แสงอาทิตย์อ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดช่องหน้าต่างกระท่อมเข้ามา ทำให้นทีที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย วันนี้เป็นวันที่สามที่เขาได้มาพำนักอยู่กับหลวงปู่เมตตาบนยอดเขาแห่งนี้ แต่ความรู้สึกภายในใจของเขานั้น เปลี่ยนแปลงไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขาได้ทบทวนคำสอนของหลวงปู่เกี่ยวกับสติ ปัญญา และการปล่อยวาง เขาได้พิจารณาถึงความผิดพลาดในอดีต และได้ตั้งปณิธานที่จะแก้ไขตนเอง การได้พูดคุยเปิดอกกับหลวงปู่ในวันก่อนหน้า ได้ช่วยปลดเปลื้องภาระทางจิตใจที่แบกมานานหลายปี จนเขาสามารถหลับตาลงได้อย่างสนิทเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน "โยม" เสียงของหลวงปู่เมตตาดังขึ้น ทำให้นทีลืมตาขึ้น "อรุณสวัสดิ์ครับหลวงปู่" นทีกล่าว เขารู้สึกถึงความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าผิดปกติ "โยมดูสดใสขึ้นมาก" หลวงปู่กล่าว พร้อมกับยิ้มอย่างเอ็นดู "สงสัยว่าคืนนี้คงจะหลับได้สนิทกระมัง" "ครับหลวงปู่" นทีตอบ "ผมรู้สึกเหมือนได้ปลดเปลื้องภาระบางอย่างออกไป" "นั่นเป็นผลของการเจริญสติ และการพิจารณาธรรม" หลวงปู่กล่าว "เมื่อใจเราสงบ ความทุกข์ก็จะคลายลง" "และการยอมรับในความจริง" หลวงปู่กล่าว "ก็คือหนทางสู่การปล่อยวาง" "จำไว้ว่าโยม" หลวงปู่กล่าว "อดีตเป็นสิ่งที่เราได้เรียนรู้" "ปัจจุบันเป็นสิ่งที่เราต้องดำรงอยู่" "และอนาคตเป็นสิ่งที่เราต้องสร้างสรรค์" "อย่าให้ความผิดพลาดในอดีต" หลวงปู่กล่าว "มาบั่นทอนกำลังใจของเราในปัจจุบัน" "และอย่าให้ความกลัวในอนาคต" หลวงปู่กล่าว "มาบั่นทอนความเพียรพยายามของเราในตอนนี้" "มุ่งมั่นอยู่กับปัจจุบัน" หลวงปู่กล่าว "ทำสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ให้ดีที่สุด" "เมื่อเราทำปัจจุบันให้ดี" หลวงปู่กล่าว "อนาคตก็จะดีตามมาเอง" นทีพยักหน้า เขาเข้าใจความหมายอย่างลึกซึ้ง การจมอยู่กับอดีต หรือการกังวลกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ล้วนเป็นหนทางที่จะนำมาซึ่งความทุกข์ "ผมพร้อมแล้วครับหลวงปู่" นทีกล่าว "ผมพร้อมที่จะเดินทางกลับลงไปสู่โลกภายนอก" "พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง" "และพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่" "ด้วยหลักธรรมที่หลวงปู่ได้สอนมา" หลวงปู่เมตตามองนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยินดี "เป็นสิ่งที่ดีแล้วโยม" "การเดินทางของชีวิต" หลวงปู่กล่าว "ย่อมต้องมีอุปสรรค" "แต่เมื่อเรามีธรรมะเป็นเครื่องนำทาง" หลวงปู่กล่าว "เราก็จะสามารถก้าวผ่านอุปสรรคนั้นไปได้" "ดวงดาวบนฟากฟ้า" หลวงปู่กล่าว "จะคอยเป็นพยาน" "และเป็นกำลังใจให้กับโยมเสมอ" "เมื่อใดก็ตามที่โยมรู้สึกท้อแท้" หลวงปู่กล่าว "จงมองขึ้นไปบนฟ้า" "และระลึกถึงแสงสว่างแห่งธรรม" "ที่เคยนำทางโยมมา" หลวงปู่ยื่นมือออกมา ส่งย่ามใบเล็กให้กับนที "ในย่ามใบนี้" หลวงปู่กล่าว "มีสิ่งของจำเป็นสำหรับการเดินทาง" "และยังมีพระเครื่ององค์น้อย" หลวงปู่กล่าว "เป็นเครื่องเตือนสติ" "ให้โยมระลึกถึงความดีงาม" "และจงหมั่นภาวนา" หลวงปู่กล่าว "อย่าได้ขาด" "สติคือรั้ว" หลวงปู่กล่าว "ปัญญาคืออาวุธ" "และเมตตาคือพลัง" "สามสิ่งนี้" หลวงปู่กล่าว "จะคุ้มครองโยม ให้ปลอดภัย" นทีรับย่ามมาด้วยความเคารพ เขารู้สึกถึงน้ำหนักของย่ามที่ไม่ได้มาจากสิ่งของข้างใน แต่มาจากคำสอน และความปรารถนาดีของหลวงปู่ "ขอบคุณหลวงปู่มากครับ" นทีกล่าว "สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง" "หลวงปู่ได้ช่วยชีวิตผมไว้จริงๆ" "เราต่างก็ช่วยเหลือกันโยม" หลวงปู่กล่าว "เมื่อเรามีสิ่งใดที่ดี" "เราก็ควรแบ่งปันสิ่งนั้น" "ธรรมะ ก็เช่นกัน" หลวงปู่กล่าว "เมื่อเราได้พบเจอ" "เราก็ควรบอกต่อ" "เพื่อที่ผู้อื่นจะได้พบเจอแสงสว่างเช่นเดียวกับเรา" หลังจากกราบลาหลวงปู่เมตตา นทีก็เริ่มออกเดินทางลงจากยอดเขา เขาเดินไปตามเส้นทางเดิม แต่ครั้งนี้ หัวใจของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง และความมุ่งมั่น เขาไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป ราวกับว่าหมู่ดาวบนท้องฟ้าที่กำลังจะลับขอบฟ้าไปพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น ได้ส่องแสงอำลา และอวยพรให้การเดินทางของเขาเต็มไปด้วยความราบรื่น เขาหันกลับไปมองยอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย เห็นร่างของหลวงปู่เมตตา ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นเสาหลักแห่งธรรมที่คอยปกปักรักษาผืนป่าแห่งนี้ แสงอาทิตย์ที่กำลังทอประกายขึ้นมาเต็มดวง เปรียบเสมือนรุ่งอรุณแห่งการเริ่มต้นใหม่ในชีวิตของนที ดวงดาวแห่งธรรมที่หลวงปู่เมตตาได้ส่องประกายให้เขาเห็นในราตรีกาลอันมืดมิดนั้น จะยังคงส่องนำทางเขาไปตลอดเส้นทางชีวิตที่เหลืออยู่.