อากาศภายในห้องนิรภัยเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ แม้จะเปิดพัดลมระบายอากาศขนาดเล็กที่ธีร์รัฐพกติดตัวมาด้วย แต่กลิ่นอับของกาลเวลาก็ยังคงลอยคละคลุ้งอยู่ น้ำฝนยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านสมุดบันทึกของพ่อเธออย่างตั้งใจ ส่วนธีร์รัฐกำลังคัดแยกเอกสารต่างๆ ออกเป็นหมวดหมู่ “คุณธีร์คะ” น้ำฝนเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังพลิกหน้ากระดาษสุดท้ายของสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง “ในเล่มนี้... พ่อของดิฉันไม่ได้เขียนอะไรเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นเลยค่ะ” “แล้วเล่มอื่นล่ะ” ธีร์รัฐถาม โดยที่ยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่กับเอกสาร “เล่มอื่นก็มีกล่าวถึงอยู่บ้างค่ะ” น้ำฝนตอบ “แต่ส่วนใหญ่จะเป็นความรู้สึกส่วนตัวมากกว่า” “ความรู้สึกส่วนตัว...” ธีร์รัฐทวนคำ “อย่างเช่นอะไร” “เช่น... ความสุข ความเหงา ความหวัง” น้ำฝนตอบ “เหมือนเขาอยากจะแบ่งปันความรู้สึกให้ใครสักคนรับรู้ แต่ก็ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของบุคคลนั้นได้” “แปลกจริงๆ” ธีร์รัฐพึมพำ “เหมือนเขาพยายามจะปกป้องความลับนี้อย่างเต็มที่” เขาหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ที่อยู่ในกล่องไม้ใบหนึ่งขึ้นมาดู “นี่คือรูปถ่ายที่พ่อของผมเก็บไว้” น้ำฝนหันมามองรูปถ่ายในมือของธีร์รัฐ “รูปใครคะ” “ผมก็ไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐตอบ “ดูเหมือนจะเป็นรูปของครอบครัวเก่าของคุณพ่อ” ในรูปถ่ายนั้น มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังอุ้มเด็กทารกอยู่ พวกเขาดูมีความสุขและอบอุ่น “คุณพ่อของคุณธีร์น่ารักมากเลยค่ะ” น้ำฝนกล่าว “ดูอบอุ่น” “ใช่” ธีร์รัฐยิ้มบางๆ “แต่ผมไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อนในชีวิต” “อาจจะเป็นภรรยาคนแรกของท่าน” น้ำฝนเสนอ “หรือญาติสนิท” “ผมก็คิดแบบนั้น” ธีร์รัฐกล่าว “แต่... รูปนี้มันอยู่ในกล่องเอกสารสำคัญของบริษัท” “แล้วมีรูปอื่นอีกไหมคะ” น้ำฝนถาม ธีร์รัฐหยิบรูปถ่ายอื่นขึ้นมาดูอีกหลายใบ รูปเหล่านั้นล้วนเป็นรูปของชายหญิงคู่เดิมกับทารกน้อย แต่ดูเหมือนเวลาจะผ่านไป ใบหน้าของเด็กน้อยในรูปก็เริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ “นี่คือผมตอนเด็กๆ” ธีร์รัฐชี้ไปที่รูปหนึ่ง “แต่... ผู้หญิงในรูปนี้...” เขาชะงักไป สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของผู้หญิงในรูปถ่ายที่ถือเขาอยู่ ใบหน้านั้นดูคุ้นเคยอย่างประหลาด “ทำไมคะ” น้ำฝนสังเกตเห็นความผิดปกติ “คุณธีร์รู้จักเธอเหรอคะ” “ผมไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐตอบ “แต่ผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นเธอที่ไหนสักแห่ง” เขาหยิบรูปถ่ายที่ดูเก่าแก่ที่สุดขึ้นมา เป็นรูปของชายหญิงคู่หนึ่ง กำลังอุ้มเด็กทารกที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่ “รูปนี้... เก่าที่สุด” ธีร์รัฐบอก “และดูเหมือนจะเป็นรูปของพ่อผมตอนหนุ่มๆ กับภรรยาคนแรก” “แล้ว... ผู้หญิงในรูปนี้... ทำไมคุณธีร์ถึงรู้สึกคุ้นเคยคะ” น้ำฝนถามอย่างสงสัย ธีร์รัฐนิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองสำรวจใบหน้าของผู้หญิงในรูปถ่ายอย่างพิจารณา “ผม... ผมคิดว่าผมรู้แล้ว” ธีร์รัฐกล่าวเสียงเบา “นี่... นี่คือแม่ของผม” “แม่ของคุณธีร์เหรอคะ” น้ำฝนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “แต่... ท่านเสียชีวิตตั้งแต่คุณธีร์ยังเด็กไม่ใช่เหรอคะ” “ใช่” ธีร์รัฐตอบ “ผมแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับท่านเลย” เขาพลิกด้านหลังของรูปถ่าย ก็เห็นลายมือที่จางๆ เขียนไว้ว่า “วันเกิดปีที่ 2 ของธีร์รัฐ - 10 พฤษภาคม 2532” “แล้ว... ทำไมรูปของแม่คุณธีร์ถึงมาอยู่ในกล่องเอกสารของบริษัทอัญมณีจำกัดคะ” น้ำฝนถาม “ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” ธีร์รัฐกล่าว “และที่แปลกกว่านั้น... ในรูปถ่ายใบนี้... มันมีอะไรบางอย่างที่ผมจำได้” เขาชี้ไปยังสร้อยคอที่ผู้หญิงในรูปสวมอยู่ “นี่คือสร้อยคอที่แม่ของผมเคยใส่” “สร้อยคอ?” น้ำฝนเพ่งมอง “ดูเหมือนจะเป็นจี้รูปดอกกุหลาบสีแดง” “ใช่” ธีร์รัฐพยักหน้า “ผมจำได้รางๆ ว่าแม่ผมชอบสร้อยเส้นนี้มาก” เขามองไปที่เอกสารต่างๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ “แต่ผมไม่เห็นมีเอกสารอะไรที่เชื่อมโยงระหว่างแม่ของผมกับบริษัทอัญมณีจำกัดเลย” น้ำฝนหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา เปิดอ่าน “วันที่ 15 ตุลาคม 2547 “ผมได้มอบของขวัญชิ้นพิเศษให้กับเธอ เพื่อเป็นการยืนยันความรักของผม ของขวัญชิ้นนั้นมีความหมายที่ลึกซึ้ง และผมหวังว่าเธอจะเก็บมันไว้ตลอดไป” “ของขวัญชิ้นพิเศษ...” น้ำฝนพึมพำ “อาจจะเป็นสร้อยคอนั้นหรือเปล่าคะ” “อาจจะ” ธีร์รัฐตอบ “แต่ทำไมพ่อของผมถึงเอามาเก็บไว้ในที่แบบนี้” เขามองไปที่แผนที่ที่วางอยู่บนพื้น “แล้วแผนที่นี่ล่ะ มันเชื่อมโยงกับเรื่องนี้ยังไง” น้ำฝนหยิบแผนที่ขึ้นมาดูอีกครั้ง “ตรงนี้ค่ะ มีสัญลักษณ์รูปหัวใจสีแดง” ธีร์รัฐเพ่งมองตาม “ใช่... และมันก็อยู่ใกล้ๆ กับ ‘สถานที่แห่งความทรงจำ’ ด้วย” “แล้วตรงสัญลักษณ์หัวใจสีแดง มีตัวหนังสือเล็กๆ เขียนไว้ค่ะ” น้ำฝนบอก “อ่านว่า ‘ที่เก็บของขวัญ’ ” “ที่เก็บของขวัญ...” ธีร์รัฐทวนคำ “หมายความว่า... ของขวัญที่พ่อของคุณมอบให้... อาจจะอยู่ที่คฤหาสน์?” “เป็นไปได้ค่ะ” น้ำฝนตอบ “แต่... สร้อยคอของแม่คุณธีร์... มันเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้” “ผมไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐส่ายหน้า “แต่ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่เราคิดไว้มาก” เขากวาดสายตามองไปที่กองเอกสารและสมุดบันทึกต่างๆ “เหมือนพ่อของคุณพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง ผ่านสิ่งเหล่านี้” “บางที... เขาอาจจะพยายามจะบอกความจริงเกี่ยวกับแม่ของคุณธีร์ก็ได้ค่ะ” น้ำฝนเสนอ “แม่ของผม...” ธีร์รัฐพูดเบาๆ “ผมไม่เคยรู้เรื่องราวของท่านเลย” “แล้ว... ผู้หญิงที่พ่อของคุณซ่อนไว้ล่ะคะ” น้ำฝนถาม “เขาเขียนถึงเธอในสมุดบันทึก แต่เราก็ยังไม่รู้ว่าเธอคือใคร” “ผมคิดว่า... ความลับทั้งสองอย่างนี้อาจจะเกี่ยวข้องกัน” ธีร์รัฐกล่าว “และแผนที่นี่... น่าจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะนำทางเราไป” “แต่ ‘สถานที่แห่งความทรงจำ’ และ ‘ที่เก็บของขวัญ’ มันอยู่ที่ไหนกันแน่คะ” น้ำฝนถาม “ผมว่า... เราต้องกลับไปที่คฤหาสน์” ธีร์รัฐตัดสินใจ “เราต้องสำรวจที่นั่นอย่างละเอียด” “แล้ว... เราจะรู้ได้อย่างไรว่าตรงไหนคือ ‘สถานที่แห่งความทรงจำ’ ” น้ำฝนถาม “ผมว่า... เราต้องดูจากแผนที่อย่างละเอียดอีกครั้ง” ธีร์รัฐกล่าว “และอาจจะมีเบาะแสเพิ่มเติมในสมุดบันทึก” เขากวาดสายตามองไปที่สมุดบันทึกเล่มหนึ่ง “เล่มนี้... เป็นสมุดบันทึกของพ่อคุณตอนช่วงที่เขาเริ่มสร้างบริษัทอัญมณีจำกัด” “ดิฉันยังไม่ได้เปิดอ่านเล่มนั้นเลยค่ะ” น้ำฝนบอก “งั้นเรามาเริ่มกันที่เล่มนี้” ธีร์รัฐเสนอ “บางที... อาจจะมีข้อมูลเกี่ยวกับที่มาของสร้อยคอ หรือเกี่ยวกับผู้หญิงที่พ่อคุณซ่อนไว้” ทั้งสองกลับมานั่งลงข้างๆ กองเอกสารอีกครั้ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่