทำไมล่ะ" ธีร์รัฐถาม พยายามเก็บซ่อนความผิดหวังที่แล่นผ่านเข้ามาในใจ "เธออยากเจอใครหรือเปล่า" "เปล่าค่ะ" น้ำฝนตอบ "แต่น้ำฝน... น้ำฝนกลัว" "กลัวอะไร" ธีร์รัฐถาม เขาย่อตัวลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ "บอกผมสิ" น้ำฝนหลับตาลงช้าๆ "กลัว... กลัวว่าจะมีใครเห็นน้ำฝน" ธีร์รัฐเงียบไป เขารู้ดีว่าน้ำฝนกำลังหมายถึงอะไร เขาคือคนที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้ "ไม่มีใครเห็นเธอหรอก" เขาพูดเสียงอ่อนโยน "ผมจะอยู่กับเธอตลอดเวลา" น้ำฝนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองเขา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยน้ำตาที่คลออยู่ "จริงๆ เหรอคะ" เธอถามเสียงเบา "คุณธีร์จะอยู่กับน้ำฝนจริงๆ เหรอคะ" ธีร์รัฐพยักหน้า "จริงสิ" เขาตอบ "ไปกันเถอะ" เขาค่อยๆ ประคองร่างของน้ำฝนให้ลุกขึ้นยืน เธอตัวสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ราวกับร่างกายที่บอบบางจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ธีร์รัฐโอบไหล่ของเธอไว้ พยุงร่างให้เดินไปทางประตู ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกจากห้อง ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของธีร์รัฐก็ดังขึ้น ---