ความตื่นเต้นระคนความสงสัยถาโถมเข้าใส่หัวใจของน้ำฝนและธีร์รัฐ เมื่อพวกเขาพบกับห้องโถงใต้ดินที่เต็มไปด้วยอัญมณีมูลค่ามหาศาล แสงไฟฉายสาดส่องไปยังกองอัญมณีที่กองระเกะระกะ เปล่งประกายสีสันสดใสราวกับเป็นดวงดาวที่ส่องแสงลงมาจากท้องฟ้า “นี่มัน... ไม่น่าเชื่อเลย” น้ำฝนกล่าว เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “ไม่คิดเลยว่า... ในชีวิตนี้จะได้เห็นอัญมณีมากมายขนาดนี้” ธีร์รัฐพยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องโถงอย่างพิจารณา “พ่อผม... เขาซ่อนทุกสิ่งทุกอย่างไว้ที่นี่จริงๆ” “แต่... ทำไมต้องซ่อนไว้ในที่แบบนี้ด้วยคะ” น้ำฝนถาม “แล้ว... สัญลักษณ์ที่ผนังถ้ำ... มันหมายถึงอะไรกันแน่” “ผมกำลังคิดอยู่” ธีร์รัฐตอบ “บางที... สัญลักษณ์นั่นอาจจะเป็นรหัส หรือเป็นเครื่องหมายที่ใช้ระบุตัวตนของเจ้าของเหมืองแห่งนี้” เขาเดินตรงไปยังมุมที่น้ำฝนชี้ และที่นั่นเองคือหีบเหล็กโบราณใบใหญ่ที่ถูกทิ้งไว้กลางกองอัญมณี “นี่มัน... เหมือนกับหีบที่ผมเคยเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ของพ่อ” ธีร์รัฐกล่าว มือของเขาลูบไล้ไปตามพื้นผิวที่ขรุขระและเย็นเฉียบของหีบเหล็ก “แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่า... มันจะอยู่ที่นี่” “คุณคิดว่า... ในหีบใบนี้จะมีอะไรอยู่คะ” น้ำฝนถาม “ผมก็ไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐตอบ “แต่ผมรู้สึกว่า... มันต้องเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ” เขาพยายามเปิดหีบ แต่พบว่ามันถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา “มันถูกล็อคอยู่” ธีร์รัฐกล่าวด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อย “เราไม่มีกุญแจ” “เราลองหาอะไรมางัดดูไหมคะ” น้ำฝนเสนอ “ไม่” ธีร์รัฐส่ายหน้า “มันอาจจะเสียหายได้ เราต้องหาวิธีเปิดมันโดยไม่ทำลาย” ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิดถึงวิธีเปิดหีบเหล็ก จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา “ใครน่ะ!” ธีร์รัฐร้องถาม พลางหยิบมีดพกที่พกติดตัวออกมาเตรียมพร้อม เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา และไม่นานนักร่างของชายชราคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเข้าห้องโถง เขาคือชายชราที่เคยพบเจอในโรงงานร้าง ที่เคยให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับพ่อของธีร์รัฐ “คุณตา!” น้ำฝนอุทานด้วยความตกใจ ชายชรามองมาที่ทั้งสองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “พวกเจ้า... มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” “พวกเรากำลังตามหาความจริงค่ะ” น้ำฝนตอบ “และเราคิดว่า... คุณตาอาจจะช่วยเราได้” ชายชราเดินเข้ามาใกล้หีบเหล็กโบราณ และมองมันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทรงจำ “ข้า... ข้าจำหีบใบนี้ได้” เขาเอ่ยขึ้น “มันเป็นหีบที่นายท่าน... ของข้า... เคยเก็บของสำคัญไว้” “นายท่านของคุณตา...” ธีร์รัฐถาม “หมายถึง... พ่อของผมหรือเปล่าครับ” ชายชราพยักหน้า “ใช่... นายท่านของข้า... ท่านเก็บความลับทุกอย่างไว้ในหีบใบนี้” “คุณตา... คุณรู้ไหมคะว่าในหีบมีอะไรอยู่” น้ำฝนถาม “ข้ารู้เพียงว่า... มันเป็นสิ่งที่นายท่านของข้า... หวงแหนยิ่งกว่าชีวิต” ชายชราตอบ “และท่าน... เคยสั่งกำชับไว้ว่า... จะต้องไม่มีใครเปิดมันได้... นอกจากคนที่ท่านไว้วางใจจริงๆ” “แล้ว... คุณตาพอจะทราบไหมครับว่า... จะเปิดหีบใบนี้ได้อย่างไร” ธีร์รัฐถาม ชายชราครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง “นายท่านของข้า... ท่านใช้ระบบรักษาความปลอดภัยแบบพิเศษ” เขาเอ่ย “มันไม่ใช่กุญแจธรรมดา... แต่มันคือ... ลายนิ้วมือ” “ลายนิ้วมือ?” ทั้งน้ำฝนและธีร์รัฐอุทานพร้อมกัน “ใช่” ชายชราตอบ “มีเพียงลายนิ้วมือของนายท่านของข้า... หรือผู้ที่นายท่านของข้า... อนุญาต... เท่านั้น... ที่จะเปิดหีบใบนี้ได้” “แล้ว... คุณตาพอจะทราบไหมครับว่า... ใครคือผู้ที่พ่อของผมอนุญาต” ธีร์รัฐถาม ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขามองสำรวจไปที่ใบหน้าของธีร์รัฐและน้ำฝน “ข้า... คิดว่า... ข้ารู้” เขาเดินเข้าไปใกล้หีบเหล็กอีกครั้ง และวางมือลงบนพื้นผิวของหีบ “รหัส... มันไม่ได้อยู่ที่ลายนิ้วมือเพียงอย่างเดียว” “หมายความว่าอย่างไรคะ” น้ำฝนถาม “รหัส... มันอยู่ที่... สิ่งที่นายท่านของข้า... ฝากไว้” ชายชรากล่าว “สิ่งที่เชื่อมโยง... ระหว่างตัวเขา... กับ... ผู้หญิงที่เขารัก” ธีร์รัฐและน้ำฝนมองหน้ากันอย่างงุนงง “ผู้หญิงที่เขารัก...” ธีร์รัฐทวนคำ “หมายถึง... แม่ของผมหรือเปล่าครับ” ชายชราพยักหน้า “ใช่... นายท่านของข้า... รักแม่ของเจ้า... สุดหัวใจ” “แล้ว... สิ่งที่เชื่อมโยง... มันคืออะไรคะ” น้ำฝนถาม “มันคือ... ความทรงจำ” ชายชราตอบ “ความทรงจำที่... นายท่านของข้า... ตั้งใจจะมอบให้... แก่ลูกของเขา” เขาเอื้อมมือไปหยิบอัญมณีเม็ดหนึ่งที่กองอยู่ใกล้ๆ มันเป็นอัญมณีสีฟ้าสดใสขนาดใหญ่ ที่ส่องประกายอย่างงดงาม “นายท่านของข้า... เคยบอกว่า... อัญมณีเม็ดนี้... คือตัวแทน... ของดวงตา... ของผู้หญิงที่เขารัก” ชายชรากล่าว “และในตัวอัญมณีเม็ดนี้... มีบางสิ่ง... ที่ซ่อนอยู่” ธีร์รัฐรับอัญมณีสีฟ้าเม็ดนั้นมาไว้ในมือ รู้สึกได้ถึงความเย็นและความหนักของมัน “คุณตา... คุณหมายความว่า... ในอัญมณีเม็ดนี้... มีข้อมูลบางอย่างซ่อนอยู่หรือเปล่าครับ” ธีร์รัฐถาม “ข้า... ไม่แน่ใจ” ชายชราตอบ “แต่... นายท่านของข้า... เขาเคยกล่าวไว้ว่า... สิ่งที่สำคัญที่สุด... คือสิ่งที่ถูกเก็บไว้... ในใจ” “แล้ว... เราจะรู้ได้อย่างไรคะว่า... ในอัญมณีเม็ดนี้... มีอะไรซ่อนอยู่” น้ำฝนถาม “นายท่านของข้า... เขาฉลาดมาก” ชายชราตอบ “เขาจะซ่อนความลับ... ในที่ที่... คนทั่วไป... จะไม่มีวันคาดถึง” ธีร์รัฐมองอัญมณีสีฟ้าในมืออย่างพิจารณา เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ แสงไฟฉายส่องกระทบกับผิวอัญมณี ทำให้เกิดประกายระยิบระยับ “ผมรู้สึกเหมือน... มีบางอย่างอยู่ข้างใน” ธีร์รัฐกล่าว “เหมือนมี... ภาพ... หรือ... ข้อความบางอย่าง” “ลองหมุนมันดูสิ” ชายชราแนะนำ “ในมุมที่ต่างกัน... แสงจะสะท้อนไม่เหมือนกัน” ธีร์รัฐค่อยๆ หมุนอัญมณีในมือ แสงไฟฉายที่ส่องกระทบ ทำให้เกิดเงาและภาพปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของอัญมณี “นี่มัน... รูปอะไรกันแน่” น้ำฝนอุทาน “ดูเหมือนจะเป็น... รูปผู้หญิงคนหนึ่ง” “และ... มีเด็กน้อย... อยู่ข้างๆ” ธีร์รัฐกล่าวเสริม “นี่มัน... รูปถ่าย! รูปถ่ายที่ถูกฝังอยู่ในอัญมณี!” เขาเพ่งมองไปที่ภาพนั้นอย่างตั้งใจ ภาพที่ปรากฏขึ้นคือภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังอุ้มเด็กทารกน้อยอยู่ ใบหน้าของหญิงสาวในภาพนั้น ดูอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก “นี่มัน... แม่ของผม” ธีร์รัฐกล่าวเสียงสั่นเครือ “นี่คือภาพของแม่ผม!” น้ำฝนเองก็รู้สึกอึ้งไม่แพ้กัน เธอไม่เคยเห็นภาพถ่ายของมารดาของธีร์รัฐมาก่อนเลย “แล้ว... ผู้หญิงคนนั้น... ใครคะ” น้ำฝนถาม “ผม... ไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐตอบ “แต่... ผมรู้สึกคุ้นๆ...” ทันใดนั้นเอง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อเขาสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างในภาพ “ไม่... ไม่จริงน่า!” ธีร์รัฐอุทาน “ผู้หญิงในรูป... คือ... คือคุณ!” น้ำฝนแทบจะทรุดลงไปกับพื้น เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ธีร์รัฐพูด “เป็นไปไม่ได้ค่ะ!” น้ำฝนปฏิเสธ “ฉันไม่เคย... ฉันไม่เคยถ่ายรูปกับเด็กทารกแบบนี้มาก่อน!” “แต่มันคือคุณจริงๆ” ธีร์รัฐยืนยัน “ผมจำใบหน้าของคุณได้... และผมจำ... รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้างแก้มของคุณได้” น้ำฝนยกมือขึ้นสัมผัสข้างแก้มของตัวเองอย่างอัตโนมัติ รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่เธอมีมาตั้งแต่จำความได้ “แต่... ฉัน... ฉันไม่ได้... ฉันจำไม่ได้เลย...” น้ำฝนพูดเสียงแผ่วเบา ชายชราที่ยืนมองอยู่เงียบๆ เอ่ยขึ้น “บางที... ความทรงจำ... ที่นายท่านของข้า... ฝากไว้... อาจจะ... ถูกซ่อน... อยู่ในส่วนลึก... ของจิตใจ” “ถ้าอย่างนั้น... ถ้าในนี้คือรูปแม่ของผม... และผู้หญิงที่อุ้มเด็กทารกคือคุณ...” ธีร์รัฐกล่าว “หมายความว่า... คุณคือ... ภรรยาที่พ่อของผมซ่อนไว้... หรือเปล่าครับ” คำพูดของธีร์รัฐเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของน้ำฝน เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรกับคำถามนั้น