ข่าวคราวเรื่องการเปลี่ยนแปลงของวิทูรเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน บางคนก็มองด้วยความสงสัย บางคนก็มองด้วยความชื่นชม แต่ก็ยังมีอีกกลุ่มหนึ่งที่มองด้วยความไม่พอใจและระแวง "พวกเจ้าได้ยินข่าวลือหรือยัง?" ซาบะ พรานฝีมือดีอีกคนของหมู่บ้าน กล่าวกับกลุ่มเพื่อนนักล่าด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "ไอ้วิทูรน่ะ มันเลิกล่าสัตว์แล้วนะ!" "จริงหรือ?" บูรณะ นักล่ารุ่นเดียวกันกับซาบะ ถามขึ้น "แล้วมันจะหากินยังไง? หรือมันจะไปขอทานชาวบ้าน?" "ข้าได้ยินว่ามันกำลังหัดเป็นหมอสมุนไพรนะ" พรานหนุ่มอีกคนชื่อ ก้อง กล่าวเสริม "เห็นมันไปเก็บผักเก็บหญ้าในป่าอยู่เรื่อย" "หมอสมุนไพรบ้าบออะไรกัน!" ซาบะสบถ "ไอ้พวกสมุนไพรมันจะไปมีประโยชน์อะไร สู้ลูกธนูของเราไม่ได้หรอก" "แล้วถ้ามันไปทำร้ายสัตว์ป่าตัวอื่นล่ะ? ที่เราเคยล่ากันอยู่ประจำน่ะ" บูรณะตั้งคำถาม "ถ้ามันไปขัดขวางทางเรา เราจะทำยังไง?" "มันไม่กล้าหรอกน่า" ซาบะกล่าวอย่างมั่นใจ "ถ้ามันยังอยากมีชีวิตอยู่ในหมู่บ้านนี้" "แต่ข้าได้ยินมาว่า ไอ้สมุนไพรที่มันไปเก็บมาน่ะ มันช่วยรักษาคนได้นะ" ก้องพูดเสียงเบา "เห็นว่ามีคนในหมู่บ้านที่เคยเจ็บป่วย แล้วมันก็ช่วยไว้" "โกหกทั้งเพ!" ซาบะตะคอก "พวกเจ้าอย่าไปเชื่อมัน ไอ้พวกหมอสมุนไพรน่ะ มันก็แค่พวกขี้แพ้ ที่สู้สัตว์ป่าไม่ได้ เลยต้องมาหาวิธีอื่น" "แต่... ถ้าวิทูรทำเพื่อส่วนรวมล่ะ?" บูรณะเริ่มลังเล "ถ้ามันช่วยรักษาคนป่วยได้จริงๆ พวกเราก็จะได้ประโยชน์ไปด้วย" "ประโยชน์อะไรของเจ้า!" ซาบะตวาด "วิถีของเราคือการล่าสัตว์! นั่นคือสิ่งที่ทำให้เราอยู่รอดมาได้! ถ้าไอ้วิทูรไปเปลี่ยนวิถีของเรา แล้วคนในหมู่บ้านจะเอายังไง?" "แล้วพวกเราจะทำยังไงกับมันดี?" ก้องถามอย่างไม่สบายใจ "พวกเราต้องคุยกับผู้ใหญ่บ้าน" ซาบะตัดสินใจ "เรื่องนี้ต้องจัดการให้เด็ดขาด ไม่งั้นหมู่บ้านของเราจะวุ่นวายไปหมด" ขณะเดียวกัน ที่กระท่อมของวิทูร เขากำลังสาละวนอยู่กับการปรุงยาอีกชนิดหนึ่ง คราวนี้เป็นยาแก้หวัด เขาได้ข้อมูลมาจากตำรา และได้ลองทดสอบกับตัวเองเมื่อมีอาการเล็กน้อย ซึ่งก็ได้ผลดี "ท่านพรานคะ" เสียงมาลินีดังขึ้นจากหน้าประตู "คุณป้าบุญมี อาการไอไม่หยุดเลยค่ะ หายใจติดขัดเหมือนกัน" วิทูรรีบหันไป "แย่แล้ว! ถ้างั้นข้าต้องรีบไปแล้ว" เขาหยิบยาแก้หวัดที่ปรุงเสร็จแล้วใส่ถุงผ้า แล้วรีบเดินตามมาลินีออกไป เมื่อมาถึงบ้านของคุณป้าบุญมี วิทูรก็พบว่าอาการของคุณป้าดูค่อนข้างหนักทีเดียว ไอแห้งๆ เป็นชุดๆ ใบหน้าซีดเซียว "สวัสดีครับคุณป้า" วิทูรกล่าวอย่างนอบน้อม "ผมได้ยินว่าคุณป้าไม่สบาย" "เออ... พ่อหนุ่ม" คุณป้าบุญมีตอบเสียงแหบพร่า "ไอ้ไม่หยุดเลย จนนอนไม่ได้" วิทูรยื่นถุงยาให้มาลินี "ช่วยเอาชงให้คุณป้าด้วยนะ" มาลินีรับถุงยาไป แล้วไปเตรียมน้ำร้อนมา ชงสมุนไพรให้คุณป้าบุญมี "ท่านพราน นี่มัน... สมุนไพรของท่านจริงๆ หรือคะ?" คุณป้าบุญมีถามด้วยความสงสัย "ใช่ครับคุณป้า" วิทูรตอบ "ผมพยายามศึกษาตำราของบรรพบุรุษน่ะครับ" "โอ้... เก่งจริงๆ เลยนะพ่อหนุ่ม" คุณป้าบุญมีกล่าว "สมัยก่อนหมอสมุนไพรก็มีเยอะ แต่เดี๋ยวนี้หาคนรู้จริงยาก" หลังจากดื่มยาไปได้สักพัก อาการไอของคุณป้าบุญมีก็เริ่มทุเลาลง การหายใจก็สะดวกขึ้น "อืม... รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย" คุณป้าบุญมีกล่าว "ยาของพ่อหนุ่มนี่มันดีจริงๆ" "ขอบคุณครับคุณป้า" วิทูรยิ้ม "ผมดีใจที่ช่วยคุณป้าได้" ในขณะที่วิทูรกำลังสนทนากับคุณป้าบุญมี ประตูบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ซาบะพร้อมด้วยบูรณะและพรานอีกสองสามคน ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู "วิทูร! เจ้ามาทำอะไรที่นี่?" ซาบะถามเสียงดัง วิทูรหันไปมองด้วยความประหลาดใจ "ข้า... ข้ามาเยี่ยมคุณป้าบุญมีครับ ท่านไม่สบาย" "เจ้ากำลังหลอกลวงชาวบ้านอยู่ใช่ไหม?" ซาบะกล่าวหา "เอาพวกสมุนไพรไร้สาระมาให้คนกิน!" "นี่มันยาจริงๆ นะครับซาบะ" วิทูรตอบอย่างใจเย็น "คุณป้าบุญมีอาการดีขึ้นแล้วไง" "นั่นมันแค่บังเอิญ!" ซาบะตะคอก "เจ้ามันไอ้คนทรยศ! ทิ้งวิถีของพวกเราไป!" "ผมไม่ได้ทรยศใคร" วิทูรกล่าว "ผมแค่พยายามทำในสิ่งที่ผมคิดว่าถูกต้อง" "ถูกต้องงั้นหรือ?" ซาบะหัวเราะเยาะ "การทำตัวเป็นหมอสมุนไพรน่ะหรือคือสิ่งที่ถูกต้อง? เจ้ากำลังทำให้หมู่บ้านของเราอับอาย!" "ท่านพรานคะ อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ" มาลินีพยายามเข้ามาห้าม "ท่านพรานช่วยคุณป้าไว้จริงๆ นะคะ" "หุบปากไปเลยยัยเด็กนี่!" ซาบะหันไปตวาดมาลินี "เจ้ามันก็แค่พวกนอกคอกเหมือนกัน!" "พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน!" เสียงดังขึ้นจากด้านนอก เป็นเสียงของผู้ใหญ่บ้าน "มีเรื่องอะไรกันที่นี่?" ผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามาในบ้าน เห็นภาพความตึงเครียด และเห็นซาบะกำลังเผชิญหน้ากับวิทูร "ซาบะ เกิดอะไรขึ้น?" ผู้ใหญ่บ้านถาม "ท่านผู้ใหญ่บ้านครับ!" ซาบะกล่าว "ไอ้วิทูรนี่มันกำลังหลอกลวงชาวบ้านอยู่! มันอ้างว่ายาสมุนไพรของมันรักษาคนได้!" "แล้วคุณป้าบุญมีล่ะ?" ผู้ใหญ่บ้านหันไปถามคุณป้าบุญมี "อาการเป็นอย่างไรบ้าง?" "ดีขึ้นมากแล้วค่ะท่านผู้ใหญ่บ้าน" คุณป้าบุญมีตอบ "ยาของพ่อหนุ่มนี่มันได้ผลจริงๆ" ซาบะหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ "แต่ท่านผู้ใหญ่บ้านครับ วิถีของเราคือการล่าสัตว์! ถ้าทุกคนเลิกล่าสัตว์ แล้วเราจะอยู่กันยังไง?" "ข้าเข้าใจความกังวลของเจ้า ซาบะ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "แต่เราก็ต้องมองเห็นประโยชน์ในสิ่งใหม่ๆ ด้วย" "แล้วท่านผู้ใหญ่บ้านจะให้ไอ้วิทูรทำแบบนี้ต่อไปหรือครับ?" ซาบะถามอย่างไม่พอใจ "ข้าจะตัดสินใจอีกที" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "แต่ตอนนี้ ข้าอยากให้พวกเจ้าทุกคนสงบลงก่อน" วิทูรยืนนิ่ง มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขารู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงของเขากำลังสร้างความไม่พอใจให้กับบางคน แต่เขาก็ไม่คิดจะถอยกลับ เขาเชื่อมั่นในสิ่งที่เขากำลังทำ "ท่านผู้ใหญ่บ้านครับ" วิทูรกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมขอโอกาสพิสูจน์ตัวเองครับ ผมเชื่อว่าสมุนไพรสามารถช่วยเหลือผู้คนได้จริง และผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น" ผู้ใหญ่บ้านมองวิทูรด้วยสายตาที่ประเมิน "ข้าจะให้โอกาสเจ้า วิทูร แต่เจ้าต้องระวังตัวให้ดี" ซาบะมองวิทูรด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะหันหลังเดินออกไป พร้อมกับพรานคนอื่นๆ บรรยากาศในบ้านของคุณป้าบุญมีกลับมาสงบลงอีกครั้ง แต่ในใจของวิทูร เขารู้ดีว่าการต่อสู้เพื่อหนทางใหม่นี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น