เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังไม่หยุดหย่อน ทำให้ธีร์รัฐชะงักฝีเท้า น้ำฝนที่กำลังจะก้าวเดินตามเขาไป ก็พลอยหยุดชะงักไปด้วย ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงกว่าเดิม ราวกับว่าเสียงโทรศัพท์นั้นกำลังปลุกความทรงจำอันเลวร้ายบางอย่างให้กลับมา ธีร์รัฐมองหน้าจอโทรศัพท์ แววตาฉายประกายไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นชื่อผู้ที่โทรเข้ามา เขาก็ถอนหายใจหนัก "ใครโทรมาคะ" น้ำฝนถามเสียงเบา "ไม่มีอะไร" ธีร์รัฐตอบทันควัน พยายามเก็บซ่อนความรู้สึก "เดี๋ยวผมจัดการเอง" เขาเดินออกไปจากห้องน้ำฝนเล็กน้อย เพื่อรับสาย โดยไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องน้ำฝนลงเบาๆ ราวกับจะกันเสียงรบกวนจากภายนอก "ว่าไง" เขาเอ่ยทักปลายสายด้วยน้ำเสียงห้วนๆ "คุณธีร์คะ พอดีดิฉัน..." เสียงหวานใสแต่แฝงความกังวลดังมาจากปลายสาย "พอดีดิฉันเพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัดค่ะ แล้วก็... มีเรื่องสำคัญมากอยากจะเรียนให้คุณธีร์ทราบค่ะ" ธีร์รัฐขมวดคิ้วแน่น "เรื่องอะไร" "คือ... เรื่องของคุณแม่ค่ะ" คำพูดนั้นทำเอาธีร์รัฐรู้สึกใจหายวาบ "แม่เป็นอะไร" "คุณแม่... คุณแม่มีอาการไม่ค่อยดีค่ะ คุณหมอบอกว่า... คุณแม่เส้นเลือดในสมองแตกน่ะค่ะ ตอนนี้... ตอนนี้นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล..." เสียงของปลายสายสั่นเครือ ธีร์รัฐยืนนิ่งไป ร่างกายราวกับถูกแช่แข็ง "ไม่จริง... แม่แข็งแรงดีนี่" "ดิฉันก็ตกใจมากค่ะคุณธีร์ พอดีดิฉันเพิ่งกลับมาถึงเมื่อคืนค่ะ แล้วก็รีบไปเยี่ยมคุณแม่ที่โรงพยาบาลเมื่อเช้านี้เองค่ะ... คุณหมอบอกว่า... ต้องรีบผ่าตัดด่วนค่ะ แต่... แต่คุณแม่ยังไม่รู้สึกตัวเลยค่ะ" ธีร์รัฐพยายามตั้งสติ "โรงพยาบาลไหน" "โรงพยาบาล... [ชื่อโรงพยาบาล]" "ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้" เขาบอก ก่อนจะตัดสายไป เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับจะประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจ ทั้งตกใจ โกรธ เสียใจ และรู้สึกผิด ภรรยาที่เขาซ่อน... ภรรยาที่เขาพยายามจะปกป้องเธอจากโลกภายนอก กลับต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นต้นเหตุ เขาค่อยๆ เดินกลับเข้าไปในห้องน้ำฝน ใบหน้าของเขาฉายแววตึงเครียด "มีอะไรหรือคะ คุณธีร์" น้ำฝนเอ่ยถาม เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ธีร์รัฐสูดหายใจลึก "ผม... ผมต้องไปโรงพยาบาล" "คะ" น้ำฝนเอ่ยอย่างตกใจ "ใครเป็นอะไรไปคะ" "แม่ผม" เขาตอบเสียงเรียบ "แม่ผมป่วยหนัก ต้องผ่าตัดด่วน" น้ำฝนเบิกตากว้าง "คุณแม่... คุณแม่ป่วยเหรอคะ" ธีร์รัฐพยักหน้า "ผมต้องไปเดี๋ยวนี้" เขาบอก "ส่วนเธอ... เธอก็อยู่ที่นี่เหมือนเดิมนะ" คำพูดนั้นทำเอาน้ำฝนหน้าเสีย "แต่... คุณธีร์คะ" "ผมบอกแล้วไง ว่าอยู่ที่นี่" ธีร์รัฐแทรกขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งกระด้างอีกครั้ง "อย่าทำให้ผมต้องลำบากใจ" น้ำฝนก้มหน้าลง สีหน้าเศร้าหมอง "ค่ะ คุณธีร์" เธอตอบเสียงแผ่วเบา ธีร์รัฐมองใบหน้าของเธออีกครั้งหนึ่ง รู้สึกสงสารจับใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาได้แต่หวังว่าเธอจะเข้าใจ "ผมไปก่อนนะ" เขาบอก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งน้ำฝนให้อยู่ในห้องนั้นเพียงลำพังอีกครั้ง --- เมื่อธีร์รัฐไปถึงโรงพยาบาล เขาก็พบกับความโกลาหลที่รออยู่ แพทย์พยาบาลวิ่งวุ่นไปมา ญาติพี่น้องของเขาที่มารออยู่แล้วต่างก็กุลีกุจอ "ธีร์! มาแล้วเหรอ" คุณหญิงดารารัตน์ ผู้เป็นป้าของธีร์รัฐ เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "แม่เธออาการหนักมากเลยนะ หมอบอกว่าต้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้" ธีร์รัฐพยักหน้า "ผมทราบแล้วครับ" "แล้ว... แล้วเรื่องที่เธอปิดบังไว้..." คุณหญิงดารารัตน์เอ่ยเสียงเบา "ป้าก็เป็นห่วงนะ" ธีร์รัฐเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร "ป้าอยากจะเตือนเธอไว้ก่อนนะธีร์" คุณหญิงดารารัตน์พูดต่อ "เรื่องนี้มันซับซ้อน ถ้ามันถูกเปิดเผยออกไป มันอาจจะกระทบไปถึงธุรกิจของครอบครัวเราได้นะ" "ผมรู้ครับ" ธีร์รัฐตอบ "ผมจัดการได้" "ป้าก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" คุณหญิงดารารัตน์ถอนหายใจ "ไปดูแม่เธอเถอะ" ธีร์รัฐเดินตามคุณหญิงดารารัตน์เข้าไปในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ห้องนั้นตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับเต็มไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คุณนายอรทัย แม่ของธีร์รัฐนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของท่านซีดเซียว ดวงตาปิดสนิท มีสายระโยงระยางเชื่อมต่อกับเครื่องมือต่างๆ ธีร์รัฐเดินเข้าไปใกล้เตียง ยื่นมือไปจับมือของแม่เบาๆ มือของท่านเย็นเฉียบ "แม่ครับ" เขาเอ่ยเรียกชื่อแม่ ดวงตาของเขาร้อนผ่าว "แม่เธอคงจะเครียดเรื่องอะไรบางอย่างนะธีร์" คุณหญิงดารารัตน์พูดขึ้น "ป้าเคยได้ยินแม่เธอพูดถึงเรื่อง... เรื่องที่เธอมีภรรยาที่ปิดบังไว้..." ธีร์รัฐชะงักไป เขาหันไปมองป้าอย่างตกใจ "ป้าได้ยินอะไรมาครับ" "แม่เธอเป็นห่วงมากนะธีร์" คุณหญิงดารารัตน์พูดเสียงเครียด "เขาเป็นห่วงว่าถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป มันจะทำให้วงศ์ตระกูลเราเสื่อมเสียชื่อเสียง" "แต่... แม่ไม่เคยพูดอะไรกับผมเลย" ธีร์รัฐบอก "แม่เธอคงอยากจะเก็บไว้ให้เธอคิดเองนะ" คุณหญิงดารารัตน์ถอนหายใจ "แต่ป้าอยากจะบอกเธอไว้เลยนะธีร์ ว่าถ้าเรื่องนี้มันเล็ดลอดออกไปเมื่อไหร่... รับรองว่าธุรกิจของเราจะสั่นคลอนแน่ๆ" ธีร์รัฐยืนนิ่งไป เขารู้ดีว่าป้าพูดเรื่องอะไร เขาพยายามอย่างดีที่สุดที่จะปกปิดเรื่องของน้ำฝนไว้ แต่ดูเหมือนว่า... ความพยายามของเขากำลังจะสูญเปล่า --- ภัทรพรเดินเข้ามาในห้องทำงานของธีร์รัฐอย่างนุ่มนวล "คุณธีร์คะ" ธีร์รัฐหันกลับมา "ว่าไง" "ดิฉันได้รับแจ้งจากโรงพยาบาลค่ะ ว่าคุณแม่ของคุณธีร์อาการดีขึ้นแล้วนะคะ" ภัทรพรรายงาน "แล้วก็... มีข่าวดีค่ะ คุณแม่ของคุณธีร์พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ" ธีร์รัฐถอนหายใจอย่างโล่งอก "ดีแล้ว" "แล้วก็... คุณธีร์คะ" ภัทรพรมองหน้าเจ้านายอย่างลังเล "พอดี... ดิฉันได้รับโทรศัพท์จากคุณน้ำฝนค่ะ" ธีร์รัฐเงยหน้าขึ้น "เธอว่าไง" "คือ... คุณน้ำฝนบอกว่า... วันนี้เธอจะขอลาหยุดยาวค่ะ" ภัทรพรพูด "เธอ... เธออยากจะกลับไปอยู่กับครอบครัวที่ต่างจังหวัดค่ะ" ธีร์รัฐนิ่งไปทันที คำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า "กลับ... กลับไปไหน" "เธอบอกว่า... เธออยากจะกลับไปดูแลแม่ค่ะ" ภัทรพรบอก "เธอ... เธอฝากบอกคุณธีร์ว่า... ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ" ธีร์รัฐยืนนิ่งไปนานแสนนาน เขาไม่รู้จะพูดอะไร เขาไม่เคยคิดว่าน้ำฝนจะตัดสินใจแบบนี้ "คุณน้ำฝน... เขาไปแล้วจริงๆ หรือ" เขาถามเสียงแผ่วเบา "ค่ะ" ภัทรพรตอบ "เขาฝากกระเป๋าและของใช้ส่วนตัวไว้กับดิฉันค่ะ" ธีร์รัฐทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ดวงตาของเขาว่างเปล่า เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา "เธอ... เธอไปไหน" เขาถาม "เขาไม่ได้บอกค่ะคุณธีร์" ภัทรพรตอบ "แต่เขาบอกว่า... เขาขอโทษที่ต้องไปแบบนี้" ธีร์รัฐหลับตาลง เขาเสียน้ำฝนไปแล้วจริงๆ เขาพยายามจะซ่อนเธอไว้จากโลก แต่สุดท้าย... โลกก็พรากเธอไปจากเขา ---