"แล้ว... คุณน้ำฝน" เขาถาม "ทำไมคุณถึงไม่บอกผม" น้ำฝนยิ้ม "ดิฉัน... ดิฉันก็อยากให้คุณธีร์ได้รู้จัก... ในแบบที่ควรจะเป็นน่ะค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ถ้าบอกไปก่อน คุณธีร์อาจจะมองดิฉันต่างไป" ธีร์รัฐก้มหน้ามองพื้น เขาไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มสดใสและความอ่อนโยนที่น้ำฝนแสดงออกมานั้น มันมีความซับซ้อนและเรื่องราวมากมายซ่อนอยู่ เขาตระหนักได้ทันทีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเองต่างหากที่มองน้ำฝนเพียงผิวเผิน เขาเห็นเธอเป็นเพียงเด็กสาวที่เขาต้องรับผิดชอบ หรืออาจจะมองว่าเป็นภาระที่ต้องแบกรับ แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะมองลึกเข้าไปถึงหัวใจของเธอ "ผมขอโทษ" ธีร์รัฐพูดเสียงเบา "ผม... ผมไม่เคยรู้เรื่องราวของคุณแม่เลย" คุณนายอรทัยถอนหายใจเบาๆ "แม่ก็ไม่เคยคิดว่ามันจะซับซ้อนขนาดนี้เหมือนกันนะธีร์" ท่านเอ่ย "ตอนนั้นแม่แค่คิดว่าอยากจะช่วยหลานให้มีที่พึ่ง แต่พอเห็นน้ำฝนอยู่กับเธอแล้ว แม่ก็สบายใจ" "แล้วทำไมคุณแม่ถึงไม่บอกผมตรงๆ เลยล่ะครับ" ธีร์รัฐถามด้วยความรู้สึกสับสน "ถ้าแม่บอกตรงๆ เธออาจจะรู้สึกกดดัน หรืออาจจะมองว่าแม่พยายามยัดเยียดน้ำฝนให้เธอ" คุณหญิงดารารัตน์อธิบาย "แม่เชื่อในสัญชาตญาณของธีร์นะ แม่เชื่อว่าถ้าเธอได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน เธอจะเห็นคุณค่าของน้ำฝนเอง" ธีร์รัฐเงียบไป เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องพักที่ดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก เขาเห็นภาพถ่ายของแม่กับเพื่อนรักสมัยสาวๆ อยู่บนหัวเตียง ภาพนั้นทำให้เขาพอจะเดาเรื่องราวในอดีตได้บ้าง แต่รายละเอียดทั้งหมดนั้นยังคงคลุมเครือ "แล้วเรื่อง... เรื่องที่คุณแม่ล้มป่วย" ธีร์รัฐถาม "ใครเป็นคนโทรแจ้งคุณคะ" "ดิฉันเองค่ะ" น้ำฝนตอบ "ตอนที่รู้ข่าว แม่ของคุณธีร์ล้มป่วย ดิฉันก็รีบไปเยี่ยมทันทีที่โรงพยาบาล พอได้เจอคุณหมอ ดิฉันก็ทราบว่าคุณแม่มีอาการเส้นเลือดในสมองแตก และต้องผ่าตัดด่วน ดิฉันจึงรีบโทรหาคุณธีร์ทันทีค่ะ" น้ำเสียงของน้ำฝนเต็มไปด้วยความห่วงใยและความจริงใจ ธีร์รัฐรู้สึกถึงความผิดในใจที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาพยายามจะซ่อน หรือกีดกันออกจากชีวิตนี้ จะเป็นคนที่คอยดูแลและห่วงใยครอบครัวของเขาเสมอมา "ขอบคุณนะน้ำฝน" ธีร์รัฐพูดเสียงแผ่ว "ขอบคุณมากจริงๆ" น้ำฝนยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะคุณธีร์ แค่คุณแม่ของคุณธีร์ปลอดภัย ดิฉันก็ดีใจแล้วค่ะ" ธีร์รัฐยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความคิดของเขาสับสนวุ่นวาย ภาพของน้ำฝนในอดีตที่เขาเคยปฏิเสธและมองด้วยความรังเกียจ ตอนนี้มันกลับกลายเป็นภาพของหญิงสาวที่เข้มแข็ง อ่อนโยน และมีความเสียสละ เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นใหม่กับเธออย่างไร หรือจะแก้ไขความผิดพลาดในอดีตที่ผ่านมาได้อย่างไร "แม่ว่า... แม่กับป้าจะกลับก่อนนะ" คุณนายอรทัยพูด พลางมองไปที่น้ำฝนกับธีร์รัฐ "ให้สองคนได้คุยกันนะ" คุณหญิงดารารัตน์พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่จ้ะ ป้ากับน้าจะไปรอข้างนอกนะ" ทั้งสองคนค่อยๆ เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธีร์รัฐกับน้ำฝนยืนอยู่ตามลำพังในห้องพักที่เงียบสงบ ธีร์รัฐสูดหายใจลึก เขาหันไปเผชิญหน้าน้ำฝน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ยากจะอธิบาย "น้ำฝน" เขาเริ่มต้น "ผม... ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี" "ไม่เป็นไรค่ะคุณธีร์" น้ำฝนตอบ "ดิฉันเข้าใจค่ะ" "ผมขอโทษจริงๆ ที่ผ่านมาผมทำไม่ดีกับคุณ ผม... ผมเคยคิดว่าคุณเข้ามาในชีวิตผมเพราะ..." เขาชะงักไป "เพราะเหตุผลบางอย่าง" น้ำฝนก้มหน้าลงเล็กน้อย "ดิฉันรู้ค่ะ" "แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว" ธีร์รัฐพูดต่อ "ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร และผมรู้ว่าคุณดีกับครอบครัวผมแค่ไหน" เขาเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น "ผมอยากจะขอโอกาสนะน้ำฝน โอกาสที่จะได้รู้จักคุณจริงๆ โอกาสที่จะได้ทำความดีกับคุณ" น้ำฝนเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความไม่แน่ใจ "คุณธีร์... คุณแน่ใจเหรอคะ" "ผมแน่ใจ" ธีร์รัฐตอบเสียงหนักแน่น "ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดพลาดไปมาก แต่ผมอยากจะแก้ไข" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้เบาๆ "ผม... ผมอยากให้เราเริ่มต้นกันใหม่นะ" น้ำฝนยืนนิ่งไป เธอไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องราวจะพลิกผันไปได้ถึงขนาดนี้ ความรู้สึกที่เธอมีต่อธีร์รัฐมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ เธอรักเขา แต่ก็ยังมีความเจ็บปวดและความไม่มั่นใจฝังลึกอยู่ "ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้ค่ะ คุณธีร์" เธอตอบเสียงสั่นเครือ "มันเร็วเกินไป" "ผมเข้าใจ" ธีร์รัฐกล่าว "ผมจะรอ" เขาค่อยๆ ปล่อยมือของเธอออก แต่ยังคงยืนอยู่ใกล้ๆ เพื่อแสดงความรู้สึกของเขา "ผมจะอยู่ที่นี่กับคุณแม่นะครับ" ธีร์รัฐพูด "จนกว่าท่านจะแข็งแรงกว่านี้" น้ำฝนพยักหน้า "ขอบคุณค่ะ" บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่แตกต่างจากเดิม มันไม่ใช่ความเงียบที่เกิดจากความอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกและความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น ธีร์รัฐมองไปที่คุณนายอรทัยที่กำลังพักผ่อนอยู่บนเตียง แล้วหันกลับมามองน้ำฝนอีกครั้ง เขาเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอ รอยยิ้มที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน "ผมจะดูแลคุณแม่ให้ดีที่สุดนะครับ" ธีร์รัฐพูด ย้ำคำพูดของเขาอีกครั้ง "ค่ะ" น้ำฝนตอบ "ดิฉันเชื่อใจคุณธีร์ค่ะ" ธีร์รัฐรู้สึกว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่บทบาทใหม่ บทบาทที่เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อน บทบาทของคนที่พร้อมจะรับผิดชอบ และพร้อมจะมอบความรักให้กับผู้หญิงที่เขาเคยพยายามผลักไสออกไป