เช้าวันรุ่งขึ้น ธีร์รัฐได้เริ่มดำเนินการตามที่เขาสัญญาไว้กับน้ำฝน เขาเริ่มจากการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับชัยวัฒน์ โดยเริ่มจากเอกสารเก่าๆ ที่เขาเคยพบในลิ้นชักของพ่อ ซึ่งเป็นจดหมายที่พ่อของเขาเขียนถึงใครบางคน และมีกล่าวถึงชื่อชัยวัฒน์อยู่ด้วย เขาพยายามแกะรอยจากข้อมูลเหล่านั้น โดยเริ่มจากการค้นหาประวัติของชัยวัฒน์ในฐานข้อมูลต่างๆ "น้ำฝน" ธีร์รัฐเรียกน้ำฝนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขก "ผมเจอข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับพ่อของคุณ" น้ำฝนวางหนังสือลงทันทีและรีบเดินเข้ามาหาธีร์รัฐด้วยความตื่นเต้น "จริงเหรอคะคุณธีร์" "ใช่" ธีร์รัฐกล่าว "ผมเจอจดหมายเก่าๆ ของพ่อผม ที่กล่าวถึงชื่อชัยวัฒน์" น้ำฝนเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย "จดหมายของพ่อคุณ... เกี่ยวอะไรกับพ่อของดิฉันคะ" "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ธีร์รัฐตอบ "แต่ในจดหมาย... พ่อของผมดูเหมือนจะรู้จักชัยวัฒน์ดีพอสมควร" น้ำฝนก้มหน้าลงมองพื้น เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ "ดิฉัน... ดิฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยค่ะ" "ผมเข้าใจ" ธีร์รัฐกล่าว "แต่ผมคิดว่า... นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่เราจะตามหาเขาได้" ธีร์รัฐเดินไปหยิบเอกสารที่เขาเตรียมไว้ "ผมลองค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับชัยวัฒน์ในฐานข้อมูลของบริษัทที่เคยมีประวัติทำงานร่วมกับพ่อของผม" เขาอธิบาย "แล้วผมก็เจอข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจ" เขาเปิดเอกสารให้ดู "ดูเหมือนว่าชัยวัฒน์เคยเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกับพ่อของคุณ... ในช่วงเวลาหนึ่ง" น้ำฝนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "หุ้นส่วนธุรกิจ... เหรอคะ" "ใช่" ธีร์รัฐพยักหน้า "แต่ดูเหมือนว่า... ความสัมพันธ์ทางธุรกิจของพวกเขาจะจบลงด้วยไม่ดี" "ไม่ดี... ยังไงคะ" น้ำฝนถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เอกสารระบุว่า... มีข้อพิพาทเกิดขึ้น" ธีร์รัฐกล่าว "และหลังจากนั้น... ชัยวัฒน์ก็หายตัวไป" น้ำฝนยืนนิ่งไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าอดีตของพ่อเธอจะซับซ้อนและเต็มไปด้วยปัญหาถึงขนาดนี้ "แล้ว... พ่อของดิฉัน... เกี่ยวข้องยังไงกับเรื่องนี้คะ" "นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังพยายามหาคำตอบอยู่" ธีร์รัฐตอบ "ผมคิดว่า... จดหมายของพ่อผม อาจจะให้เบาะแสบางอย่าง" ธีร์รัฐหยิบซองจดหมายเก่าๆ ขึ้นมา "นี่คือจดหมายที่ผมเจอ" เขาพูดพลางยื่นให้ "ผมยังอ่านไม่ละเอียดนัก แต่ผมคิดว่า... เราน่าจะลองอ่านไปด้วยกัน" น้ำฝนรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ เปิดอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือของพ่อของธีร์รัฐ "ถึงคุณธวัชชัย..." เธอเริ่มอ่าน ในขณะที่น้ำฝนกำลังอ่านจดหมาย ธีร์รัฐก็นั่งลงข้างๆ เธอ เขาเห็นสีหน้าของน้ำฝนที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ฉงนสนเท่ห์ ไปจนถึงความตกใจ และสุดท้ายก็เป็นความเศร้า "คุณเป็นอะไรไป" ธีร์รัฐถามเมื่อเห็นน้ำฝนเงียบไปนาน น้ำฝนเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาคลอเบ้า "ในจดหมาย... พ่อของคุณ... เขียนถึงชัยวัฒน์" เธอพูดเสียงสั่น "และ... บอกว่าเขากำลังจะหนีไป..." "หนีไปไหน" ธีร์รัฐถาม "หนีไป... กับผู้หญิงคนหนึ่ง" น้ำฝนตอบ "และ... ผู้หญิงคนนั้น... ก็คือแม่ของดิฉัน" คำพูดนั้นทำให้ธีร์รัฐถึงกับอึ้ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าพ่อของเขาจะมีความสัมพันธ์กับแม่ของน้ำฝน "พ่อของผม... เป็นชู้กับแม่ของคุณเหรอ" น้ำฝนพยักหน้าช้าๆ "ในจดหมาย... พ่อของคุณ... เขียนขอโทษแม่ของดิฉัน... ที่ต้องทำแบบนี้" ธีร์รัฐหยิบจดหมายมาอ่านเองอีกครั้ง เขาเริ่มเข้าใจทุกอย่างแล้ว ความจริงที่เคยถูกซ่อนเร้น กำลังถูกเปิดเผยออกมาอย่างช้าๆ "ผม... ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" ธีร์รัฐพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "พ่อของผม... ทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร" "ดิฉันก็ไม่เข้าใจค่ะ" น้ำฝนกล่าว "แต่... ในจดหมาย... พ่อของคุณ... บอกว่าจะส่งเงินมาให้แม่ของดิฉัน... เป็นค่าเลี้ยงดู" ธีร์รัฐรีบพลิกดูเอกสารที่เขารวบรวมไว้ "ผมเจอหลักฐานการโอนเงิน... จากบริษัทของพ่อผม... ไปยังบัญชีของแม่ของคุณ" น้ำฝนมองธีร์รัฐด้วยสายตาที่เจ็บปวด "แสดงว่า... คุณชัยวัฒน์... ไม่ใช่พ่อที่แท้จริงของดิฉัน" "ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นครับ" ธีร์รัฐตอบ "และพ่อของผม... ก็คือคนที่ทิ้งคุณกับแม่ไว้" น้ำฝนทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้าเธอ "แล้ว... แล้วทำไม... ทำไมพ่อของคุณ... ถึงไม่ยอมรับดิฉัน" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" ธีร์รัฐกล่าว "บางที... เขาอาจจะมีเหตุผลของเขา" "เหตุผลอะไรคะ" น้ำฝนถามอย่างสิ้นหวัง "เหตุผลที่ทำให้เขาต้องทิ้งดิฉันไป... เหตุผลที่ทำให้เขาซ่อนความจริงมาตลอด" ธีร์รัฐไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เขาก็มีคำถามมากมายที่ค้างคาอยู่ในใจเช่นกัน เกี่ยวกับพ่อของเขา และเกี่ยวกับอดีตอันซับซ้อนนี้ "เรา... เราต้องหาคำตอบให้ได้นะ" ธีร์รัฐกล่าว "เราต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่" น้ำฝนเงยหน้าขึ้นมองธีร์รัฐ น้ำตาไหลอาบแก้ม "แต่... ดิฉันจะหาคำตอบได้จากที่ไหนคะ" "ผมไม่แน่ใจ" ธีร์รัฐกล่าว "แต่ผมจะพยายามอย่างเต็มที่" เขาจับมือของน้ำฝนไว้ "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพัง" น้ำฝนบีบมือของธีร์รัฐตอบ เธอรู้สึกอบอุ่นและมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง การมีธีร์รัฐอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยที่สุด เธอก็ยังมีใครสักคนที่จะคอยสนับสนุนเธอ "ขอบคุณค่ะคุณธีร์" น้ำฝนกล่าว "ที่ยังอยู่เคียงข้างดิฉัน" ธีร์รัฐยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะ" เขาพูด "เราจะช่วยกันหาคำตอบ... และเราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" การเดินทางเพื่อค้นหาความจริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ธีร์รัฐและน้ำฝนต่างก็รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าคงไม่ง่าย แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน เพื่อปะติดปะต่อเรื่องราวในอดีต และเพื่ออนาคตที่พวกเขาสามารถสร้างขึ้นมาใหม่ได้