บรรยากาศภายในห้องนิรภัยยังคงตึงเครียด แต่ความมุ่งมั่นของน้ำฝนและธีร์รัฐกลับเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับปริศนาที่ซับซ้อนขึ้นทุกขณะ “ถ้าเราต้องการจะหาคำตอบเกี่ยวกับ ‘บริษัทนิรนาม’ และ ‘เหมืองอัญมณี’ ที่พ่อของคุณกล่าวถึง” ธีร์รัฐกล่าว “เราอาจจะต้องกลับไปที่จุดเริ่มต้น” “จุดเริ่มต้น... หมายถึงที่ไหนคะ” น้ำฝนถาม “หมายถึง... ที่ที่พ่อของคุณเริ่มสร้างอาณาจักรของเขา” ธีร์รัฐตอบ “ผมคิดว่า... เราควรมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือ” “ภาคเหนือ...” น้ำฝนทวนคำ “ทำไมต้องเป็นภาคเหนือคะ” “ในบันทึกของพ่อคุณ... เขาเคยกล่าวถึงการเดินทางไปภาคเหนือเพื่อหาแหล่งวัตถุดิบชั้นดี” ธีร์รัฐอธิบาย “และผมเชื่อว่า... ที่นั่นอาจจะมีเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับ ‘เหมืองลับ’ ที่พ่อของคุณใช้” “แต่... เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเหมืองนั้นอยู่ที่ไหน” น้ำฝนสงสัย “ผมมีไอเดีย” ธีร์รัฐยิ้มเล็กน้อย “ในเอกสารการจัดตั้งบริษัท ‘เวิลด์ไดมอนด์’ มีการระบุที่อยู่ของสำนักงานใหญ่ไว้... ซึ่งตั้งอยู่ที่จังหวัดเชียงราย” “เชียงราย...” น้ำฝนพยักหน้า “เป็นไปได้ค่ะ” “นั่นคือจุดที่เราจะเริ่มค้นหา” ธีร์รัฐกล่าว “ถ้าเราสามารถตามรอยการจัดตั้งบริษัทเวิลด์ไดมอนด์ได้... เราอาจจะเจอเบาะแสเกี่ยวกับเหมืองที่ซ่อนอยู่” หลังจากที่รวบรวมเอกสารที่เกี่ยวข้องกับบริษัทเวิลด์ไดมอนด์และข้อมูลเกี่ยวกับภูมิภาคภาคเหนือได้พอสมควรแล้ว น้ำฝนและธีร์รัฐก็ตัดสินใจออกเดินทาง การเดินทางสู่ภาคเหนือครั้งนี้ เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ทั้งสองก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เมื่อมาถึงจังหวัดเชียงราย พวกเขาตรงไปยังที่ตั้งของสำนักงานใหญ่บริษัทเวิลด์ไดมอนด์ ซึ่งปัจจุบันเป็นอาคารพาณิชย์เก่าแก่ที่ถูกปล่อยทิ้งร้าง “ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีใครแล้วค่ะ” น้ำฝนกล่าวขณะที่พวกเขากำลังเดินสำรวจรอบๆ อาคาร “ไม่เป็นไร” ธีร์รัฐตอบ “เราจะลองเข้าไปข้างในดู” พวกเขาพยายามหาทางเข้าไปในอาคารร้างแห่งนั้น จนในที่สุดก็พบช่องทางลับที่ซ่อนอยู่หลังตู้เก็บเอกสารเก่า ภายในอาคารยังคงมีกลิ่นอับชื้นของความเก่าแก่ แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือ... ยังคงมีเอกสารบางส่วนวางกองอยู่บนโต๊ะทำงาน “ดูนี่สิคะ” น้ำฝนหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา “เป็นแผนที่... ดูเหมือนจะเป็นแผนที่ของพื้นที่แถวนี้” ธีร์รัฐหยิบแผนที่นั้นมาดูอย่างละเอียด “มีเครื่องหมายกากบาทสีแดงอยู่ตรงนี้... ตรงบริเวณภูเขา” “นั่นอาจจะเป็นที่ตั้งของเหมืองก็ได้นะคะ” น้ำฝนเสนอ “เป็นไปได้สูง” ธีร์รัฐพยักหน้า “แต่... การเข้าไปในพื้นที่ป่านั้น... คงไม่ใช่เรื่องง่าย” พวกเขาใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงในการค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับพื้นที่ดังกล่าว จนกระทั่งได้พบกับชายชราคนหนึ่ง ซึ่งเป็นอดีตคนงานในเหมืองแร่เก่าแก่ “คุณตาคะ” น้ำฝนเดินเข้าไปหาชายชรา “ไม่ทราบว่าพอจะรู้จักเหมืองที่อยู่แถวภูเขาทางทิศตะวันออกบ้างไหมคะ” ชายชราเงยหน้ามองทั้งสองคนด้วยความสงสัย “เหมืองเก่าเหรอ... สมัยก่อนมีอยู่หลายเหมืองนะ แต่ส่วนใหญ่ปิดไปหมดแล้ว” “แล้ว... เหมืองที่เคยมีคนงานเยอะๆ... ที่เคยผลิตอัญมณีสีดำๆ ออกมา... คุณตาพอจะจำได้ไหมคะ” ธีร์รัฐถาม เมื่อได้ยินคำว่า ‘อัญมณีสีดำ’ ดวงตาของชายชราก็ฉายแววบางอย่าง “อ๋อ... หมายถึง ‘เหมืองนิล’ สินะ” “เหมืองนิล?” น้ำฝนทวนคำ “ใช่แล้ว” ชายชราตอบ “สมัยก่อน... เหมืองนั้นเป็นเหมืองที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้เลยนะ ผลิตนิลคุณภาพดีส่งออกไปทั่วโลก” “แล้ว... ใครเป็นเจ้าของเหมืองคะ” ธีร์รัฐถาม “ตอนแรกก็เป็นคนท้องถิ่นนี่แหละ” ชายชราตอบ “แต่ต่อมา... ก็มีนักธุรกิจจากกรุงเทพฯ เข้ามาซื้อไป” “นักธุรกิจจากกรุงเทพฯ...” ธีร์รัฐกล่าว “แล้ว... คุณตาพอจะจำชื่อเขาได้ไหมคะ” ชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม... ชื่ออะไรนะ... จำไม่ค่อยได้แล้ว... แต่ที่แน่ๆ... เป็นคนที่มีอำนาจมาก” “แล้ว... มีใครเคยพบเจออะไรที่ผิดปกติในเหมืองนั้นบ้างไหมคะ” น้ำฝนถาม “เช่น... การลักลอบขนส่ง หรือ... ความลับบางอย่าง” ชายชราหัวเราะเบาๆ “เรื่องความลับ... สมัยก่อนเรื่องแบบนี้มันก็มีอยู่เป็นธรรมดาแหละ” เขาพูดต่อ “แต่ที่แปลกที่สุด... คือช่วงที่เหมืองกำลังจะปิดตัวลง... มีคนเห็นรถบรรทุกขนาดใหญ่ขนอะไรบางอย่างออกมาจากเหมืองตอนกลางคืน... ขนกันเป็นปกติเลย” “ขนอะไรออกมาคะ” ธีร์รัฐถาม “ไม่รู้สิ” ชายชรากล่าว “แต่เห็นว่ามีหลายคันมาก... แล้วก็ขนกันอย่างลับๆ” “แล้ว... ทำไมเหมืองถึงปิดตัวลงคะ” น้ำฝนถาม “อ๋อ... มันมีข่าวลือว่า... เหมืองนั้น... มันถูกขุดลึกเกินไป... จนไปเจอกับ... อุโมงค์โบราณ... หรือ... อะไรสักอย่างที่อันตราย” ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงกังวล “พอมีข่าวลือแบบนี้... คนงานก็กลัว... แล้วนักธุรกิจที่เข้ามาซื้อเหมืองไป... เขาก็เลยตัดสินใจปิดเหมืองไปในที่สุด” “อุโมงค์โบราณ...” ธีร์รัฐพึมพำ “เหมือนกับที่เราเจอในห้องนิรภัยเมื่อก่อนหน้านี้” “เป็นไปได้ว่า... ที่ที่เราเห็นในห้องนิรภัย... อาจจะเป็นทางเข้าของอุโมงค์โบราณที่เชื่อมต่อมาจากเหมืองนี้ก็ได้” น้ำฝนกล่าว “แล้ว... อัญมณีสีดำๆ ที่ว่า... มันคืออะไรกันแน่” ธีร์รัฐสงสัย “ทำไมถึงเป็นสิ่งสำคัญขนาดที่ต้องซ่อนไว้” “ผมว่า... เราต้องไปดูที่เหมืองนั้นด้วยตัวเอง” ธีร์รัฐตัดสินใจ “บางที... ความจริงทั้งหมดอาจจะซ่อนอยู่ที่นั่น” ทั้งสองคนกล่าวขอบคุณชายชรา และมุ่งหน้าไปยังบริเวณภูเขาตามที่ระบุในแผนที่ พวกเขาเดินทางเข้าไปในป่าทึบที่ดูรกร้างและเต็มไปด้วยความลึกลับ หลังจากเดินเท้าเป็นเวลานาน ในที่สุดพวกเขาก็พบกับปากทางเข้าเหมืองเก่าที่ถูกปิดทับไว้ด้วยหินและเศษไม้ “นี่แหละ... เหมืองนิล” ธีร์รัฐกล่าว “ดูเหมือนจะไม่มีใครเข้ามาที่นี่นานแล้วค่ะ” น้ำฝนกล่าว พวกเขาช่วยกันเคลื่อนย้ายหินและเศษไม้ออกไปอย่างยากลำบาก จนกระทั่งสามารถเปิดปากทางเข้าเหมืองออกได้ แสงไฟจากไฟฉายส่องเข้าไปในความมืดของเหมือง เผยให้เห็นอุโมงค์ที่ทอดยาวเข้าไปในความมืดมิด กลิ่นอับชื้นและเย็นเยียบของดินโคลนโชยออกมา “เราเข้าไปกันเถอะ” ธีร์รัฐกล่าว ทั้งสองคนเดินลึกลงไปในเหมืองเก่าแห่งนั้น ความจริงที่พวกเขาตามหา... กำลังจะถูกเปิดเผย... ภายใต้เหมืองเก่าแก่ที่ถูกลืมแห่งนี้