หลังจากที่ได้ค้นพบห้องลับใต้ดินและหีบไม้แห่งความทรงจำของพ่อ ธีร์รัฐ น้ำฝน และคุณน้าบุษบา ก็ได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับมารีน่าและเหตุการณ์ในอดีต พวกเขาพบว่ามารีน่าเป็นลูกสาวของนักธุรกิจชาวอิตาลีชื่อ จูลิโอ ซึ่งเป็นคู่แข่งคนสำคัญของพ่อธีร์รัฐในธุรกิจเหมืองอัญมณีในอดีต “คุณจูลิโอ... เขาเป็นคนทะเยอทะยานมากค่ะ” คุณน้าบุษบาเล่า “พ่อของคุณกับเขาเคยแข่งขันกันอย่างดุเดือด พ่อของคุณชนะเสมอ แต่จูลิโอก็ไม่ยอมแพ้” “แล้วเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของจูลิโอคะ?” ธีร์รัฐถาม “หลังจากที่พ่อของคุณชนะการประมูลเหมืองที่สำคัญไป จูลิโอก็หายตัวไปพร้อมกับครอบครัวค่ะ ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาไปอยู่ที่ไหน” คุณน้าบุษบาตอบ “ผมว่ามันไม่ใช่แค่การหายตัวไปเฉยๆ” ธีร์รัฐพูด “ต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลัง” น้ำฝนหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งที่อยู่ในหีบไม้ขึ้นมา เป็นรูปของจูลิโอและมารีน่าในวัยเด็ก “คุณธีร์รัฐคะ ดูที่รูปนี้สิคะ” ธีร์รัฐมองตามที่น้ำฝนชี้ “นี่มัน... คนที่ฉันเคยเจอที่งานประมูลนี่นา” “ใช่ค่ะ” น้ำฝนยืนยัน “เขาเป็นคนที่เข้ามาเสนอราคาแข่งกับคุณตอนนั้น” “คุณแน่ใจเหรอ?” ธีร์รัฐถามด้วยความประหลาดใจ “แน่ใจค่ะ” น้ำฝนตอบ “ฉันจำหน้าเขาได้แม่นเลย” “ถ้าอย่างนั้น... คนที่เสนอราคาแข่งกับผม ก็คือลูกชายของจูลิโอนั่นเอง” ธีร์รัฐคิด “และเขาอาจจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้” “เขาคงต้องการแก้แค้นพ่อของคุณ” คุณน้าบุษบาทิ้งคำพูด “และอาจจะต้องการครอบครองธุรกิจของเราทั้งหมด” “แผนการของเขาก็คือ การทำให้เราแตกแยกกัน” ธีร์รัฐวิเคราะห์ “ทำให้ผมเข้าใจผิดคิดว่าน้ำฝนเป็นคนไม่ดี ทำให้พ่อของผมต้องรู้สึกผิด แล้วก็อาจจะพยายามทำลายชื่อเสียงของครอบครัวเรา” “แล้วเรื่องที่เขาพยายามจะยึดเหมืองของเราล่ะคะ?” น้ำฝนถาม “ทำไมเขาถึงอยากได้เหมืองนั้นนัก” “เหมืองนั้น... เป็นเหมืองที่พ่อของผมค้นพบแหล่งอัญมณีที่หายากที่สุดในโลก” ธีร์รัฐตอบ “ถ้าใครได้ครอบครองเหมืองนั้น ก็จะรวยมหาศาล” “แสดงว่า... คนที่มาเสนอราคาแข่งกับคุณ ก็คือคนที่ต้องการจะครอบครองสมบัติของครอบครัวเรา” คุณน้าบุษบาทิ้งคำพูด “แต่เราจะหาหลักฐานอะไรมายืนยันได้ล่ะคะ?” น้ำฝนถามอย่างกังวล “ผมคิดว่า... หลักฐานมันน่าจะซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง” ธีร์รัฐกล่าว “เราต้องย้อนกลับไปดูที่เหมืองเก่าของเราอีกครั้ง” “เหมืองเก่า?” น้ำฝนทวนคำ “แต่ที่นั่นมันอันตรายนะคะ” “ผมจะระวังเอง” ธีร์รัฐกล่าว “เราต้องไปดูที่นั่นให้เห็นกับตา” ทั้งสามคนวางแผนที่จะเดินทางไปยังเหมืองเก่าอีกครั้ง ธีร์รัฐเชื่อว่าเบาะแสสำคัญสุดท้ายอาจจะซ่อนอยู่ที่นั่น เขาเตรียมอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยและเครื่องมือต่างๆ อย่างครบถ้วน เมื่อมาถึงเหมืองเก่า บรรยากาศก็ยังคงอึมครึมและน่ากลัวเหมือนเดิม ธีร์รัฐนำทางเข้าไปในส่วนลึกของเหมือง ซึ่งเป็นที่ที่เขาเคยพบหีบเหล็กและอัญมณีเมื่อครั้งก่อน “เราต้องหาห้องเก็บเอกสารเก่าๆ ของพ่อ” ธีร์รัฐบอก “น่าจะมีข้อมูลเกี่ยวกับเหมืองและข้อตกลงต่างๆ อยู่ที่นั่น” พวกเขาค่อยๆ ค้นหาไปตามห้องต่างๆ ที่ถูกทิ้งร้าง จนกระทั่งมาถึงห้องเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นสำนักงานเก่า “เจอแล้ว!” ธีร์รัฐร้องอุทาน เมื่อเห็นตู้เอกสารเหล็กขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง เขาเปิดตู้เอกสารออกอย่างระมัดระวัง ภายในเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ มากมาย ทั้งสัญญา ใบอนุญาต และรายงานผลการสำรวจ “นี่ไง!” น้ำฝนหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา “เป็นสัญญาซื้อขายเหมืองฉบับเก่า” ธีร์รัฐหยิบเอกสารอีกฉบับขึ้นมาอ่าน “นี่คือบันทึกการสำรวจแหล่งอัญมณีที่หายากที่สุดในโลก!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเข้าห้อง “ใครอยู่ที่นั่น!” ธีร์รัฐตะโกน ร่างของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่ทางเข้าห้อง เขาคือชายคนที่เสนอราคาแข่งกับธีร์รัฐที่งานประมูล “ในที่สุด... ก็เจอกันจนได้” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “พวกแกไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับสมบัติของข้า” “สมบัติของคุณ?” ธีร์รัฐถามอย่างเย้ยหยัน “นี่มันสมบัติของครอบครัวผมต่างหาก” “แกมันโง่เง่า” ชายคนนั้นหัวเราะ “พ่อของแกมันหลอกลวงข้ามาตลอด ข้าจะเอาทุกอย่างคืน!” “คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?” น้ำฝนถาม “พ่อของแกมันขโมยทุกอย่างไปจากข้า!” ชายคนนั้นตะโกน “ทั้งธุรกิจ... ทั้งผู้หญิงที่ข้ารัก!” “คุณกำลังพูดถึงมารีน่าเหรอ?” ธีร์รัฐถาม ชายคนนั้นนิ่งไปชั่วขณะ ใบหน้าแสดงความเจ็บปวด “ใช่... มารีน่า... และทุกอย่างที่พ่อของแกพรากไปจากข้า!” “คุณคือลูกชายของจูลิโอสินะ” ธีร์รัฐกล่าว “คุณคิดว่าพ่อของผมขโมยทุกอย่างไปจากคุณ” “มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ!” ชายคนนั้นยืนกราน “แต่คุณคิดผิด” ธีร์รัฐเดินเข้าไปหาชายคนนั้นอย่างกล้าหาญ “พ่อของผมไม่ได้ขโมยอะไรไปจากคุณ พ่อของคุณต่างหากที่เป็นคนวางแผนทุกอย่าง” ธีร์รัฐหยิบเอกสารบันทึกการสำรวจขึ้นมา “นี่คือหลักฐาน พ่อของคุณพยายามจะหลอกลวงพ่อของผม แต่พ่อของผมรู้ทัน และเปิดเผยความจริงทั้งหมด” ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด “เป็นไปไม่ได้!” “มันเป็นไปได้” คุณน้าบุษบาเสริม “พ่อของคุณต่างหากที่พยายามจะครอบครองเหมืองนี้โดยไม่ชอบธรรม” ธีร์รัฐยื่นเอกสารอีกฉบับให้ชายคนนั้นดู “นี่คือสัญญาที่พ่อของคุณเขียนขึ้นมาเอง โดยมีเจตนาจะโกงพ่อของผม” ชายคนนั้นรับเอกสารมาอ่าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “คุณถูกพ่อของคุณหลอกมาตลอด” ธีร์รัฐกล่าว “เขาใช้คุณเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น” ชายคนนั้นทรุดตัวลงนั่งบนพื้น เขามองเอกสารในมือด้วยความสับสนและเสียใจ “ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้...” “ความจริงมันก็เป็นอย่างนี้แหละ” ธีร์รัฐกล่าว “คุณควรจะหยุดได้แล้ว” ในที่สุด แผนการร้ายที่ถูกซ่อนมานานก็ถูกเปิดเผย ความจริงทั้งหมดได้ปรากฏขึ้นมา ท่ามกลางซากปรักหักพังของเหมืองเก่าแห่งนี้