แสงไฟสลัวภายในห้องนิรภัยยังคงสาดส่องไปที่ใบหน้าของน้ำฝนและธีร์รัฐ พวกเขากำลังดำดิ่งลงไปในห้วงแห่งความลับที่ถูกเก็บซ่อนมานานหลายปี สมุดบันทึกของบิดาของน้ำฝนและเอกสารต่างๆ ที่ธีร์รัฐรวบรวมมา เป็นเหมือนกุญแจที่จะไขปริศนาทั้งหมด “วันที่ 1 มีนาคม 2547” น้ำฝนอ่านสมุดบันทึกส่วนตัวของพ่อเธอ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “ผมได้พบกับ... เขา อีกครั้งหนึ่ง หลังจากที่ห่างหายกันไปนาน การพบกันครั้งนี้ทำให้ผมได้รู้ความจริงบางอย่างที่น่าสะเทือนใจ” “พบกับใครคะ” ธีร์รัฐถาม ดวงตาจับจ้องไปที่น้ำฝน “ไม่ทราบค่ะ” น้ำฝนส่ายหน้า “แต่จากข้อความ... ดูเหมือนว่า ‘เขา’ จะเป็นคนสำคัญมาก” เธออ่านต่อไป “‘เขา’ เล่าเรื่องราวในอดีตให้ผมฟัง เรื่องราวที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน เรื่องราวที่ทำให้ผมเข้าใจทุกอย่าง... และรู้สึกผิดอย่างมหันต์’ ” “แล้ว ‘เขา’ คนนั้น... เกี่ยวข้องกับแม่ของคุณอย่างไร” ธีร์รัฐถาม “บันทึกไม่ได้บอกค่ะ” น้ำฝนตอบ “แต่มีข้อความต่อไปว่า ‘ผมต้องชดใช้ในสิ่งที่ผมทำผิดพลาดไป’ ” ธีร์รัฐหยิบรูปถ่ายที่เขาเชื่อว่าเป็นพ่อของเขา และรูปถ่ายของมารดาขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง เขาพยายามจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด “น้ำฝน” ธีร์รัฐเอ่ยขึ้น “จากบันทึกของพ่อคุณ... เขาบอกว่ากำลังจะชดใช้ในสิ่งที่เขาทำผิดพลาดไป... แล้วถ้า... สิ่งที่เขาทำผิดพลาดไป... มันเกี่ยวข้องกับแม่ของผมโดยตรงล่ะ” น้ำฝนเงียบไป เธอเข้าใจในสิ่งที่ธีร์รัฐกำลังจะสื่อ “หมายความว่า... พ่อของคุณ... อาจจะ...” น้ำฝนลังเลที่จะพูด “อาจจะ... เป็นสาเหตุที่ทำให้แม่ของผมต้องจากไป” ธีร์รัฐพูดเสริม “หรือ... อาจจะเกี่ยวข้องกับการที่ผมไม่เคยได้รู้จักแม่ของผมเลย” “แต่... ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... ทำไมพ่อของคุณถึงต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ” น้ำฝนสงสัย “และถ้าเขาเป็นคนผิด... ทำไมเขาถึงต้องพยายามปกป้องใครบางคน” “อาจจะเป็นการปกป้อง... เพื่อให้ผมไม่รู้สึกเจ็บปวด” ธีร์รัฐครุ่นคิด “หรือ... เพื่อปกป้องใครบางคนจากผลกระทบของเรื่องนี้” เขาหยิบเอกสารสัญญาการซื้อขายอัญมณีที่ระบุชื่อผู้ซื้อเป็น ‘บริษัทนิรนาม’ ขึ้นมาอีกครั้ง “สัญญาฉบับนี้... ทำขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันกับที่พ่อคุณกำลังรู้สึกกังวลใจอย่างหนัก” “แล้ว... ใครคือผู้ที่พ่อของคุณไว้ใจที่สุด” น้ำฝนถาม “คนที่เขาเลือกที่จะมอบความลับที่สำคัญที่สุดให้” “ผมกำลังคิดอยู่” ธีร์รัฐตอบ “ถ้าผู้หญิงในรูปถ่ายคือแม่ของผม... และถ้าพ่อของผมเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้... คนที่พ่อคุณไว้ใจ... อาจจะเป็นบุคคลที่มีความสำคัญกับทั้งสองครอบครัว” น้ำฝนพลิกสมุดบันทึกของพ่อเธอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอหน้าหนึ่งที่มีลายเส้นกราฟิกของแผนผังธุรกิจ “ดูนี่สิคะ” น้ำฝนชี้ไปที่ผัง “นี่คือโครงสร้างบริษัทอัญมณีจำกัดของพ่อดิฉัน” ธีร์รัฐก้มลงมอง “มีบริษัทลูกหลายแห่ง... และก็มี ‘บริษัทร่วมทุน’ อยู่ด้วย” “บริษัทร่วมทุน... กับใครคะ” น้ำฝนถาม “ชื่อบริษัท... ‘โกลด์สตาร์’ ” ธีร์รัฐอ่าน “ไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทนี้มาก่อนเลย” “โกลด์สตาร์...” น้ำฝนพึมพำ “แล้ว... มีข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทนี้ไหมคะ” ธีร์รัฐค้นหาในกองเอกสารอย่างรวดเร็ว “เจอแล้ว... เป็นเอกสารการจดทะเบียนบริษัท... แต่ข้อมูลค่อนข้างน้อย” “ใครเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่คะ” น้ำฝนถามอย่างใจจดใจจ่อ ธีร์รัฐเลื่อนสายตาไปตามรายชื่อผู้ถือหุ้น “มีชื่อ... ‘นายวิชัย’ ” “นายวิชัย...” น้ำฝนทวนคำ “ชื่อนี้... คุ้นๆ ค่ะ” “คุ้นอย่างไร” ธีร์รัฐเงยหน้าขึ้นมามอง “เคยได้ยินชื่อนี้จากปากพ่อของดิฉันค่ะ” น้ำฝนตอบ “ท่านพูดถึงนายวิชัยว่าเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียน” “เพื่อนเก่า...” ธีร์รัฐครุ่นคิด “แล้ว... ความสัมพันธ์ของเขากับบริษัทโกลด์สตาร์เป็นอย่างไร” “ในบันทึกของพ่อดิฉัน... มีกล่าวถึงนายวิชัยเพียงไม่กี่ครั้ง” น้ำฝนกล่าว “ส่วนใหญ่จะเป็นการพูดถึงสมัยเรียน... แต่ก็มีครั้งหนึ่งที่พ่อบอกว่า ‘วิชัยเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูง’ ” “ทะเยอทะยานสูง...” ธีร์รัฐพึมพำ “อาจจะหมายถึง... เขาอยากได้อะไรบางอย่าง” เขาหยิบสมุดบันทึกของพ่อเขาขึ้นมาอีกครั้ง “พ่อของผมก็เคยกล่าวถึงนายวิชัยเหมือนกัน” “ท่านกล่าวว่าอย่างไรคะ” น้ำฝนถาม “เขาบอกว่า... ‘วิชัยมีความสามารถในการมองเห็นโอกาสทางธุรกิจที่คนอื่นมองไม่เห็น’ ” ธีร์รัฐอ่าน “แล้วก็... ‘เขามักจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ’ ” “เหมือนจะเป็นคนอันตรายนะคะ” น้ำฝนกล่าว “อาจจะ” ธีร์รัฐตอบ “แล้ว... ลองดูที่โครงสร้างบริษัทของพ่อคุณอีกที” น้ำฝนกลับไปมองที่แผนผัง “มีบริษัทลูกที่ชื่อ ‘เวิลด์ไดมอนด์’ ด้วยค่ะ” “เวิลด์ไดมอนด์...” ธีร์รัฐพึมพำ “ชื่อนี้... มันคุ้นหูชอบกล” เขาหยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมา “นี่ไง... เวิลด์ไดมอนด์... เป็นบริษัทที่พ่อผมก่อตั้งขึ้นมาเพื่อ... จัดหาวัตถุดิบ” “วัตถุดิบ?” น้ำฝนถาม “อัญมณีใช่ไหมคะ” “ใช่” ธีร์รัฐพยักหน้า “และ... ผู้บริหารของบริษัทเวิลด์ไดมอนด์... คือ... ‘คุณวิชัย’ ” ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความจริงที่น่าตกใจกำลังก่อตัวขึ้น “เป็นไปไม่ได้” น้ำฝนกล่าว “พ่อของดิฉัน... ไม่น่าจะร่วมงานกับคนที่พ่อบอกว่า... ทะเยอทะยานและทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ” “แต่... ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง” ธีร์รัฐกล่าว “บางที... พ่อของคุณอาจจะไม่ได้ร่วมงานกับนายวิชัยโดยตรงก็ได้” “หมายความว่าอย่างไรคะ” “พ่อของคุณอาจจะ... ใช้บริษัทเวิลด์ไดมอนด์เป็นช่องทางในการ... ดำเนินธุรกิจบางอย่าง” ธีร์รัฐอธิบาย “โดยที่อาจจะไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของนายวิชัย” “แล้ว... สัญญา ‘บริษัทนิรนาม’ ล่ะคะ” น้ำฝนถาม “เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร” ธีร์รัฐหยิบสัญญาฉบับนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง “สัญญาฉบับนี้... ทำขึ้นระหว่าง ‘บริษัทอัญมณีจำกัด’ กับ ‘บริษัทนิรนาม’ ” “แล้ว... ถ้า ‘บริษัทนิรนาม’ เป็นของนายวิชัยล่ะคะ” น้ำฝนเสนอ “หรือ... บริษัทที่เขาตั้งขึ้นมาเพื่อปกปิดตัวตน” “เป็นไปได้” ธีร์รัฐตอบ “แต่... ทำไมพ่อของผมถึงต้องทำสัญญากับบริษัทนิรนามด้วย” “อาจจะ... เพื่อปกป้องบางสิ่งบางอย่าง” น้ำฝนกล่าว “หรือ... เพื่อซ่อนความสัมพันธ์บางอย่าง” เธอพลิกสมุดบันทึกของพ่อเธอไปหน้าสุดท้าย “สุดท้าย... พ่อของดิฉันเขียนไว้ว่า ‘ผมได้มอบทุกอย่างให้กับเขาแล้ว หวังเพียงว่าเขาจะใช้มันเพื่อสิ่งที่ดี’ ” “มอบทุกอย่าง... ให้กับใคร” ธีร์รัฐถาม “ให้ ‘เขา’ คนที่เขาได้พบในวันที่ 1 มีนาคม 2547 หรือเปล่า” “น่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ” น้ำฝนตอบ “แต่... ‘เขา’ คนนั้นคือใคร... และ ‘ทุกอย่าง’ ที่ว่าคืออะไร... ก็ยังคงเป็นปริศนา” ความลับที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก ทำให้ทั้งสองคนยิ่งต้องค้นหาความจริงให้ถึงที่สุด