ตอนที่ 22 — การยอมรับความจริงอันเจ็บปวด
การให้อภัยนั้นไม่ใช่การยอมรับความผิดของผู้อื่น หรือการลบล้างความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น แต่คือการปลดปล่อยตนเองออกจากพันธนาการแห่งความโกรธแค้นและความขมขื่น หลวงตาบุญมากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น “การให้อภัยคือการยอมรับว่าเหตุการณ์ในอดีตได้เกิดขึ้นไปแล้ว เราไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขมันได้ แต่เราสามารถเลือกที่จะไม่ปล่อยให้มันบั่นทอนจิตใจของเราในปัจจุบันและอนาคตได้”
สมชายยืนนิ่ง เขายังคงพยายามประมวลผลคำพูดของหลวงตาบุญมา ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความทุกข์ทรมานของครอบครัว ความลำบากยากแค้นที่ต้องเผชิญหลังจากการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป เขาเห็นภาพบิดาของพระภัททะที่ดูเหมือนจะประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ขณะที่ครอบครัวของเขากลับต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนา
“แต่...ท่านหลวงตา...มัน...ยาก...เหลือเกิน...” สมชายเอ่ยเสียงแผ่ว “ความ...เจ็บปวด...มัน...ฝัง...ลึก...เหลือ...เกิน...ผม...ไม่...รู้...จะ...ลืม...มัน...ได้...อย่างไร...”
“การลืมไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ” หลวงตาบุญมาตอบ “แต่อาจเป็นการค่อยๆ เรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน โดยไม่ให้มันครอบงำเรา ความทรงจำนั้นจะยังคงอยู่ แต่ความเจ็บปวดที่ตามมาจะค่อยๆ จางลง เมื่อเราเข้าใจถึงสัจธรรมของชีวิต”
พระภัททะก้าวเข้ามาใกล้สมชายอีกเล็กน้อย “คุณสมชายครับ กระผมเข้าใจดีว่าความเจ็บปวดของคุณนั้นรุนแรงเพียงใด กระผมได้พยายามแก้ไขในส่วนที่กระผมทำได้ และกระผมก็ได้เรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีตของบิดาผมอย่างแท้จริง”
สมชายเงยหน้ามองพระภัททะ ดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งความขัดแย้ง “แก...รู้...ดี...ที่สุด...ว่า...พ่อ...แก...มัน...เลว...แค่...ไหน...”
“กระผม...ทราบ...ดี...ครับ” พระภัททะยอมรับ “และกระผม...ก็...เสียใจ...กับ...สิ่งที่...เกิดขึ้น...อย่าง...สุดซึ้ง...กระผม...ไม่ได้...มา...เพื่อ...จะ...ขอ...ให้...คุณ...ลืม...หรือ...ให้อภัย...ใน...ทันที...แต่...กระผม...เพียง...แต่...อยาก...ให้...คุณ...ลอง...มอง...หา...สิ่ง...ที่...ยัง...เหลือ...อยู่...”
“สิ่งที่...เหลือ...อยู่...อย่าง...นั้น...หรือ...” สมชายทวนคำ “มี...อะไร...เหลือ...อยู่...อีก...บ้าง...เล่า...ใน...ชีวิต...ของ...ผม...”
“ยังมี...ตัว...คุณ...เอง...ไง...ครับ” พระภัททะกล่าว “ยังมี...โอกาส...ที่จะ...เริ่มต้น...ชีวิต...ใหม่...โดย...ไม่ต้อง...แบก...รับ...ความ...เจ็บปวด...จาก...อดีต...เอา...ไว้...”
สมชายส่ายหน้าช้าๆ “มัน...ง่าย...เกิน...ไป...ที่จะ...พูด...แต่...มัน...ยาก...เหลือ...เกิน...ที่จะ...ทำ...”
“ถูกต้อง...ครับ...มัน...ยาก...จริงๆ...” หลวงตาบุญมาเห็นด้วย “แต่...การ...ฝึก...จิต...นั้น...คือ...การ...เดินทาง...ที่...ยาว...นาน...เรา...ต้อง...ค่อยๆ...ฝึกฝน...ไป...ทีละ...ก้าว...เหมือน...กับการ...เดิน...จงกรม...ที่...คุณ...เห็น...พระภัททะ...ทำ...อยู่...”
“เดิน...จงกรม...” สมชายมองไปยังลานวัดที่มีพระภัททะเดินสลับการก้าวเท้าอย่างสงบ “มัน...จะ...ช่วย...อะไร...ได้...เล่า...”
“มัน...ช่วย...ให้...เรา...มี...สติ...อยู่...กับ...ปัจจุบัน...” หลวงตาบุญมาอธิบาย “เมื่อ...เรา...มี...สติ...เรา...จะ...เห็น...ความ...คิด...และ...อารมณ์...ของ...เรา...ได้...ชัดเจน...ขึ้น...เรา...จะ...เห็น...ว่า...ความ...โกรธ...ความ...แค้น...มัน...เกิดขึ้น...จาก...อะไร...และ...มัน...ส่ง...ผล...อย่างไร...ต่อ...ตัว...เรา...”
“แล้ว...เมื่อ...เห็น...แล้ว...จะ...ทำ...อย่างไร...ต่อ...ไป...” สมชายถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความหวังจางๆ
“เมื่อ...เรา...เห็น...แล้ว...เรา...ก็...จะ...ไม่...ถูก...มัน...ครอบงำ...” หลวงตาบุญมาตอบ “เรา...จะ...มี...อิสระ...ที่จะ...เลือก...การ...กระทำ...ของ...เรา...ได้...เรา...อาจ...จะ...เลือก...ที่จะ...ไม่...ตอบสนอง...ต่อ...ความ...โกรธ...ด้วย...ความ...โกรธ...อีก...ต่อไป...”
สมชายหลับตาลง ภาพใบหน้าของบิดาที่เขาเคยรักและเคารพยิ่งกลับพร่าเลือนไปในความทรงจำ เขาเห็นแต่ภาพความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่บิดาของเขาได้ก่อไว้ และผลกระทบอันเลวร้ายที่ตามมา การที่เขามาที่นี่ในวันนี้ ก็เพื่อต้องการทวงถามความยุติธรรม หาคนที่ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น
“ผม...มา...ที่...นี่...เพราะ...ผม...เชื่อ...ว่า...ความ...ยุติธรรม...ต้อง...มี...อยู่...จริง...” สมชายกล่าวเปิดตาขึ้นมองพระภัททะ “ผม...ไม่...ต้องการ...ให้...ใคร...ต้อง...มา...เจอ...กับ...ชะตากรรม...เดียว...กับ...ครอบครัว...ของ...ผม...”
“กระผม...เข้าใจ...ครับ” พระภัททะตอบ “และกระผม...ก็...เชื่อ...เช่น...นั้น...เช่น...กัน...กระผม...จึง...ได้...พยายาม...ชดเชย...ใน...ส่วน...ที่...กระผม...สามารถ...ทำ...ได้...”
“แต่...การ...ชดเชย...ของ...แก...มัน...ยัง...น้อย...เกิน...ไป...” สมชายยังคงยืนกราน “มัน...ไม่...เพียงพอ...ที่...จะ...ลบ...ความ...เจ็บปวด...ของ...ผม...ได้...”
“กระผม...ทราบ...ครับ” พระภัททะกล่าว “แต่...กระผม...เชื่อ...ว่า...การ...ที่...คุณ...ได้...มา...เผชิญ...หน้า...กับ...ความ...จริง...ตรง...นี้...คุณ...กำลัง...ก้าว...ไป...สู่...สิ่ง...ที่...ดี...กว่า...”
สมชายเงียบไป เขาถอนหายใจยาว รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน “ผม...ไม่...รู้...จริงๆ...ว่า...ผม...จะ...ทำ...อย่างไร...ต่อไป...”
“ให้...เวลา...กับ...ตัว...เอง...นะ...” หลวงตาบุญมาแนะนำ “ไม่ต้อง...รีบ...ร้อน...ลอง...อยู่ที่...นี่...สัก...พัก...ลอง...สังเกต...การณ์...รอบ...ตัว...ลอง...ฟัง...เสียง...หัวใจ...ของ...ตัว...เอง...”
สมชายพยักหน้าอย่างช้าๆ เขายังคงไม่แน่ใจว่าจะสามารถก้าวข้ามความแค้นที่กัดกินใจไปได้หรือไม่ แต่คำพูดของหลวงตาบุญมาและพระภัททะ ก็ได้จุดประกายความหวังเล็กๆ ในใจของเขาขึ้นมา ว่าบางที อาจจะมีหนทางที่จะพบกับความสงบสุขได้จริงๆ
4,674 ตัวอักษร