หลายสัปดาห์ผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ในโรงพยาบาล คุณนายอรทัยอาการดีขึ้นมากจนสามารถย้ายกลับมาพักฟื้นที่คฤหาสน์ได้แล้ว ธีร์รัฐยังคงอยู่เคียงข้างแม่เสมอ เขาจัดสรรเวลาจากงานที่ยุ่งเหยิง กลับมาดูแลเอาใจใส่แม่ทุกวัน และในทุกๆ เยี่ยมเยียนนั้น น้ำฝนก็มักจะปรากฏตัวอยู่เสมอ ความสัมพันธ์ระหว่างธีร์รัฐกับน้ำฝนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากความเย็นชาและการหลีกเลี่ยง ตอนนี้กลับกลายเป็นความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ธีร์รัฐพบว่าตัวเองเริ่มสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของน้ำฝนมากขึ้น เขาชอบรอยยิ้มของเธอ ชอบวิธีที่เธอพูดคุยกับแม่ของเขาอย่างอ่อนโยน และชอบแววตาที่ฉายประกายความห่วงใยเสมอ ในขณะเดียวกัน น้ำฝนเองก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของธีร์รัฐ เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนเคย แต่กลับมีแววตาที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใยซ่อนอยู่ เขาเริ่มชวนเธอคุย ถามไถ่เรื่องราวของเธอ และแสดงความสนใจในตัวเธออย่างแท้จริง "คุณธีร์คะ" น้ำฝนเอ่ยขึ้นในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจัดดอกไม้ในสวนหลังบ้าน ธีร์รัฐเดินเข้ามาหาเธอหลังจากที่ไปตรวจดูอาการของคุณนายอรทัย "ครับ" ธีร์รัฐตอบ พลางมองดูดอกไม้ในมือของเธอ "คุณธีร์กลับมาดูแลคุณแม่บ่อยขึ้นนะคะ" น้ำฝนกล่าว ธีร์รัฐยิ้ม "แม่ผมก็เหมือนแม่ของคุณไงครับ" เขาเว้นจังหวะไปเล็กน้อย "ผม... ผมรู้สึกผิดที่เคยปล่อยปละละเลย" น้ำฝนหยุดมือจากการจัดดอกไม้ "ไม่เป็นไรค่ะคุณธีร์ ตอนนี้ทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้ว" "ผมอยากจะขอบคุณคุณอีกครั้งนะ" ธีร์รัฐพูด "ขอบคุณที่ดูแลแม่ผมอย่างดี" "ไม่เป็นไรค่ะ" น้ำฝนตอบ "ดิฉันรักคุณแม่เหมือนแม่ของดิฉันเอง" คำพูดนั้นทำให้ธีร์รัฐรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้หญิงคนนี้จะมีความผูกพันกับครอบครัวของเขามากขนาดนี้ "ผม... ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวข้างนอก" ธีร์รัฐกล่าวอย่างตะกุกตะกัก "ถ้าคุณไม่ติดขัดนะ" น้ำฝนเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณธีร์... ชวนดิฉันเหรอคะ" "ใช่ครับ" ธีร์รัฐตอบ "ผมอยากใช้เวลาอยู่กับคุณให้มากขึ้น" น้ำฝนลังเลเล็กน้อย "แต่... เราก็อยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้วนี่คะ" "ผมรู้" ธีร์รัฐกล่าว "แต่ผมอยากจะลองอะไรใหม่ๆ ดูบ้าง" น้ำฝนพยักหน้าช้าๆ "ก็ได้ค่ะ" วันนั้นเป็นวันที่มีความหมายสำหรับทั้งสองคน ธีร์รัฐพาเธอไปร้านอาหารที่เขาชอบ เขาเล่าเรื่องราวในวัยเด็กของเขาให้เธอฟังอย่างที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน เขาเปิดเผยความรู้สึกและความคิดของตัวเองให้เธอรับรู้ "ตอนเด็กๆ ผมไม่ค่อยมีเพื่อน" ธีร์รัฐเล่า "ผมมักจะอยู่ในโลกของตัวเอง" "แล้วคุณแม่ล่ะคะ" น้ำฝนถาม "คุณแม่เคยพาคุณไปไหนบ้างไหม" "แม่ผมพยายามนะ" ธีร์รัฐตอบ "แต่ผมก็มักจะปฏิเสธ" เขาถอนหายใจ "ผม... ผมกลัวการเข้าสังคม" น้ำฝนยื่นมือไปแตะแขนเขาเบาๆ "ไม่เป็นไรค่ะคุณธีร์ ตอนนี้คุณมีดิฉันแล้ว" ธีร์รัฐมองไปที่น้ำฝน เขาเห็นความจริงใจในดวงตาของเธอ และสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ "ขอบคุณนะน้ำฝน" เขาพูด "ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตผม" น้ำฝนยิ้ม "ดิฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณธีร์ ที่ให้โอกาสดิฉัน" การสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างราบรื่น พวกเขาหัวเราะ พูดคุย และแบ่งปันเรื่องราวต่างๆ มากมาย ธีร์รัฐเริ่มรู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องซ่อนเร้นอะไรอีกต่อไป เขาต้องการที่จะเปิดเผยทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเองให้น้ำฝนรับรู้ ขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองกำลังเบ่งบาน กลับมีเงาของอดีตที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ในวันหนึ่ง ขณะที่ธีร์รัฐกำลังจัดการเอกสารในห้องทำงาน เขาก็พบจดหมายเก่าๆ ซ่อนอยู่ในลิ้นชัก เขามองเห็นชื่อผู้ส่งเป็นชื่อของ "อรณี" แม่ของน้ำฝน "นี่มัน..." ธีร์รัฐพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จดหมายฉบับนี้ถูกซ่อนไว้เป็นอย่างดี ราวกับว่ามีใครบางคนไม่ต้องการให้เขาพบมัน ด้วยความสงสัย เขาก็หยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน "ธีร์รัฐที่รัก" จดหมายขึ้นต้น "หากเธอได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าฉันคงจากโลกนี้ไปแล้ว" "ฉัน... ฉันมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องบอกเธอ" "เรื่องราวในอดีตที่ฉันไม่เคยปริปากบอกใคร... เรื่องราวเกี่ยวกับพ่อของน้ำฝน" ธีร์รัฐรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ พ่อของน้ำฝน? เขาเคยคิดว่าพ่อของน้ำฝนเสียชีวิตไปนานแล้ว หรือไม่ก็เป็นคนที่น้ำฝนไม่เคยกล่าวถึง "พ่อของน้ำฝน... คือ... ชัยวัฒน์" เมื่ออ่านถึงตรงนี้ ธีร์รัฐก็แทบจะทรุดลงกับพื้น ชัยวัฒน์! ชื่อนี้มันคุ้นหูเหลือเกิน ชัยวัฒน์คือเพื่อนสนิทของพ่อเขา และเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่ร้ายกาจที่สุด "ชัยวัฒน์... คือคนที่ฉันรัก" จดหมายของอรณียังคงบรรยายความรู้สึกของเธอต่อไป "แต่... ความรักของเรามันไม่สามารถเปิดเผยได้" "เพราะ... ชัยวัฒน์มีคู่หมั้นแล้ว" "และคู่หมั้นของชัยวัฒน์... ก็คือ... อรทัย" ธีร์รัฐยืนนิ่งงันไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เขาเพิ่งอ่านได้ อรทัย? แม่ของเขา? เป็นคู่หมั้นของชัยวัฒน์? และชัยวัฒน์คือพ่อของน้ำฝน? ความจริงอันโหดร้ายถาโถมเข้ามาในใจของเขา มันหมายความว่าอย่างไร? อรทัย แม่ของเขา เคยมีความสัมพันธ์กับชัยวัฒน์ พ่อของน้ำฝน? แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย? เขาค่อยๆ กุมจดหมายไว้แน่น มือของเขาสั่นเทา เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า นี่คือความลับที่ซ่อนเร้นมาตลอดชีวิตของเขาจริงๆ หรือ? ความลับที่เชื่อมโยงเขากับน้ำฝนเข้าไว้ด้วยกันในทางที่เขาไม่เคยคาดคิด