แสงไฟสลัวภายในห้องนิรภัยสาดส่องไปทั่ว เผยให้เห็นใบหน้าของน้ำฝนและธีร์รัฐที่กำลังจดจ่ออยู่กับเอกสารและสมุดบันทึก กลิ่นอายของกาลเวลาและความลับที่ถูกเก็บซ่อนมานาน อบอวลอยู่ในอากาศ น้ำฝนค่อยๆ เปิดสมุดบันทึกเล่มแรกของพ่อเธอที่เกี่ยวกับธุรกิจอัญมณีจำกัด ลายมือของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความมุ่งมั่นในการสร้างอาณาจักร “วันที่ 5 มกราคม 2542” น้ำฝนเริ่มอ่าน “วันนี้ผมได้เริ่มก่อตั้งบริษัทอัญมณีจำกัดอย่างเป็นทางการแล้ว ผมตั้งใจจะสร้างธุรกิจนี้ให้ยิ่งใหญ่ที่สุด เพื่ออนาคตของครอบครัว” “ครอบครัว...” ธีร์รัฐเอ่ยเบาๆ “เขาคงหมายถึงครอบครัวของเขาเอง” “แล้ว... ผู้หญิงที่เขาซ่อนไว้ล่ะคะ” น้ำฝนถาม “ไม่แน่ใจว่าเขาจะหมายถึงใคร” เธออ่านต่อไป “วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2542 “ผมได้พบกับแหล่งวัตถุดิบชั้นดี ที่จะทำให้ธุรกิจของผมก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว” “แหล่งวัตถุดิบ...” ธีร์รัฐครุ่นคิด “คงหมายถึงเหมืองอัญมณี” “แต่... ไม่มีรายละเอียดเลยค่ะว่าอยู่ที่ไหน” น้ำฝนบอก “ไม่เป็นไร” ธีร์รัฐกล่าว “เดี๋ยวเราค่อยๆ ค้นหากันไป” น้ำฝนอ่านต่อไปเรื่อยๆ เรื่องราวเกี่ยวกับธุรกิจของพ่อเธอค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละน้อย มีการกล่าวถึงการเดินทาง การเจรจาต่อรอง และการลงทุนต่างๆ “วันที่ 15 เมษายน 2544” น้ำฝนอ่าน “วันนี้ผมได้พบกับบุคคลสำคัญที่จะเข้ามามีบทบาทในธุรกิจของผม เขาเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และมีความสามารถอย่างมาก” “บุคคลสำคัญ...” ธีร์รัฐถาม “เป็นใครคะ” “ไม่ทราบค่ะ” น้ำฝนส่ายหน้า “แต่ดูจากคำพูดแล้ว น่าจะเป็นคนที่พ่อของดิฉันไว้ใจมาก” เธออ่านต่อไป “วันที่ 20 มิถุนายน 2545 “ผมต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในการลงทุนครั้งใหญ่ ซึ่งจะส่งผลต่ออนาคตของบริษัท” “การลงทุนครั้งใหญ่...” ธีร์รัฐมองไปที่เอกสารเกี่ยวกับการเงิน “อาจจะเกี่ยวข้องกับเอกสารพวกนี้” เขาหยิบเอกสารสัญญาการซื้อขายอัญมณีมูลค่ามหาศาลขึ้นมาดูอีกครั้ง “สัญญาฉบับนี้... มีการระบุชื่อผู้ซื้อเป็น ‘บริษัทนิรนาม’ ” “บริษัทนิรนาม...” น้ำฝนพึมพำ “ทำไมต้องปิดบังตัวตน” “ผมไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐตอบ “แต่ผมว่า... มันไม่น่าจะใช่เรื่องธรรมดา” น้ำฝนอ่านสมุดบันทึกต่อไป “วันที่ 10 ตุลาคม 2546 “ผมรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากกับบางสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ผมพยายามจะหาทางแก้ไข แต่ดูเหมือนว่ามันจะยากเกินกว่าที่ผมจะรับมือไหว” “เขากำลังกังวลเรื่องอะไร” ธีร์รัฐถาม “ไม่ทราบค่ะ” น้ำฝนตอบ “แต่ดูเหมือนว่าจะมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้น” เธออ่านต่อไป “วันที่ 15 ธันวาคม 2546 “ผมได้ตัดสินใจที่จะปกป้องบางสิ่งบางอย่างไว้ ซึ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของผม ผมจะสร้างที่ปลอดภัยที่สุดให้กับมัน” “ที่ปลอดภัยที่สุด...” ธีร์รัฐนึกถึงคำพูดในสมุดบันทึกอีกเล่มหนึ่ง “นี่อาจจะเป็นที่เดียวกันกับ ‘สถานที่แห่งความทรงจำ’ ” “และ ‘มัน’ ที่เขาพูดถึง... อาจจะเป็นผู้หญิงที่เขาซ่อนไว้ หรืออาจจะเป็นของสำคัญบางอย่าง” น้ำฝนคาดเดา ธีร์รัฐหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ขึ้นมาดูอีกครั้ง รูปของแม่ของเขาตอนอุ้มทารก “แล้วแม่ของคุณธีร์... เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไรคะ” น้ำฝนถาม “สร้อยคอ... สัญลักษณ์หัวใจสีแดง...” “ผมก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมด” ธีร์รัฐตอบ “แต่ผมรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดมันกำลังเชื่อมโยงกัน” เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา “นี่คือเอกสารเกี่ยวกับทรัพย์สินของพ่อผม” “แล้วพบอะไรบ้างคะ” น้ำฝนถาม “ผมพบว่า... พ่อของผมได้ซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่เอาไว้ เมื่อหลายปีก่อน” ธีร์รัฐกล่าว “และที่ดินบริเวณนั้น... มีขนาดใหญ่มาก” “คฤหาสน์หลังนั้น... คือที่ที่คุณธีร์เคยอยู่ ใช่ไหมคะ” น้ำฝนถาม “ใช่” ธีร์รัฐตอบ “แต่ดูเหมือนว่า... มันจะมีส่วนที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้” เขากวาดสายตามองไปที่แผนที่อีกครั้ง “แผนที่นี้... มันน่าจะชี้บอกถึงส่วนที่ถูกซ่อนเร้นนั้น” “แล้ว ‘สถานที่แห่งความทรงจำ’ ล่ะคะ” น้ำฝนถาม “มันอยู่ตรงไหน” “ผมว่า... มันน่าจะอยู่ที่คฤหาสน์นั่นแหละ” ธีร์รัฐกล่าว “และ ‘ที่เก็บของขวัญ’ ก็น่าจะอยู่ที่นั่นด้วย” “แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าตรงไหนคือ ‘สถานที่แห่งความทรงจำ’ ” น้ำฝนถาม “ผมคิดว่า... เราต้องกลับไปสำรวจที่คฤหาสน์อีกครั้ง” ธีร์รัฐกล่าว “เราต้องหาเบาะแสเพิ่มเติม” “แล้ว... พ่อของคุณธีร์... เขาซ่อนผู้หญิงคนนั้นไว้ที่ไหนคะ” น้ำฝนถาม “และทำไมเขาถึงต้องซ่อนเธอ” “ผมไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐตอบ “แต่ผมว่า... คำตอบทั้งหมดน่าจะอยู่ที่คฤหาสน์” เขามองไปที่น้ำฝน “ผมเชื่อว่า... ความจริงทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย” น้ำฝนพยักหน้า เธอสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นในแววตาของธีร์รัฐ “ดิฉันก็หวังเช่นนั้นค่ะ” “เราจะไปคฤหาสน์กันพรุ่งนี้เช้า” ธีร์รัฐตัดสินใจ “เราต้องหาคำตอบให้ได้” ทั้งสองนั่งมองเอกสารและแผนที่ที่วางอยู่ตรงหน้า ความลับที่ถูกซ่อนเร้นมานาน กำลังจะถูกเปิดเผย และพวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน