หลังจากการเผชิญหน้ากับญาติผู้ไม่เข้าใจในวันนั้น พระภัททะรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าทางจิตใจ แต่ก็มีความสงบที่ก่อตัวขึ้นภายใน เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการภาวนาและดูแลมารดา "คุณแม่ครับ วันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ" พระภัททะถามขณะจัดหมอนหนุนหลังให้มารดา "ดีขึ้นนะลูก" มารดาตอบ "เมื่อเช้านี้...หมอมาบอกว่า...ถ้าอาการดีขึ้นอีกนิด...ก็เตรียมตัวกลับบ้านได้แล้ว" "จริงเหรอครับ!" พระภัททะกล่าวด้วยความดีใจ "เป็นข่าวดีจริงๆ เลยครับ" "แม่ก็ดีใจ...แต่ก็เป็นห่วง...เรื่องค่าใช้จ่าย" มารดาพูดพลางถอนหายใจ "ไม่ต้องห่วงครับคุณแม่" พระภัททะรีบกล่าว "ผมได้จัดการเรียบร้อยแล้ว" "ลูก...ลูกยังจะมีเงินอีกเหรอ" มารดาถามด้วยความเป็นห่วง "เงินที่ได้จากการบอกบุญ...ยังคงเหลืออยู่บ้างครับคุณแม่" พระภัททะตอบ "และ...ผมก็ได้รับความช่วยเหลือจาก...คุณลุงขับสามล้อ...ที่เขาเคยพาผมไปไหนมาไหน" "เขา...เขาคงเมตตาเรามากจริงๆ" มารดาพึมพำ "ใช่ครับคุณแม่" พระภัททะกล่าว "เขาบอกว่า...อยากจะช่วยค่ารักษาพยาบาลให้คุณแม่เอง" "แล้ว...แล้วหลวงตาบุญมา...ท่านยังสบายดีอยู่ไหม" มารดาถาม "หลวงตา...สบายดีครับคุณแม่" พระภัททะตอบ "กระผม...ได้โทรศัพท์ไปกราบเรียนท่าน...เกี่ยวกับอาการของคุณแม่...ท่านก็เมตตา...ฝากพระเครื่องมาให้ด้วย" พระภัททะหยิบพระเครื่ององค์เล็กๆ ที่บรรจุอยู่ในถุงผ้าออกมาส่งให้มารดา "หลวงตาท่านบอกว่า...ให้แขวนไว้...จะได้คุ้มครอง" มารดาหยิบพระเครื่องมาดูด้วยความตื้นตันใจ "หลวงตาบุญมา...ท่านเป็นพระที่น่าเลื่อมใสจริงๆ" "ครับคุณแม่" พระภัททะกล่าว "ท่านเป็นแบบอย่างที่ดีของกระผม" "แล้ว...วัดนั้นล่ะลูก...ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม" มารดาถาม "ตอนนี้...ทางวัดก็กำลังดำเนินการ...แก้ไขปัญหาต่างๆ อยู่ครับคุณแม่" พระภัททะตอบ "เจ้าอาวาสท่านก็เข้มแข็งมาก...และหลวงตาท่านก็คอยให้กำลังใจเสมอ" "ลูก...เป็นพระที่ดีนะ" มารดาพูดพลางลูบแขนพระภัททะ "แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก" พระภัททะยิ้มรับ เขารู้สึกมีความสุขที่เห็นมารดามีอาการดีขึ้น และเริ่มมีความหวังที่จะได้กลับบ้าน "เมื่อคุณแม่ได้กลับบ้านแล้ว...ผมจะกลับไปช่วยงานที่วัดนะครับ" พระภัททะกล่าว "และ...ผมก็จะตั้งใจปฏิบัติธรรม...ให้ดียิ่งขึ้นไปอีก" "ดีแล้วลูก" มารดาตอบ "หน้าที่ของลูก...ต้องมาก่อนเสมอ" "แต่...แม่ก็อยากให้ลูก...ได้ดูแลตัวเองด้วยนะ" มารดาเสริม "อย่าหักโหมเกินไป" "ครับคุณแม่" พระภัททะตอบรับ เมื่อพูดคุยกันถึงเรื่องการกลับบ้านแล้ว บรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง พระภัททะหยิบหนังสือธรรมะเล่มเล็กออกมาจากย่าม เขาตั้งใจจะอ่านหนังสือเล่มนี้ให้มารดาฟัง "วันนี้...จะอ่านเรื่อง...การปล่อยวางนะครับคุณแม่" พระภัททะกล่าว "เรื่อง...ปล่อยวาง...เหรอ" มารดาทวนคำ "ครับคุณแม่" พระภัททะอธิบาย "ในชีวิตของเรา...ย่อมมีสิ่งที่เราต้องพบเจอ...ทั้งดีและร้าย" "บางครั้ง...เราก็ยึดติดกับสิ่งเหล่านั้นมากเกินไป...จนเกิดเป็นความทุกข์" "การปล่อยวาง...ไม่ใช่การยอมแพ้...หรือการทอดทิ้ง" "แต่เป็นการ...ปลดเปลื้องภาระ...ที่เราแบกรับไว้...โดยไม่จำเป็น" "เป็นการ...ยอมรับความจริง...ของสิ่งต่างๆ...ที่เกิดขึ้น" พระภัททะเริ่มอ่านหนังสือธรรมะเสียงเบาๆ เนื้อหาเกี่ยวกับความไม่แน่นอนของชีวิต การเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไปของสรรพสิ่ง "ทุกสิ่ง...ย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา" "ความสุข...ก็เช่นกัน...ย่อมไม่จีรัง" "และความทุกข์...ก็เช่นกัน...ย่อมมีวันสิ้นสุด" "สิ่งสำคัญ...คือการที่เรา...ไม่ยึดติด...กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากเกินไป" "เมื่อเรา...ปล่อยวาง...เราก็จะพบกับ...ความสงบที่แท้จริง" มารดานอนฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าดูสงบผ่อนคลาย พระภัททะสังเกตเห็นว่า เมื่อเขาอ่านหนังสือธรรมะแล้ว มารดาจะดูมีความสุขและสบายใจมากขึ้น "การได้อ่านธรรมะให้มารดาฟัง...ก็เหมือนกับการได้ทำบุญ...อีกรูปแบบหนึ่ง" พระภัททะคิด "เป็นการ...แบ่งปันความรู้...และสร้างกุศล...ร่วมกัน" เขาอ่านต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมารดาเริ่มจะหลับไป "ขอบคุณนะลูก...ที่อ่านให้แม่ฟัง" มารดาพูดเสียงแผ่วเบา "แม่...รู้สึกดีขึ้นมากเลย" "กระผม...ดีใจครับคุณแม่" พระภัททะยิ้ม เขาเฝ้ามองมารดาที่หลับตาลงอย่างสงบ ความรู้สึกผูกพัน และความกตัญญู ไหลเวียนเข้ามาในหัวใจ "การดูแลมารดา...ไม่ใช่แค่การปรนนิบัติ...แต่เป็นการ...ทดสอบ...ความอดทน...ความเมตตา...และความไม่ยึดติด" "มันคือ...บทเรียนที่ล้ำค่า...ที่หาไม่ได้จากที่ไหน" พระภัททะรู้สึกว่า การเดินทางมาครั้งนี้...ไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องของค่ารักษาพยาบาล...หรือเรื่องของการบอกบุญ... แต่เป็นการเดินทาง...เพื่อค้นพบ...ความหมายที่แท้จริง...ของการเป็นลูก...และการเป็นพระ... มันคือการค้นพบ...ว่าการปฏิบัติธรรม...นั้น...อยู่ได้ทุกที่...ทุกเวลา... แม้ในท่ามกลาง...ความเจ็บป่วย...และความทุกข์... หากจิตใจ...ตั้งมั่น...ในความดี...และมีความเพียร... ย่อมสามารถ...พบกับ...ความสงบ...และสันติสุข...ที่แท้จริง...ได้เสมอ... เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง...ภาพท้องฟ้ายามเย็น...เริ่มเปลี่ยนสี...เป็นสีส้ม...สีม่วง... "ทุกสิ่ง...ล้วนงดงาม...ในแบบของมันเอง..." "แม้ในยาม...ที่ต้องเผชิญ...กับความไม่แน่นอน..." พระภัททะหลับตาลง...และเริ่มภาวนา... ความรู้สึกสงบ...และความเข้าใจ...ในชีวิต...ค่อยๆ แผ่ซ่าน...ไปทั่วทั้งกาย...และใจ... นี่คือ...บทพิสูจน์...แห่งสมถะ...ที่แท้จริง...