เช้าวันรุ่งขึ้น นาราตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่นกว่าที่เคย เธอรีบจัดการธุระส่วนตัว และเตรียมอาหารเช้าง่ายๆ ให้ปอนด์ ก่อนจะพาเขาไปส่งที่บ้านป้าคำ "วันนี้แม่จะไปทำไร่ตั้งแต่เช้านะ" นาราบอกลูกชาย "ปอนด์อยู่กับป้าคำดีๆ นะครับ" "ครับแม่" ปอนด์ตอบรับ พลางโบกมือลา นาราเดินตรงไปยังไร่เล็กๆ ของเธอที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน เธอหยิบเสียมและตะกร้าขึ้นมาเตรียมพร้อม แต่ก่อนที่จะเริ่มลงมือทำงาน เธอก็นึกถึงคำสอนของพระอาจารย์ทัศน์ 'หากทำได้ทุกวัน รับรองว่าโยมจะเห็นความเปลี่ยนแปลง' นาราตัดสินใจลองนั่งสมาธิสักครู่ เธอเลือกมุมที่ร่มรื่นใต้ต้นมะม่วงใหญ่ นั่งลงหลังตรง หลับตา และเริ่มสังเกตลมหายใจของตนเอง ช่วงแรกๆ จิตใจของเธอยังคงวุ่นวาย คิดถึงงานที่รออยู่มากมาย คิดถึงเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ แต่เมื่อนึกถึงคำสอนของพระอาจารย์ทัศน์ เธอก็ةค่อยๆ ดึงจิตกลับมาที่ลมหายใจ ทำซ้ำไปซ้ำมา 'ลมหายใจเข้า... ลมหายใจออก...' แม้จะยังไม่ถึง 15 นาที แต่เธอก็รู้สึกว่าจิตใจสงบลงกว่าเดิม เธอสามารถรับรู้ถึงเสียงนกร้อง เสียงใบไม้ไหว ได้อย่างชัดเจนขึ้น "เอ้า! นารา! มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้" เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง ทำให้นาราสะดุ้งตกใจ ลืมตาขึ้นมาทันที เธอเห็นลุงสมชาย เจ้าของที่ดินผืนใหญ่ที่เธออาศัยทำกินอยู่ ยืนกอดอกมองเธออยู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ "หนู...หนูกำลังจะเริ่มทำงานค่ะลุง" นาราตอบอย่างตะกุกตะกัก "กำลังจะเริ่ม? นี่มันสายแล้วนะ!" ลุงสมชายพูดเสียงดัง "ฉันให้นาราเช่าที่นี่เพราะเห็นว่าขยันขันแข็ง ที่ไหนได้ มานั่งหลับตาอยู่ที่นี่เนี่ยนะ" "หนูไม่ได้หลับตาค่ะลุง หนู...หนูกำลังฝึกสมาธิ" นาราพยายามอธิบาย "สมาธิ? สมาธิมันจะทำให้ข้าวออกรวงเร็วกว่าเดิมรึไง!" ลุงสมชายตวาด "ฉันไม่สนหรอกว่านาราจะไปฝึกอะไรมา ฉันสนแค่ว่าผลผลิตของฉันมันจะเป็นยังไง ถ้าผลผลิตมันน้อยลงเพราะนาราเอาแต่นั่งสมาธิ ฉันจะคิดค่าเช่าแพงขึ้นนะ!" คำพูดของลุงสมชายเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของนารา เธอรู้สึกเหมือนถูกดูถูก และเหมือนความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น กำลังจะถูกบดขยี้ "แต่...แต่หนูทำทุกอย่างเหมือนเดิมค่ะลุง" นาราพยายามแย้งอย่างอ่อนแรง "หนูจะทำงานให้เต็มที่เหมือนที่เคยทำ" "ดี! ถ้าพูดอย่างนั้นจริง ก็ไปทำงานซะ อย่ามัวมายืนเถียงอยู่ตรงนี้" ลุงสมชายพูดตัดบท ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้นารายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาคลอหน่วย ความรู้สึกผิดหวังและท้อแท้ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอเพิ่งจะเริ่มต้นฝึกสมาธิได้ไม่กี่วัน ก็ต้องมาเจอกับอุปสรรคเสียแล้ว นี่คงเป็นสัญญาณว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้นมันผิดใช่ไหม? 'หรือว่าหลวงพ่อจะสอนอะไรที่ไม่เหมาะกับชีวิตของฉัน' ความคิดที่น่ากลัวผุดขึ้นมาในหัว เธอก้มลงมองเสียมในมือ รู้สึกเหมือนมันหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้น ความตั้งใจที่จะฝึกสมาธิให้สม่ำเสมอเริ่มสั่นคลอน "ทำไมชีวิตมันต้องเจอแต่เรื่องแบบนี้ด้วยนะ" เธอพึมพำ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมา ในขณะนั้นเอง เสียงของป้าคำก็ดังขึ้น "นารา! เป็นอะไรไปลูก ทำไมมายืนร้องไห้อยู่ตรงนี้" ป้าคำเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง "ไม่มีอะไรค่ะป้า" นาราพยายามเช็ดน้ำตา "ลุงสมชายมาพูดอะไรกับนาราอีกแล้วใช่ไหม" ป้าคำถามอย่างรู้ทัน "อย่าไปใส่ใจคำพูดเขาเลยน่า เขาเป็นคนแบบนั้นแหละ" "แต่หนู...หนูเริ่มไม่แน่ใจแล้วค่ะป้า" นารากล่าวเสียงสั่น "หนูคิดว่าการนั่งสมาธิอาจจะไม่เหมาะกับหนู" "ทำไมจะไม่ได้" ป้าคำถาม "หลวงพ่อทัศน์ท่านเป็นพระที่น่าเลื่อมใส ท่านคงไม่สอนอะไรที่ผิดๆ หรอก" "แต่หนูเจอปัญหาทันทีเลยค่ะป้า" นาราเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ "หนูรู้สึกท้อแท้ไปหมด" ป้าคำนั่งลงข้างๆ นารา "ฟังนะนารา การฝึกอะไรก็ตาม ย่อมต้องเจอกับอุปสรรคเสมอ มันเป็นบททดสอบว่าเราตั้งใจจริงแค่ไหน" "แต่หนูเหนื่อยเหลือเกินค่ะป้า" "ถ้าเหนื่อย ก็พักสักครู่แล้วค่อยสู้ใหม่" ป้าคำปลอบ "นาราก็รู้ว่าการสู้ชีวิตของนารามาตลอด นาราแข็งแกร่งกว่าที่นารากลัวนะ" "แต่การนั่งสมาธิ มันเหมือนทำให้หนูอ่อนแอลง" "เปล่าเลยนะ" ป้าคำส่ายหน้า "การนั่งสมาธิไม่ได้ทำให้เราอ่อนแอ แต่มันทำให้เราเข้มแข็งจากภายในต่างหาก ลองคิดดูนะ ถ้าเมื่อกี้ตอนที่ลุงสมชายพูด นาราใจร้อนวู่วาม หรือต่อปากต่อคำกับเขา ผลจะเป็นอย่างไร" นาราเงียบไปครู่หนึ่ง พลางนึกตาม "ถ้าหนูทำแบบนั้น ป้าว่าเรื่องมันคงจะยิ่งแย่ลงไปอีก" นารากล่าว "ใช่แล้ว" ป้าคำยิ้ม "นั่นแหละคือสิ่งที่การฝึกสมาธิช่วยได้ มันช่วยให้เรามีสติ รู้เท่าทันอารมณ์ ไม่เผลอทำอะไรลงไปโดยไม่คิด" "แต่หนูยังทำไม่ได้เลยค่ะ" "ยังไม่ได้ ก็ฝึกต่อไปสิ" ป้าคำพูดอย่างให้กำลังใจ "จำที่หลวงพ่อทัศน์บอกได้ไหม 'เมื่อรู้ตัวว่าจิตใจกำลังคิดเรื่องอื่น ให้ค่อยๆ ดึงกลับมาที่ลมหายใจ' นั่นแหละคือการฝึก" "หนูก็ต้องคอยดึงกลับมาอยู่เรื่อยๆ ใช่ไหมคะ" "ใช่แล้ว" ป้าคำพยักหน้า "แม้จะถูกต่อว่า แม้จะรู้สึกไม่ยุติธรรม ก็ให้ลองดึงจิตกลับมาที่ลมหายใจแทนที่จะจมอยู่กับความรู้สึกโกรธ หรือท้อแท้" นาราเงยหน้ามองป้าคำ ดวงตาเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง "หนู...หนูจะลองดูค่ะป้า" เธอพูดเสียงหนักแน่นขึ้น "หนูจะพยายามไม่ท้อถอย" "ดีมากจ้ะ" ป้าคำยิ้ม "ไปทำงานเถอะ วันนี้อาจจะเริ่มต้นยากหน่อย แต่พรุ่งนี้ก็จะง่ายขึ้นเอง" นาราก้มลงหยิบเสียมขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้รู้สึกหนักอึ้งเหมือนเดิม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเริ่มลงมือทำงานในไร่อย่างแข็งขัน แม้ในใจจะยังมีความรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้ว่านี่คือส่วนหนึ่งของเส้นทาง การฝึกสมาธิไม่ใช่แค่การนั่งเงียบๆ แต่มันคือการนำหลักการเหล่านั้นมาปรับใช้ในชีวิตประจำวัน การเผชิญหน้ากับอุปสรรคต่างๆ อย่างมีสติ นี่ต่างหาก คือ "ทางแห่งความเพียร" ที่แท้จริง