หลังจากที่ธีร์รัฐและน้ำฝนได้พูดคุยกันอย่างเปิดอกที่บ้านหลังเล็กแล้ว บรรยากาศระหว่างทั้งสองก็เริ่มดีขึ้น ความเข้าใจและความไว้เนื้อเชื่อใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ธีร์รัฐตัดสินใจที่จะพาคุณน้าบุษบามาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังใหญ่ เพื่อให้การดูแลและการสืบหาความจริงเป็นไปอย่างใกล้ชิดยิ่งขึ้น “คุณน้าคะ” น้ำฝนเอ่ยเรียกคุณน้าบุษบาที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในห้องรับแขก “นี่คุณธีร์รัฐค่ะ” คุณน้าบุษบาเงยหน้าขึ้นมองธีร์รัฐ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “สวัสดีค่ะคุณธีร์รัฐ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” “ผมเองก็ยินดีที่ได้รู้จักคุณน้าบุษบาเช่นกันครับ” ธีร์รัฐก้มศีรษะลงเล็กน้อย “ผมขอโทษที่ทำให้คุณน้าต้องลำบาก” “ไม่เป็นไรค่ะ” คุณน้าบุษบาตอบ “การได้พบหน้าหลานสาวก็เหมือนได้เห็นแสงสว่างแล้ว” ธีร์รัฐมองน้ำฝนด้วยความซาบซึ้ง เขาเห็นรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้าของเธอ “ผมดีใจที่คุณน้าบุษบากับน้ำฝนได้พบกันครับ” “คุณน้าคะ” น้ำฝนหันมาหาคุณน้าบุษบา “เมื่อคืนที่คุณน้าพูดถึง... เรื่องที่พ่อเคยพูดถึง ‘ห้องลับ’ นี่... มันคือห้องไหนเหรอคะ?” คุณน้าบุษบาเงียบไปชั่วครู่ ใบหน้าดูครุ่นคิด “มันเป็นห้องที่พ่อของคุณสร้างขึ้นมาเองค่ะ ในสมัยที่ท่านยังเด็กๆ... ก่อนที่จะเกิดเรื่องราววุ่นวายทั้งหมด” “ห้องลับ? มันอยู่ที่ไหนคะ?” ธีร์รัฐถามด้วยความสนใจ “อยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของเราค่ะ” คุณน้าบุษบาตอบ “ตรงใต้โรงเก็บรถเก่าๆ ที่เราไม่เคยได้ใช้เลย” “ใต้โรงเก็บรถ?” น้ำฝนทวนคำ “ฉันไม่เคยเห็นเลยนะคะ” “มันถูกปิดตายไว้นานมากแล้วค่ะ” คุณน้าบุษบาอธิบาย “พ่อของคุณเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง เขาใช้มันเป็นที่เก็บของส่วนตัว... และเป็นที่ที่เขาใช้หลบไปคิดอะไรบางอย่าง” ธีร์รัฐรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ประดังเข้ามา เขาคิดว่าบางทีเบาะแสสำคัญอาจจะซ่อนอยู่ที่นั่น “เราไปดูกันเลยไหมครับ?” “ตอนนี้เลยเหรอคะ?” น้ำฝนถาม “ยิ่งเร็วยิ่งดี” ธีร์รัฐตอบ “เราจะได้รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ที่นั่นบ้าง” ทั้งสามคนตัดสินใจเดินทางไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ถูกทิ้งร้างมานาน ธีร์รัฐขับรถนำหน้า โดยมีน้ำฝนและคุณน้าบุษบานั่งมาด้วยกันในรถอีกคัน บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความคาดหวังและความกังวล เมื่อมาถึงคฤหาสน์ บรรยากาศก็ยังคงเงียบสงัดเหมือนเดิม ธีร์รัฐนำทางไปยังโรงเก็บรถเก่าๆ ที่อยู่ด้านหลังของตัวอาคาร ประตูไม้บานใหญ่ผุกร่อนตามกาลเวลา เมื่อผลักเข้าไปก็พบกับฝุ่นหนาเตอะและอุปกรณ์เก่าๆ ที่ถูกทิ้งไว้ “ตรงนี้ค่ะ” คุณน้าบุษบาทิ้งคำพูด “สังเกตพื้นตรงกลางค่ะ มันมีรอยต่อบางอย่าง” ธีร์รัฐและน้ำฝนก้มลงมองตามที่คุณน้าบุษบบอก พวกเขาเห็นพื้นปูนที่ดูเหมือนจะเชื่อมต่อกันอย่างไม่สม่ำเสมอ มีรอยร้าวเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะเกิดจากการสกัดออกมา “ดูเหมือนมันจะถูกปิดทับไว้นานแล้วจริงๆ” ธีร์รัฐกล่าว “เราต้องหาทางเปิดมัน” ธีร์รัฐออกไปเอารถเข็นพร้อมอุปกรณ์ช่างที่เขาเตรียมมา เขาเริ่มลงมือสกัดพื้นปูนอย่างระมัดระวัง น้ำฝนคอยส่งเครื่องมือให้ ส่วนคุณน้าบุษบาก็ยืนมองด้วยความหวัง หลังจากใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง พวกเขาก็สามารถสกัดพื้นปูนส่วนนั้นออกไปได้ เผยให้เห็นบันไดที่ทอดลงไปในความมืดเบื้องล่าง “โอ้โห” น้ำฝนอุทานด้วยความประหลาดใจ “มันมีจริงๆ ด้วย” “ลงไปกันเลยค่ะ” คุณน้าบุษบากล่าว ธีร์รัฐจุดไฟฉายในโทรศัพท์มือถือ แล้วค่อยๆ เดินนำลงไปบันไดทีละขั้น น้ำฝนตามมาติดๆ ส่วนคุณน้าบุษบาเดินตามหลังสุด เมื่อลงไปถึงด้านล่าง พวกเขาก็พบกับห้องใต้ดินขนาดเล็ก ผนังเป็นปูนเปลือย มีกลิ่นอับชื้นคละคลุ้ง แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือสิ่งของที่วางระเกลื่อนกลาดอยู่ภายในห้อง “นี่มัน... ของเล่นของพ่อสมัยเด็กๆ นี่นา” คุณน้าบุษบากล่าวอย่างตื่นเต้น “ท่านชอบสะสมมาก” ธีร์รัฐส่องไฟฉายไปรอบๆ เขาเห็นกล่องกระดาษเก่าๆ หนังสือหลายเล่ม และสิ่งของอื่นๆ อีกมากมายที่ดูเหมือนจะเป็นของใช้ส่วนตัวของพ่อเขา “ตรงนั้นค่ะ” น้ำฝนชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง “มีหีบไม้ด้วย” พวกเขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เป็นหีบไม้เก่าๆ ขนาดไม่ใหญ่มากนัก มีรอยสลักเป็นลวดลายที่ดูคุ้นตา “นี่... นี่คือรหัสที่เราเคยเจอในแผนที่โบราณนี่นา!” ธีร์รัฐร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น “รูปหัวใจกับดอกกุหลาบ” “ใช่แล้วค่ะ” น้ำฝนเสริม “ฉันจำได้” ธีร์รัฐลองใช้มือหมุนตัวล็อคตามรอยสลัก แต่ก็ไม่สามารถเปิดออกได้ “มันคงมีรหัสอะไรบางอย่าง” “ลองดูตรงนี้สิคะ” คุณน้าบุษบาทิ้งคำพูด “บนฝากล่องมีตัวอักษรเล็กๆ สลักอยู่” ธีร์รัฐส่องไฟฉายเข้าไปดู เขาเห็นตัวอักษรเล็กๆ ที่ถูกสลักไว้อย่างประณีต “M... A... R... I... N... A...” “มารีน่า?” น้ำฝนทวนคำ “ชื่อนี้คือใครคะ?” “มารีน่า... เป็นชื่อของรักแรกของพ่อค่ะ” คุณน้าบุษบาอธิบายด้วยน้ำเสียงเศร้า “พวกเขาเคยรักกันมาก แต่ก็ต้องแยกจากกันด้วยเหตุบางอย่าง” ธีร์รัฐพยายามนึกถึงความเชื่อมโยง “มารีน่า... อาจจะเป็นคำใบ้ของรหัสก็ได้” ทันใดนั้น น้ำฝนก็นึกถึงสิ่งที่เธอเคยเจอในหีบเหล็กใต้กองอัญมณี “คุณธีร์รัฐคะ... ฉันจำได้ว่าในหีบเหล็กมีจดหมายเก่าๆ อยู่ด้วย และในจดหมายฉบับหนึ่ง... มีการพูดถึงชื่อมารีน่าค่ะ” “จริงเหรอ?” ธีร์รัฐรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรูปถ่ายที่เขาเคยถ่ายไว้เมื่อครั้งที่ค้นเจอหีบเหล็ก “นี่ค่ะ” น้ำฝนชี้ไปที่หน้าจอ “เห็นไหมคะ? เป็นชื่อมารีน่า” ธีร์รัฐเพ่งมองรูปถ่าย เขาสังเกตเห็นตัวเลขเล็กๆ ที่ถูกเขียนกำกับไว้ในจดหมาย “1982... นี่อาจจะเป็นปีเกิดของมารีน่า หรือปีที่พวกเขาพบกันก็ได้” “ลองใช้ปีนั้นเป็นรหัสดูนะคะ” คุณน้าบุษบาทิ้งคำแนะนำ ธีร์รัฐลองหมุนตัวล็อคไปที่เลข 1982 ทันใดนั้น เสียง ‘แกร๊ก’ ก็ดังขึ้น ประตูหีบไม้ก็เปิดออก ทั้งสามคนก้มมองเข้าไปในหีบไม้ด้วยความตื่นเต้น ภายในหีบเต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ จดหมายหลายฉบับ และสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ อีกมากมาย “นี่มัน... ความทรงจำของพ่อทั้งหมดเลย” ธีร์รัฐกล่าว “ลองดูจดหมายพวกนั้นสิคะ” คุณน้าบุษบากระตุ้น ธีร์รัฐหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ จดหมายเขียนด้วยลายมือของพ่อเขาเอง เป็นจดหมายที่เขียนถึงมารีน่า “ ‘ที่รักของผม... ผมเสียใจจริงๆ ที่เราต้องจากกันแบบนี้ แต่ผมเชื่อว่าสักวันเราจะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง... ผมจะรอคุณเสมอ’ ” ธีร์รัฐอ่าน น้ำฝนหยิบรูปถ่ายรูปหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของพ่อเธอและผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งก็น่าจะเป็นมารีน่า ใบหน้าของทั้งสองคนดูมีความสุขมาก “คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้... อาจจะเกี่ยวข้องกับมารีน่าก็ได้นะคะ” น้ำฝนกล่าว “เป็นไปได้” ธีร์รัฐพยักหน้า “เราต้องสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับมารีน่าให้มากขึ้น” “คุณน้าบุษบาพอจะทราบประวัติของมารีน่าไหมคะ?” ธีร์รัฐหันไปถาม คุณน้าบุษบาครุ่นคิด “มารีน่า... เป็นลูกสาวของนักธุรกิจชาวต่างชาติที่มาทำเหมืองในแถบนี้ค่ะ พวกเขาเคยสนิทกันมาก แต่หลังจากเกิดเรื่องวุ่นวาย พ่อของคุณก็ถูกส่งตัวไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนครอบครัวของมารีน่าก็หายตัวไปอย่างลึกลับ” “หายตัวไปอย่างลึกลับ?” ธีร์รัฐอุทาน “นี่แหละคือประเด็นสำคัญ!” “อาจจะมีใครบางคนที่ไม่ต้องการให้พ่อกับมารีน่ารักกัน” น้ำฝนคาดเดา “แล้วก็อาจจะเป็นคนเดียวกันที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเรา” “เราต้องหาคำตอบให้ได้” ธีร์รัฐกล่าวอย่างมุ่งมั่น “ความจริงทั้งหมดมันซ่อนอยู่ในความทรงจำของพ่อเรานี่แหละ” ทั้งสามคนมองหน้ากัน ความหวังที่จะคลี่คลายปมในอดีตและความจริงที่ถูกซ่อนไว้ เริ่มปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน ห้องลับใต้ดินแห่งนี้ ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการค้นหาความจริงครั้งใหม่