แสงไฟระยิบระยับส่องสว่างไปทั่วบริเวณโถงจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ ภายในงานเลี้ยงฉลองครบรอบปีของบริษัทธีร์รัฐ เต็มไปด้วยแขกเหรื่อผู้มีเกียรติมากมาย เสียงหัวเราะและบทสนทนาเคล้าคลอไปกับเสียงเพลงอันไพเราะ ธีร์รัฐในชุดสูทสีเข้ม ยืนอยู่เคียงข้างน้ำฝนที่สวมชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองได้พัฒนาไปไกลกว่าที่เคยเป็น ภายใต้การดูแลเอาใจใส่ของธีร์รัฐ และความอ่อนโยนของน้ำฝน ความรักของพวกเขาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคง ธีร์รัฐไม่เคยรู้สึกมีความสุขมากเท่านี้มาก่อน เขาพร้อมที่จะเปิดเผยความสัมพันธ์นี้ให้ทุกคนรับรู้ "คุณธีร์คะ" น้ำฝนเอ่ยเบาๆ "ดิฉันรู้สึกตื่นเต้นจังเลยค่ะ" ธีร์รัฐบีบมือเธอเบาๆ "ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" "ขอบคุณนะคะ" น้ำฝนตอบ พลางยิ้มให้เขา ในขณะที่ทั้งสองกำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันงดงาม ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากอีกมุมหนึ่งของงานเลี้ยง "คุณธีร์รัฐคะ" เสียงนั้นดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ธีร์รัฐชะงักฝีเท้า เขาหันไปมองต้นเสียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย "คุณปรียานุช" ธีร์รัฐกล่าว ผู้หญิงที่อยู่ในชุดราตรีสีดำสนิท ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเย็นชาและแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง "ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะพา... คุณคนนี้มาด้วย" ปรียานุชกล่าว พลางเหลือบมองน้ำฝนด้วยสายตาเหยียดหยาม น้ำฝนรู้สึกไม่สบายใจกับสายตาของปรียานุช แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ "เธอคือคนที่ผมรักครับ คุณปรียานุช" ธีร์รัฐกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ปรียานุชหัวเราะในลำคอ "รักเหรอคะ" เธอพูดพลางมองสำรวจน้ำฝนตั้งแต่หัวจรดเท้า "คุณแน่ใจเหรอคะว่าคุณรู้จักผู้หญิงคนนี้ดีพอ" ธีร์รัฐขมวดคิ้วแน่น "คุณหมายความว่ายังไง" "ฉันก็แค่สงสัยน่ะค่ะ" ปรียานุชกล่าว "ว่าคุณธีร์จะรู้จักพ่อของเธอดีแค่ไหน" คำพูดนั้นทำให้ธีร์รัฐรู้สึกแปลกใจ "พ่อของน้ำฝนเสียชีวิตไปนานแล้ว" "โอ้... เสียชีวิตไปแล้วจริงๆ เหรอคะ" ปรียานุชเลิกคิ้วขึ้น "แล้วถ้าคนที่ยังมีชีวิตอยู่ล่ะคะ" ธีร์รัฐรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในคำพูดของปรียานุช "คุณกำลังพูดถึงใคร" "ฉันกำลังพูดถึง... ชัยวัฒน์ไงคะ" ปรียานุชกล่าว "พ่อของน้ำฝนไงคะ" ทันทีที่ชื่อชัยวัฒน์ถูกเอ่ยออกมา ธีร์รัฐก็รู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล เขานึกถึงจดหมายที่เขาพบในลิ้นชัก "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง" ธีร์รัฐถาม เสียงของเขาสั่นเครือ "ฉันรู้ทุกอย่างค่ะ" ปรียานุชกล่าว "เพราะฉันคือลูกสาวของชัยวัฒน์" คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงไปทันที แขกเหรื่อที่อยู่ใกล้เคียงหันมามองด้วยความสนใจ น้ำฝนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณ... คุณเป็นลูกสาวของพ่อฉันเหรอคะ" "ใช่ค่ะ" ปรียานุชตอบ "และฉันก็รู้ว่าพ่อของฉัน... กับแม่ของคุณธีร์... มีความสัมพันธ์กัน" ธีร์รัฐอ้าปากค้าง เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก ความจริงที่ซ่อนเร้นมาตลอดชีวิตของเขา กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชน "คุณแม่ของผม... คุณอรทัย... เคยเป็นคู่หมั้นของพ่อฉัน" ปรียานุชกล่าวต่อ "แต่... คุณแม่ของคุณธีร์กลับหักอกพ่อของฉัน" "ไม่จริง!" ธีร์รัฐอุทาน "แม่ของผมไม่เคยทำแบบนั้น!" "จริงสิคะ" ปรียานุชกล่าว "แล้วคุณรู้ไหมว่าทำไมพ่อของฉันถึงเกลียดคุณธีร์ขนาดนั้น" ธีร์รัฐส่ายหน้าช้าๆ "เพราะพ่อของฉันเชื่อว่า... ธีร์รัฐคือคนที่ขโมยทุกอย่างไปจากเขา" ปรียานุชกล่าว "ทั้งความรัก... และทุกอย่าง" น้ำฝนเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมธีร์รัฐถึงไม่เคยอยากให้เธอใกล้ชิดกับครอบครัวของเขา ทำไมเขาถึงพยายามซ่อนเธอไว้ "แล้ว... คุณอรทัย" ปรียานุชหันไปมองที่ประธานงานเลี้ยง ซึ่งก็คือคุณหญิงดารารัตน์ "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหมคะ" คุณหญิงดารารัตน์ยืนนิ่งไป สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "คุณ... คุณจะทำอะไร" ธีร์รัฐถาม "ฉันจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดค่ะ" ปรียานุชกล่าว "ความจริงที่ว่า... ธีร์รัฐ... คือลูกของชัยวัฒน์" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของธีร์รัฐ เขาไม่สามารถเชื่อหูตัวเองได้ "ไม่... ไม่จริง! ผมไม่ใช่ลูกของชัยวัฒน์!" "จริงสิคะ" ปรียานุชกล่าว "คุณแม่ของคุณธีร์... กับพ่อของฉัน... มีอะไรกันก่อนที่เธอจะแต่งงานกับพ่อของธีร์รัฐ" ธีร์รัฐหันไปมองคุณหญิงดารารัตน์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด "ป้า..." เขาเอ่ยเสียงแผ่ว คุณหญิงดารารัตน์ถอนหายใจเบาๆ "ธีร์... แม่ของเธอ... มีความลับบางอย่างจริงๆ" น้ำฝนยืนอยู่ข้างๆ ธีร์รัฐ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของเขา แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เธอเองก็เพิ่งจะรับรู้ความจริงอันน่าตกใจนี้เหมือนกัน "คุณแม่... คุณแม่คะ" ธีร์รัฐหันไปมองคุณนายอรทัยที่เพิ่งเดินเข้ามาในงานเลี้ยงด้วยสีหน้าซีดเผือด "นี่มันเรื่องอะไรกันคะ" คุณนายอรทัยมองหน้าธีร์รัฐด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ธีร์... แม่... แม่มีเรื่องต้องบอกลูก" ความจริงที่ซ่อนเร้นมาตลอดชีวิตของธีร์รัฐ กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในค่ำคืนนี้ ท่ามกลางแสงไฟและสายตาของผู้คนนับร้อย