แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของธีร์รัฐ ผ้าม่านสีครีมถูกเปิดออกจนสุด เผยให้เห็นทิวทัศน์ของสวนสวยที่เขียวชอุ่ม แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ธีร์รัฐนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยข้อมูล “ฉันเจออะไรบางอย่างที่น่าสนใจค่ะ” น้ำฝนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ธีร์รัฐเงยหน้าขึ้นมอง “อะไรครับ” “เกี่ยวกับบริษัทของพ่อคุณตอนที่ร่วมทุนกับบริษัทของคุณจูลิโอเมื่อหลายปีก่อนค่ะ” น้ำฝนวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “ดูเหมือนว่าโครงการนั้นจะประสบปัญหาใหญ่ และทำให้บริษัทของพ่อคุณเสียหายค่อนข้างมาก” “เสียหายขนาดไหนครับ” ธีร์รัฐถาม พลางเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้ “ขาดทุนไปเกือบครึ่งหนึ่งของเงินลงทุนทั้งหมดค่ะ” น้ำฝนเปิดเอกสารในแฟ้ม “แต่ที่น่าแปลกคือ ในบันทึกไม่ได้ระบุสาเหตุของความเสียหายอย่างชัดเจน มีเพียงคำอธิบายกว้างๆ ว่าเกิดจาก ‘ความผิดพลาดในการบริหารจัดการ’ ซึ่งมันฟังดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่” ธีร์รัฐขมวดคิ้ว “พ่อผมเป็นคนรอบคอบเรื่องการลงทุนมากนะ ถ้าไม่ใช่ความผิดพลาดจริงๆ เขาไม่น่าจะปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้” “ใช่ค่ะ” น้ำฝนเห็นด้วย “และที่สำคัญกว่านั้น... ฉันพบว่าในระหว่างที่โครงการกำลังจะล้มเหลว มีการโอนเงินจำนวนมหาศาลออกจากบัญชีของบริษัทร่วมทุน ไปยังบัญชีที่ไม่สามารถตรวจสอบที่มาได้” “โอนไปไหน” ธีร์รัฐถามด้วยความสงสัย “นั่นแหละค่ะคือปัญหา” น้ำฝนส่ายหน้า “ข้อมูลถูกปกปิดไว้เป็นอย่างดี ยากที่จะแกะรอย แต่จากวันที่และจำนวนเงิน... มันสัมพันธ์กับช่วงเวลาที่มารีน่าเพิ่งจะเข้ามาทำงานในบริษัทของคุณพ่อคุณพอดี” “หมายความว่า... มารีน่าอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทุจริตในครั้งนั้น หรือไม่ก็... เธออาจจะเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง” ธีร์รัฐพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “เป็นไปได้ค่ะ” น้ำฝนพยักหน้า “แต่เราก็ยังมีข้อสงสัยอยู่ ว่าทำไมพ่อของคุณถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย” “หรือว่า... พ่อของฉันอาจจะรู้ แต่เลือกที่จะเก็บเป็นความลับ” ธีร์รัฐครุ่นคิด “ถ้าเขาเลือกที่จะไม่พูดเรื่องนี้กับฉัน... มันอาจจะมีเหตุผลบางอย่าง” ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของธีร์รัฐก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่เขาไม่คุ้นเคย เขากดรับสาย “สวัสดีครับ” “ธีร์รัฐ... ฉันเอง... มาดามลิลลี่” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย เป็นเสียงที่ฟังดูคุ้นเคย แต่ก็แฝงไปด้วยความเย็นชา ธีร์รัฐนิ่งไปชั่วขณะ “คุณลิลลี่... เกิดอะไรขึ้นครับ” “ฉันโทรมาเพื่อจะบอกว่า... อย่าได้ยุ่งกับเรื่องของครอบครัวฉันอีก” มาดามลิลลี่พูดเสียงแข็ง “เรื่องในอดีต... มันควรจะถูกฝังกลบไป” “คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรครับ” ธีร์รัฐถามอย่างไม่เข้าใจ “เรื่องของมารีน่า... และเรื่องของพ่อฉัน” มาดามลิลลี่ถอนหายใจ “เรื่องราวของพวกเขา... มันซับซ้อนเกินกว่าที่คนนอกจะเข้าใจ” “แต่ผมคือลูกชายของพ่อผมนะครับ” ธีร์รัฐโต้แย้ง “ผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริง” “ความจริง... บางครั้งก็อันตรายเกินไปสำหรับคนที่ยังไม่พร้อมจะรับมัน” มาดามลิลลี่พูด “มารีน่า... เธอแค่ต้องการทวงสิ่งที่เธอคิดว่าควรเป็นของเธอ” “สิ่งที่ควรเป็นของเธอ... หมายถึงอะไรครับ” “สมบัติ... และทุกอย่างที่พ่อของเธอควรจะได้” มาดามลิลลี่ตอบ “อย่ามายุ่งกับเรื่องนี้อีกเลย ธีร์รัฐ... มันจะเป็นอันตรายต่อตัวคุณและคนที่คุณรัก” สิ้นเสียงตัดสาย ธีร์รัฐมองโทรศัพท์ในมือด้วยความรู้สึกสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมมาดามลิลลี่ถึงได้เตือนเขาอย่างจริงจังขนาดนี้ “ใครโทรมาคะ” น้ำฝนถาม “มาดามลิลลี่” ธีร์รัฐตอบ “เธอเตือนผมไม่ให้ยุ่งกับเรื่องของมารีน่า... บอกว่ามันอันตราย” “มาดามลิลลี่... เธอรู้เรื่องราวในอดีตด้วยหรือคะ” น้ำฝนสงสัย “ผมไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐส่ายหน้า “แต่ท่าทีของเธอ... ดูเหมือนเธอจะรู้มากกว่าที่เราคิด” “ถ้าเธอรู้... เธออาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนานี้ก็เป็นได้นะคะ” น้ำฝนเสนอ “หรือเธออาจจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการร้ายนี้ก็ได้” ธีร์รัฐแย้ง “แล้วคุณน้าบุษบาคะ ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมบ้าง” น้ำฝนเปลี่ยนเรื่อง “คุณน้าบุษบาโทรมาเมื่อครู่นี้ค่ะ” ธีร์รัฐบอก “เธอพบจดหมายเก่าๆ ฉบับหนึ่งในห้องทำงานของพ่อ พ่อของคุณวิเศษเขียนถึงคุณจูลิโอ” “จดหมายฉบับนั้นเขียนว่าอย่างไรคะ” “เป็นจดหมายขอโทษค่ะ” ธีร์รัฐขมวดคิ้ว “พ่อของฉันขอโทษคุณจูลิโอในเรื่องที่เกิดขึ้น... และบอกว่าเขาจะชดใช้ให้ในภายหลัง” “ชดใช้เรื่องอะไรคะ” “ไม่ระบุค่ะ” ธีร์รัฐถอนหายใจ “แต่จากบริบท... มันน่าจะเกี่ยวกับเรื่องของคุณแม่” “นี่มันยิ่งซับซ้อนไปใหญ่แล้วค่ะ” น้ำฝนพูดอย่างเหนื่อยใจ “เหมือนทุกอย่างที่เรารู้... มันมีเงื่อนงำซ่อนอยู่” “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่” ธีร์รัฐมองไปนอกหน้าต่าง “มารีน่า... เธออาจจะไม่ใช่แค่คนที่ต้องการทวงสมบัติ แต่เธออาจจะมีเป้าหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น” “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... แผนการของเธออาจจะอันตรายกว่าที่เราคาดการณ์ไว้หลายเท่า” น้ำฝนกล่าว “เราต้องเตรียมพร้อมรับมือ” ธีร์รัฐพูดอย่างหนักแน่น “เราต้องหาความจริงให้ได้ทั้งหมด” ขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูหราใจกลางเมือง มาดามลิลลี่กำลังนั่งจิบชาอย่างสงบนิ่งอยู่เพียงลำพัง เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในแววตาของเธอฉายแววบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง “เด็กคนนั้น... ยังไม่เข้าใจอีกหรือ” เธอพึมพำกับตัวเอง “บางที... ความจริงที่เขาตามหา อาจจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารักไปเสียก่อน” เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถยนต์คันหรูสีดำสนิทกำลังแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ ประตูรถเปิดออก หญิงสาวร่างเพรียว ใบหน้าสวยคม ผมสีดำยาวสลวย ก้าวลงมาจากรถ นั่นคือมารีน่า “ได้เวลาที่เราจะต้องพูดคุยกันแล้วล่ะค่ะ คุณแม่” มารีน่าพูดขณะเดินเข้ามาในห้อง มาดามลิลลี่วางถ้วยชาลง “พร้อมแล้วเสมอค่ะ ลูกรัก” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมารีน่า “ถึงเวลาที่ความจริงจะต้องเปิดเผย... และครอบครัวของเรา... จะได้กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง” น้ำฝนและธีร์รัฐยังคงค้นคว้าข้อมูลต่อไป โดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังฉากหน้าอันซับซ้อนนี้ มีแผนการบางอย่างที่กำลังดำเนินไปอย่างลับๆ และกำลังจะส่งผลกระทบต่อพวกเขาอย่างรุนแรง ความสัมพันธ์ของพ่อแม่ในอดีตที่ซับซ้อน กำลังกลายเป็นรอยร้าวที่คุกคามอนาคตของพวกเขา