เช้าวันต่อมา ธีร์รัฐตัดสินใจที่จะกลับไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลอีกครั้ง แม้ว่าอาการของท่านจะดีขึ้นแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อเขาไปถึงห้องพักผู้ป่วยพิเศษของแม่ เขาก็พบว่ามีคนมาเยี่ยมแม่ของเขาอยู่แล้ว "คุณธีร์" เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้น ธีร์รัฐหันไปมองด้วยความประหลาดใจ "น้ำฝน!" เขาอุทานออกมาเบาๆ หญิงสาวที่อยู่ในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ยืนอยู่ข้างเตียงของแม่เขา ใบหน้าของเธอฉายแววสดใสกว่าที่เคย ดวงตาคู่สวยเป็นประกายแห่งความสุข "คุณมาทำอะไรที่นี่" ธีร์รัฐถาม น้ำเสียงยังคงมีความตกใจปนอยู่ "ดิฉันมาเยี่ยมคุณแม่ค่ะ" น้ำฝนตอบ พลางยิ้มให้เขา "ท่านอาการดีขึ้นแล้ว ดิฉันดีใจมากเลยค่ะ" ธีร์รัฐมองน้ำฝนสลับกับคุณนายอรทัย แม่ของเขาที่กำลังมองมาที่น้ำฝนด้วยรอยยิ้ม "แม่... รู้จักคุณน้ำฝนเหรอครับ" ธีร์รัฐถาม "รู้จักสิลูก" คุณนายอรทัยตอบ "น้ำฝนเป็นลูกสาวของเพื่อนรักแม่เองนะ" คำพูดนั้นทำเอาธีร์รัฐอึ้งไป "อะไรนะครับ" "น้ำฝนเป็นลูกของอรณีไงลูก" คุณนายอรทัยพูดต่อ "อรณีเป็นเพื่อนสนิทของแม่ตั้งแต่เด็กๆ เลยนะ" ธีร์รัฐหันไปมองหน้าน้ำฝนอย่างไม่เชื่อสายตา "คุณ... คุณคือน้องสาวของอรณีเหรอครับ" น้ำฝนพยักหน้า "ใช่ค่ะ คุณธีร์" เธอตอบ "ดิฉันคือน้ำฝน ลูกสาวของคุณอรณีค่ะ" ธีร์รัฐยังคงตะลึง เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าน้ำฝนมีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเขา "แม่... แม่ไม่เคยบอกผมเลย" เขาพูด "แม่ก็ไม่เคยคิดว่าเรื่องมันจะมาลงเอยแบบนี้ไงลูก" คุณนายอรทัยพูด "ตอนที่อรณีเสียไป แม่ก็เสียใจมากนะ แล้วก็... แม่ก็สัญญาว่าจะดูแลน้ำฝนให้ดีที่สุด" "แล้ว... แล้วทำไม..." ธีร์รัฐพยายามเรียบเรียงความคิด "ทำไมคุณน้ำฝนถึงมาอยู่ที่นี่ได้" "ก็เพราะแม่ไงลูก" คุณนายอรทัยยิ้ม "แม่เป็นคนพาเธอมาอยู่ด้วยไง" ธีร์รัฐหันไปมองป้า คุณหญิงดารารัตน์ที่ยืนอยู่ข้างๆ "ป้า... ป้ารู้เรื่องนี้เหรอครับ" คุณหญิงดารารัตน์พยักหน้า "ใช่จ้ะ" "แล้วทำไมป้าถึงไม่บอกผม" "แม่เธออยากให้เธอได้เรียนรู้ด้วยตัวเองไงจ้ะ" คุณหญิงดารารัตน์ตอบ "แม่เธออยากให้เธอได้รู้จักความรักที่แท้จริง ไม่ใช่ความรักที่เกิดจากความสงสาร หรือความผูกพัน" ธีร์รัฐหันกลับไปมองหน้าน้ำฝนอีกครั้ง ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจ ทั้งตกใจ ประหลาดใจ ดีใจ และรู้สึกผิด "แล้ว... คุณน้ำฝน" เขาถาม "ทำไมคุณถึงไม่บอกผม" น้ำฝนยิ้ม "ดิฉัน... ดิฉันก็อยากให้คุณธีร์ได้รู้จักน้ำฝนในแบบที่น้ำฝนเป็นจริงๆ ค่ะ" เธอตอบ "ไม่ใช่ในฐานะคนที่คุณธีร์พยายามจะปกป้อง หรือในฐานะคนที่คุณธีร์รู้สึกผิด" "แล้ว... เรื่องที่ผม... ผมซ่อนคุณไว้" ธีร์รัฐถามเสียงเบา "ดิฉันเข้าใจค่ะ คุณธีร์" น้ำฝนตอบ "ดิฉันรู้ว่าคุณธีร์ทำไปเพราะอะไร" "ผม... ผมขอโทษนะ" ธีร์รัฐพูดอย่างจริงใจ "ที่ผมทำให้คุณต้องลำบาก" น้ำฝนส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ คุณธีร์" เธอตอบ "ตอนนี้... ทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้ว" ธีร์รัฐมองหน้าน้ำฝนอีกครั้ง เขาเห็นประกายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ เขาได้เรียนรู้แล้วว่า บางครั้ง... ความรักที่แท้จริง ก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนเร้น --- ธีร์รัฐเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยของแม่ เขาจอดรถไว้ที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล แล้วตัดสินใจเดินเล่นไปรอบๆ บริเวณนั้น เขายังคงสับสนกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า น้ำฝนจะเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่ และแม่ของเขาเป็นคนพาเธอมาอยู่ที่คฤหาสน์ เขาคิดถึงวันที่เขาพบน้ำฝนครั้งแรก เธอในวัยเด็ก ร่างกายบอบบาง ดวงตาเศร้าสร้อย เขาจำได้ว่าตอนนั้นแม่ของเขาบอกว่าเธอเป็นเด็กกำพร้า และเขาเองก็รู้สึกสงสารเธอ เขาตระหนักได้ว่า เขาซ่อนเธอไว้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่รักเธอ แต่เพราะเขากลัว กลัวว่าโลกภายนอกจะทำร้ายเธอ กลัวว่าเธอจะเจ็บปวดเหมือนที่เขาเคยเจ็บปวด แต่ตอนนี้... เขาได้เรียนรู้แล้วว่า ความรักที่แท้จริง ไม่ใช่การปกป้อง แต่คือการยอมรับ และการให้เกียรติ เขาเดินกลับไปที่รถ เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "น้ำฝน" เขาพิมพ์ชื่อของเธอลงในช่องค้นหา "โทรหาหน่อย" เขาพูดกับตัวเอง เขาตัดสินใจกดโทรออก เสียงรอสายดังขึ้น ธีร์รัฐรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ "ว่าไงคะ คุณธีร์" เสียงหวานใสของน้ำฝนดังขึ้น "ผม... ผมอยากจะบอกคุณว่า..." ธีร์รัฐสูดหายใจลึก "ผมรักคุณนะ น้ำฝน" น้ำฝนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของเธอจะดังขึ้นมาอีกครั้ง แฝงไปด้วยความดีใจ "ดิฉันก็รักคุณค่ะ คุณธีร์" ธีร์รัฐยิ้ม เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขเท่านี้มาก่อน "ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นกันคืนนี้นะ" เขาบอก "ไปในที่ๆ เราไม่เคยไป" "ตกลงค่ะ" น้ำฝนตอบ "ดิฉันจะรอคุณนะคะ" ธีร์รัฐวางสายโทรศัพท์ลง เขามองออกไปนอกหน้าต่างรถ สายฝนที่เคยทำให้เขารู้สึกเศร้าหมอง บัดนี้กลับกลายเป็นแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามา เขาได้เรียนรู้แล้วว่า บางครั้ง... ความจริงก็ซ่อนอยู่ในที่ที่เราคาดไม่ถึง และความรัก... ก็อาจจะมาในรูปแบบที่เราไม่เคยนึกฝันมาก่อน