ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นที่บ้านของคุณป้าบุญมี สร้างความกระเพื่อมในหมู่บ้านเป็นอย่างมาก ข่าวลือต่างๆ นานาถูกปากต่อปาก บางคนก็เริ่มเชื่อมั่นในตัววิทูรมากขึ้นจากการที่อาการของคุณป้าบุญมีดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่อีกกลุ่มหนึ่ง โดยเฉพาะกลุ่มนักล่า ยังคงแข็งข้อและไม่ยอมรับ ผู้ใหญ่บ้านเห็นท่าทีของทั้งสองฝ่าย จึงได้เรียกประชุมชาวบ้านทั้งหมดที่ลานกว้างกลางหมู่บ้าน เพื่อหาข้อสรุปเรื่องราวของวิทูร "พี่น้องทั้งหลาย" ผู้ใหญ่บ้านเริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "วันนี้เรามาประชุมกันเพื่อหารือเรื่องของวิทูร" เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วบริเวณ วิทูรยืนอยู่ข้างๆ มาลินี ใบหน้าแสดงความมุ่งมั่น เขาเห็นซาบะยืนอยู่กับกลุ่มนักล่า ใบหน้าของซาบะบึ้งตึง "ข้าได้ยินมาว่า วิทูรได้เลิกการล่าสัตว์แล้ว และกำลังศึกษาเรื่องสมุนไพร" ผู้ใหญ่บ้านกล่าวต่อ "และมีคนบอกว่า สมุนไพรของเขาสามารถรักษาคนป่วยได้" "จริงหรือท่านผู้ใหญ่บ้าน!" ซาบะรีบตะโกนถามขึ้น "ข้าไม่เชื่อ! มันเป็นแค่พวกขี้แพ้ที่หาวิธีเอาตัวรอดไปวันๆ!" "ใจเย็นๆ ซาบะ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "ข้าก็ยังไม่ได้ตัดสินใจอะไร" "แต่ถ้าพวกเราเลิกการล่าสัตว์ แล้วเราจะกินอะไร?" บูรณะนักล่าอีกคนถามขึ้น "แล้วถ้าสัตว์ป่ามันเข้ามาทำลายไร่นาของเราล่ะ? ใครจะรับผิดชอบ?" "นั่นคือสิ่งที่ข้าอยากจะให้วิทูรได้พิสูจน์" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "ข้าจะให้โอกาสวิทูร ได้แสดงให้ทุกคนเห็นว่า สิ่งที่เขาทำนั้นมีประโยชน์ต่อหมู่บ้านของเราจริงหรือไม่" "จะให้พิสูจน์อย่างไรหรือท่านผู้ใหญ่บ้าน?" ซาบะถามอย่างท้าทาย "ข้าจะกำหนดโจทย์ให้" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "ในช่วงฤดูฝนที่กำลังจะมาถึงนี้ จะมีโรคระบาดชนิดหนึ่งเกิดขึ้นในหมู่บ้านของเราเสมอ นั่นคือโรคไข้ป่า" วิทูรเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย เขาจำได้ว่าในตำราของบรรพบุรุษ มีกล่าวถึงสมุนไพรหลายชนิดที่ใช้รักษาไข้ป่า "ข้าจะให้วิทูรเป็นคนรับผิดชอบในการดูแลรักษาชาวบ้านที่ป่วยด้วยโรคไข้ป่า" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "ถ้าวิทูรสามารถรักษาชาวบ้านให้หายได้โดยที่ไม่มีใครเสียชีวิต ข้าก็จะยอมรับในสิ่งที่เขาทำ" "แต่ถ้าเขาทำไม่ได้ล่ะ?" ซาบะถามย้ำ "ถ้าเขาทำไม่ได้" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "เขาก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมา" "ตกลง!" ซาบะตอบรับทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ข้าจะรอดูว่ามันจะทำได้หรือไม่!" วิทูรพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผมยอมรับครับท่านผู้ใหญ่บ้าน" หลังจากนั้น การประชุมก็ยุติลง วิทูรเดินกลับกระท่อมด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขามีเวลาไม่มากนักก่อนที่ฤดูฝนจะมาถึง "ท่านพรานคะ" มาลินีเดินเข้ามาหาเขา "ดิฉันเชื่อว่าท่านทำได้แน่นอนค่ะ" "ขอบใจเจ้ามากนะ มาลินี" วิทูรกล่าว "ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่" ตลอดหลายวันต่อมา วิทูรทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับตำราสมุนไพร เขาค้นคว้า หาสมุนไพรที่ใช้ในการรักษาไข้ป่าโดยเฉพาะ เขาได้พบกับ "ฟ้าทะลายโจร" ที่เคยเก็บมา ซึ่งมีสรรพคุณในการลดไข้และต้านการอักเสบ "นี่ไง! ฟ้าทะลายโจร! มันช่วยเรื่องไข้ได้จริงๆ!" วิทูรอุทานด้วยความดีใจ นอกจากนี้ เขายังได้ค้นพบสมุนไพรอื่นๆ อีกหลายชนิด เช่น "หญ้าปักกิ่ง" ที่ช่วยลดอาการปวดเมื่อย และ "รางจืด" ที่มีสรรพคุณในการถอนพิษ "ข้าต้องเตรียมสมุนไพรให้พร้อม" วิทูรคิด "ต้องแน่ใจว่ามีเพียงพอสำหรับทุกคนในหมู่บ้าน" เขาออกเดินทางเข้าป่าอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้มองหาสัตว์ป่า แต่เขากลับมองหาสมุนไพรต่างๆ ด้วยความตั้งใจ เขาเก็บเกี่ยวอย่างระมัดระวัง ไม่ทำลายแหล่งที่อยู่ของพืชเหล่านั้น "ต้องเหลือไว้ให้มันได้ขยายพันธุ์ต่อ" วิทูรพึมพำกับตัวเอง เขากลับมาที่กระท่อมด้วยสมุนไพรมากมาย เขาเริ่มกระบวนการตากแห้ง บด และเตรียมส่วนผสมต่างๆ อย่างพิถีพิถัน เขาทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ราวกับว่ามีพลังบางอย่างคอยผลักดันเขาอยู่ มาลินีคอยช่วยเหลือเขาอยู่เสมอ เธอช่วยเตรียมน้ำร้อน ช่วยล้างสมุนไพร และช่วยแบ่งเบาภาระเล็กๆ น้อยๆ "ท่านพรานคะ" มาลินีถามขึ้นวันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังทำงาน "ท่านไม่กลัวเลยหรือคะ ถ้าหากท่านทำไม่สำเร็จ" วิทูรหยุดมือ หันไปมองมาลินี "ข้าก็กลัวนะ" เขาตอบตรงๆ "แต่ข้ากลัวมากกว่า ถ้าข้าไม่ลองทำอะไรเลย" "แล้วถ้ามันไม่สำเร็จจริงๆ ล่ะคะ?" มาลินีถามต่อ "ถ้ามันไม่สำเร็จจริงๆ" วิทูรกล่าวเสียงนิ่ง "ข้าก็จะยอมรับผลที่ตามมา และข้าก็จะเรียนรู้จากความผิดพลาดของข้า" "ท่านพูดถูกค่ะ" มาลินียิ้ม "อย่างน้อยท่านก็ได้ลองทำแล้ว" ในที่สุด ฤดูฝนก็มาถึง พร้อมกับอากาศที่เย็นลง และข่าวการป่วยไข้ของชาวบ้านที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ วิทูรเตรียมยาแก้ไข้ป่าที่เขาปรุงขึ้นไว้ให้พร้อม เขาหยิบตำราเล่มเดิมขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้ง ความรู้ที่เขาได้สั่งสมมาตลอดหลายเดือน จะถูกทดสอบในไม่ช้านี้ เขาเดินไปหาผู้ใหญ่บ้าน "ท่านผู้ใหญ่บ้านครับ ข้าพร้อมแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านมองวิทูรด้วยความคาดหวัง "ดีมากวิทูร" "ข้าจะทำหน้าที่ของข้าให้ดีที่สุดครับ" วิทูรกล่าวด้วยความตั้งใจจริง เขาหยิบถุงยาที่เตรียมไว้ แล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังแรกที่มีคนป่วยไข้ป่า เสียงไอแห้งๆ และเสียงครวญครางดังมาจากในบ้าน วิทูรสูดลมหายใจลึกๆ แล้วก้าวเข้าไป เขาพร้อมแล้วที่จะพิสูจน์ตนเอง และพิสูจน์คุณค่าของสมุนไพรต่อหน้าชาวบ้านทุกคน