หลายวันผ่านไปหลังจากงานเลี้ยงของบริษัท ธีร์รัฐยังคงมีท่าทีที่เงียบขรึมและครุ่นคิด เขาพยายามกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ แต่ความจริงเกี่ยวกับพ่อของน้ำฝนยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขาเสมอ เขาหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับน้ำฝนโดยตรง แม้ว่าหัวใจของเขาจะเรียกร้องหาเธอเพียงใดก็ตาม คุณนายอรทัยสังเกตเห็นความผิดปกติในตัวลูกชาย เธอพยายามพูดคุยกับเขา แต่ธีร์รัฐก็มักจะบ่ายเบี่ยงเสมอ "แม่ครับ ผมแค่เหนื่อยจากงาน" เขาโกหก "เหนื่อยจากงาน หรือเหนื่อยจากเรื่องของน้ำฝนกันแน่" คุณนายอรทัยถามตรงๆ ดวงตาของเธอฉายแววเข้าใจ ธีร์รัฐชะงัก เขาไม่คิดว่าแม่จะสังเกตเห็นได้เร็วขนาดนี้ "แม่ครับ..." "แม่รู้ว่าหนูเจออะไรมา" คุณนายอรทัยกล่าว "แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง... น้ำฝนก็ยังเป็นน้ำฝนคนเดิมนะลูก" "แต่แม่ครับ..." ธีร์รัฐเริ่มจะอธิบาย "ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" "แล้วไงล่ะลูก" คุณนายอรทัยจับมือของลูกชาย "อดีตของพ่อแม่ ไม่ได้กำหนดอนาคตของลูกนะ" คำพูดของแม่ทำให้ธีร์รัฐรู้สึกดีขึ้น แต่ความสับสนในใจของเขาก็ยังคงอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับน้ำฝนอีกต่อไป ในขณะเดียวกัน น้ำฝนก็รู้สึกได้ถึงระยะห่างที่ธีร์รัฐมีต่อเธอ เธอรู้ว่าเขาต้องการเวลา แต่การถูกเมินเฉยก็ทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดไม่น้อย เธอพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ดูแลคุณนายอรทัย และทำงานบ้านทุกอย่าง แต่ในใจลึกๆ เธอก็ยังคงหวังว่าธีร์รัฐจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่น้ำฝนกำลังรดน้ำต้นไม้ในสวนหลังบ้าน ธีร์รัฐก็เดินออกมาจากตัวบ้าน เขาดูลังเลเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงมาหาน้ำฝน "น้ำฝน" เขาเรียกชื่อเธอ น้ำฝนหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณธีร์คะ" "ผม... ผมอยากจะคุยกับคุณ" ธีร์รัฐกล่าว น้ำฝนวางบัวรดน้ำลง "ค่ะ" ทั้งสองเดินไปนั่งที่ม้านั่งในสวน ธีร์รัฐมองใบหน้าของน้ำฝน เขาเห็นความเศร้าและความกังวลในดวงตาของเธอ "ผมขอโทษนะ" ธีร์รัฐกล่าว "ที่ผมหายไปหลายวัน" "ไม่เป็นไรค่ะ" น้ำฝนตอบ "ดิฉันเข้าใจ" "ผม... ผมคิดเยอะมาก" ธีร์รัฐพูดต่อ "เกี่ยวกับเรื่องที่คุณแม่ของคุณ... และเรื่องของพ่อคุณ" น้ำฝนก้มหน้าลงมองพื้น "ดิฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันค่ะ" "ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก" ธีร์รัฐกล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมไม่ได้มองคุณเปลี่ยนไป" น้ำฝนเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความหวัง "จริงๆ เหรอคะ" "จริงๆ" ธีร์รัฐพยักหน้า "ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ผิดอะไร" เขาเว้นจังหวะไปเล็กน้อย "ผมแค่อยากจะเข้าใจ... ว่าทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผม" น้ำฝนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ดิฉัน... ดิฉันกลัวค่ะ" เธอสารภาพ "กลัวว่าถ้าคุณรู้เรื่องเกี่ยวกับพ่อของดิฉัน... คุณจะมองดิฉันเปลี่ยนไป" ธีร์รัฐมองเข้าไปในดวงตาของน้ำฝน เขาเห็นความจริงใจและความหวาดกลัวที่ฉายออกมา "คุณไม่จำเป็นต้องกลัวนะ" เขาพูดเบาๆ "ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" น้ำฝนรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด คำพูดของธีร์รัฐทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย "ขอบคุณค่ะคุณธีร์" "แล้ว... คุณแม่ของคุณ... ท่านรู้เรื่องพ่อของคุณได้ยังไง" ธีร์รัฐถาม "หลังจากที่พ่อของดิฉันหายตัวไป... แม่ของดิฉันก็เริ่มมีอาการป่วย" น้ำฝนเล่า "ก่อนที่ท่านจะเสียไป... ท่านก็มอบจดหมายฉบับหนึ่งให้ดิฉัน" "จดหมายของแม่คุณ..." ธีร์รัฐทวนคำ "ใช่ค่ะ" น้ำฝนตอบ "ในจดหมาย... ท่านเล่าเรื่องราวทั้งหมด... และบอกให้ดิฉันเก็บเป็นความลับ" ธีร์รัฐพยักหน้า "ผมเข้าใจแล้ว" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "แล้ว... คุณชัยวัฒน์... เขาหายไปไหน" น้ำฝนส่ายหน้า "ดิฉันไม่ทราบจริงๆ ค่ะ" เธอพูดเสียงสั่น "หลังจากที่ท่าน... ทิ้งแม่ไป... ก็ไม่มีใครได้ยินข่าวคราวของท่านอีกเลย" ธีร์รัฐมองออกไปนอกสวน ความคิดของเขากลับไปถึงจดหมายที่เขาเจอในลิ้นชักอีกครั้ง เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าจดหมายฉบับนั้นจะมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่ "ผม... ผมอยากจะช่วยคุณนะ" ธีร์รัฐกล่าว "ถ้าคุณอยากจะตามหาพ่อของคุณ... ผมยินดีที่จะช่วย" น้ำฝนตกใจกับคำเสนอของธีร์รัฐ "คุณธีร์... จริงเหรอคะ" "จริงสิ" ธีร์รัฐยิ้ม "เราเป็น... อะไรกันสักอย่างแล้วใช่ไหม" คำว่า "อะไรกันสักอย่าง" ทำให้แก้มของน้ำฝนขึ้นสีระเรื่อ "ค่ะ" เธอตอบเบาๆ "งั้น... เราก็ควรจะช่วยกันนะ" ธีร์รัฐกล่าว "ผมไม่อยากให้คุณต้องแบกรับเรื่องนี้ไว้คนเดียว" น้ำฝนรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของธีร์รัฐ น้ำตาคลอเบ้า "ขอบคุณค่ะคุณธีร์" "ไม่ต้องขอบคุณหรอก" ธีร์รัฐกล่าว "เรา... เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" ทั้งสองนั่งคุยกันอีกพักใหญ่ ธีร์รัฐพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด และรับฟังความรู้สึกของน้ำฝนอย่างตั้งใจ เขารู้สึกว่าความผูกพันระหว่างเขากับน้ำฝนกำลังแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม แม้ว่าจะมีอุปสรรคเข้ามาทดสอบก็ตาม เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ธีร์รัฐเดินเข้าไปในครัวเพื่อช่วยน้ำฝนเตรียมอาหาร เขาหยิบผลไม้ขึ้นมาปอกเปลือกอย่างชำนาญ "คุณธีร์... ทำอาหารเก่งเหมือนกันนะคะ" น้ำฝนกล่าว ธีร์รัฐยิ้ม "ตอนเด็กๆ ผมเคยเข้าครัวกับแม่บ่อยๆ" เขาหยุดไปเล็กน้อย "แม่ของผม... เป็นคนสอนผมทุกอย่าง" น้ำฝนมองธีร์รัฐด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความรักที่ธีร์รัฐมีต่อแม่ของเขา "คุณแม่คงจะภูมิใจในตัวคุณมากเลยนะคะ" "ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นครับ" ธีร์รัฐตอบ ทั้งสองคนทำงานในครัวด้วยกันอย่างเงียบๆ แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความผูกพัน บรรยากาศในครัวอบอุ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เมื่อคุณนายอรทัยเข้ามาในครัว เธอก็เห็นภาพลูกชายและน้ำฝนกำลังช่วยกันเตรียมอาหาร "โอ้โห... มาช่วยกันใหญ่เลยนะ" คุณนายอรทัยกล่าวอย่างอารมณ์ดี "ค่ะคุณแม่" น้ำฝนตอบ "ดิฉันอยากให้คุณแม่ได้ทานอาหารอร่อยๆ ค่ะ" "แน่ใจนะว่าที่ทำๆ กันอยู่เนี่ย... ไม่ใช่การทำให้แม่กินหรอกนะ" คุณนายอรทัยยิ้ม "แต่อาจจะเป็นการทำให้... ลูกเขยของแม่กินมากกว่า" คำพูดของคุณนายอรทัยทำให้น้ำฝนหน้าแดงทันที ส่วนธีร์รัฐก็ยิ้มออกมาอย่างเขินอาย "แม่ครับ" ธีร์รัฐกล่าว "อย่าพูดแบบนั้นสิครับ" "ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะ" คุณนายอรทัยกล่าว "แม่เห็นแล้วก็ดีใจ" ธีร์รัฐส่ายหน้ากับความเจ้าเล่ห์ของแม่ แต่ในใจเขาก็รู้สึกมีความสุข เขาได้เห็นรอยยิ้มของแม่ และเขาก็ได้เห็นรอยยิ้มของน้ำฝน รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง เมื่ออาหารเย็นพร้อมเสิร์ฟ ทั้งสามก็นั่งลงรับประทานอาหารร่วมกัน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น ธีร์รัฐรู้สึกว่าเขาได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง และเขาก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้นว่าเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อความสุขของตัวเอง และเพื่อความสุขของคนที่เขารัก