"ยอมรับ… แล้วพิจารณา" คุณพราวนึกถึงอุปนิสัยของเธอที่มักจะพยายามหลีกเลี่ยงความรู้สึกไม่สบายใจ หรือพยายามหาทางแก้ไขมันอย่างรวดเร็ว การยอมรับมันตรงๆ โดยไม่พยายามเปลี่ยนแปลงทันที เป็นเรื่องที่ท้าทายสำหรับเธออย่างมาก "หนูจะลองดูค่ะแม่ชี" คุณพราวน้ำเสียงยังคงสั่นเล็กน้อย แต่มีความมุ่งมั่นฉายชัดขึ้นในดวงตา "ดีแล้วเจ้าค่ะ" แม่ชีแก้วยิ้มอ่อนโยน "การเผชิญหน้ากับความกลัว ไม่ได้หมายถึงการเข้าไปต่อสู้กับมัน แต่มันคือการยืนมองมันอย่างเข้าใจ ด้วยปัญญาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น" ตลอดช่วงบ่ายนั้น คุณพราวนั่งสมาธิอย่างต่อเนื่อง พยายามที่จะไม่เข้าไปตัดสินหรือพยายามผลักไสความกลัวที่เกิดขึ้น เมื่อใดก็ตามที่ความกลัวเกี่ยวกับงานเลี้ยงรุ่นผุดขึ้นมา เธอจะสังเกตมันอย่างใจเย็น เฝ้าดูว่ามันก่อตัวขึ้นอย่างไรในจิตใจ ความคิดอะไรบ้างที่ตามมา เช่น ภาพของผู้คนที่จะมองเธอด้วยสายตาตำหนิ หรือคำพูดที่อาจจะเกิดขึ้น "ฉันกลัว… ฉันกลัวว่าจะไม่เป็นที่ยอมรับ" คุณพราวนึกในใจ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง เธอสังเกตว่าเมื่อเธอยอมรับความกลัวนั้น แทนที่จะพยายามหนี มันกลับมีความรุนแรงน้อยลง ไม่ได้บีบคั้นจิตใจเธอได้เท่าเดิม "มันเป็นแค่ความรู้สึก" เธอพิจารณา "มันเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป" แต่แล้ว สิ่งที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น ขณะที่เธอกำลังเพ่งพิจารณาถึงความกลัวนั้น จู่ๆ จิตของเธอก็พลันสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่ใช่ความสงบจากการกดข่มอารมณ์ แต่เป็นความสงบที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ราวกับก้อนเมฆที่ลอยผ่านไป จนเห็นท้องฟ้าที่แจ่มใส "นี่มัน… ไม่ใช่แค่ความกลัว" คุณพราวนึกอย่างประหลาดใจ "มันคือ… การรับรู้สภาวะจิตที่แท้จริง" เธอรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่แฝงอยู่ภายใต้ความกลัว ความว่างเปล่าที่ไม่มีตัวตน ไม่มีอัตตา ไม่ใช่ "คุณพราว" คนเดิม แต่เป็นเพียงการรับรู้ที่เกิดขึ้น "มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่อยู่ลึกกว่านั้น" เธอพิจารณา "ลึกกว่าความคิด ลึกกว่าความรู้สึก ลึกกว่าความกลัว" ทันใดนั้น แม่ชีแก้วก็เข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ราวกับรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจของเธอ "เห็นอะไรบางอย่างหรือเจ้าคะ" แม่ชีแก้วถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเมตตา คุณพราวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยตอบ "หนู… หนูเหมือนได้เห็นอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างในค่ะแม่ชี มันไม่ใช่ความคิด ไม่ใช่ความรู้สึก แต่มันคือ… การรับรู้" "นั่นแหละเจ้าค่ะ คือสภาวะจิตที่แท้จริง" แม่ชีแก้วกล่าว "เมื่อเราปล่อยวางจากสิ่งปรุงแต่งต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นความคิด อารมณ์ หรือแม้กระทั่งอัตตาที่เรารู้สึกว่ามีอยู่ จิตที่บริสุทธิ์ก็จะปรากฏขึ้น" "จิตที่บริสุทธิ์… หมายถึงจิตที่ไม่มีกิเลสหรือคะ" คุณพราวนึกถึงคำสอนที่เคยได้ยินมา "จิตนั้นมีธรรมชาติบริสุทธิ์อยู่แล้วเจ้าค่ะ" แม่ชีแก้วอธิบาย "แต่ถูกกิเลสต่างๆ ปกคลุมไว้ เหมือนแสงอาทิตย์ที่ถูกเมฆบดบัง เมื่อเราฝึกฝนจิตใจ จนกิเลสเบาบางลง แสงสว่างนั้นก็จะปรากฏออกมาเอง" "แล้วสิ่งที่หนูเห็นเมื่อครู่นี้… มันคือแสงสว่างนั้นหรือคะ" คุณพราวนัยน์ตาเปล่งประกายด้วยความเข้าใจ "ใช่เจ้าค่ะ" แม่ชีแก้วพยักหน้า "มันคือการได้สัมผัสกับธรรมชาติเดิมแท้ของจิต ความสงบที่แท้จริง ซึ่งไม่ได้ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขภายนอกใดๆ" คุณพราวนิ่งไปอีกครั้ง เธอพยายามจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่คำพูดก็ไม่สามารถบรรยายออกมาได้อย่างครบถ้วน มันเป็นเพียงความรู้สึกของการรับรู้ที่สงบนิ่ง ลึกซึ้ง และเป็นอิสระ "แล้ว… หนูจะรักษาความรู้สึกนี้ไว้ได้อย่างไรคะ" คุณพราวน้ำเสียงอ้อนวอน "หนูกลัวว่ามันจะหายไปเหมือนเดิม" "ความรู้สึกนี้… หาใช่สิ่งที่ต้องรักษาเจ้าค่ะ" แม่ชีแก้วกล่าว "มันคือธรรมชาติของจิตเอง ไม่ได้มีสิ่งใดที่จะมาพรากมันไปได้ สิ่งที่เราต้องทำคือการฝึกฝนต่อไป เพื่อให้เราตระหนักรู้ถึงมันได้บ่อยขึ้น และเมื่อตระหนักรู้ได้บ่อยขึ้น เราก็จะสามารถดำรงอยู่ในสภาวะนั้นได้นานขึ้น" "การดำรงอยู่ในสภาวะนั้น…" คุณพราวนึกถึงภาพตัวเองในงานเลี้ยงรุ่นอีกครั้ง คราวนี้ แทนที่จะมีความกลัว ภาพนั้นกลับดูเลือนรางและไม่สำคัญเท่ากับความสงบที่เธอเพิ่งได้สัมผัส "ใช่เจ้าค่ะ" แม่ชีแก้วเหมือนจะอ่านใจเธอออก "เมื่อเราสัมผัสกับความสงบที่แท้จริงจากภายใน เราจะพบว่าสิ่งภายนอกต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นคำสรรเสริญ หรือคำนินทา ไม่สามารถสั่นคลอนจิตใจของเราได้อีกต่อไป" คุณพราวยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริงๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความสงบ "ขอบคุณมากค่ะแม่ชี" เธอกล่าว "หนูรู้สึกเหมือน… ได้เจออะไรที่สำคัญมากจริงๆ" "นั่นคือการเดินทางที่แท้จริงนะเจ้าคะ" แม่ชีแก้วกล่าว "การเดินทางภายในสู่การค้นพบตัวตนที่แท้จริง"