วันเวลาค่อยๆ คลี่คลายไป การดูแลรักษาปภาดาเป็นไปอย่างเต็มกำลังโรงพยาบาล ชัชวาลได้เข้ามาเยี่ยมเธออยู่สม่ำเสมอ เขาจะนั่งลงข้างเตียงสีขาวสะอาด พูดคุยกับเธอเบาๆ แม้ว่าเธอจะยังคงหลับใหลอยู่ก็ตาม เขาจะเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เธอฟัง ทั้งเรื่องที่ทำงาน เรื่องข่าวสารบ้านเมือง หรือแม้กระทั่งเรื่องราวในวัยเด็กของเขา "อรุณรัศมี... เธอคงจะดีใจถ้าได้เห็นผมทำดีแบบนี้" ชัชวาลพึมพำกับตัวเองขณะมองใบหน้าของปภาดาที่ซีดเซียว "ผมหวังว่า... สักวันหนึ่ง ผมจะได้รับการอภัย" ครั้งหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของปภาดา พยาบาลก็เข้ามาตรวจอาการ ปภาดาขยับตัวเล็กน้อย เธอกระสับกระส่ายราวกับกำลังฝันร้าย "ฝันไปหรือเปล่าคะคนไข้" พยาบาลถามเบาๆ ชัชวาลมองปภาดาด้วยความเป็นห่วง เขาเห็นน้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากหางตาของเธอ "คุณป้าของเธอไปไหนเสียแล้ว" ชัชวาลถามพยาบาล "คุณป้าเพิ่งกลับไปพักผ่อนค่ะ คุณป้าดูแลเธออย่างใกล้ชิดมาก จนแทบไม่ได้พักเลย" พยาบาลตอบ ชัชวาลพยักหน้า เขาเข้าใจความรู้สึกของคุณป้าดี การสูญเสียคนที่รักไปอย่างกะทันหันย่อมเป็นเรื่องที่ยากจะทำใจ เมื่อปภาดาเริ่มมีอาการตอบสนองมากขึ้น ชัชวาลก็เริ่มพูดคุยกับเธอมากขึ้น เขาจะเริ่มจากการเล่าเรื่องสั้นๆ อ่านบทกวี หรือเปิดเพลงบรรเลงที่เธออาจจะชอบ "คุณเคยชอบฟังเพลงนี้นะปภาดา" ชัชวาลพูดขณะเปิดเพลง "Canon in D" ของ Pachelbel "เพลงนี้ทำให้ผมนึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน... ที่งานแสดงศิลปะในมหาวิทยาลัย" ปภาดาขยับเปลือกตาช้าๆ ดวงตาของเธอค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาของเธอฉายแววสับสนและอ่อนแรง "ที่นี่... ที่ไหนคะ" เสียงของปภาดาแหบพร่า ชัชวาลใจเต้นแรง เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างในใจที่ถูกปลดปล่อยออกมา "คุณอยู่ที่โรงพยาบาลนะ ปภาดา คุณปลอดภัยแล้ว" ปภาดามองชัชวาลอย่างพิจารณา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย "คุณ... เป็นใครคะ" "ผมชื่อชัชวาลครับ ผมเป็นคน... ที่คุณเจอในวันเกิดอุบัติเหตุ" ชัชวาลตอบอย่างอ่อนโยน "ผมขอโทษด้วยนะที่ผมช่วยคุณได้แค่นั้น" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของปภาดา "อุบัติเหตุ..." เธอทวนคำเบาๆ ภาพเหตุการณ์อันเลวร้ายเริ่มกลับมาหลอกหลอนเธอ "ฉัน... ฉันเห็นรถพยาบาล... มันพุ่งมา..." "ไม่เป็นไรนะครับ ไม่เป็นไรแล้ว" ชัชวาลพยายามปลอบโยน "ตอนนี้คุณปลอดภัยดีแล้ว" คุณป้าของปภาดาที่เพิ่งกลับเข้ามา ได้ยินเสียงของหลานสาว เธอรีบเดินเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น "ปภาดา! หลานรัก!" คุณป้ากอดหลานสาวด้วยความดีใจ "คุณป้าคะ..." ปภาดาซบหน้าลงกับอกของคุณป้า หลังจากนั้น ปภาดาก็เริ่มฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว เธอเริ่มจำเรื่องราวต่างๆ ได้ แต่ความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุยังคงเป็นเหมือนเงาที่ตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ ชัชวาลคอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ เขาให้กำลังใจเธอ และพาเธอไปทำกายภาพบำบัด "คุณชัชวาลคะ" ปภาดาเอ่ยขึ้นมาวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในสวนหย่อมของโรงพยาบาล "ทำไมคุณถึงมาช่วยฉันคะ" ชัชวาลเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองไปยังทุ่งหญ้าสีเขียวเบื้องหน้า ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเศร้า "ผม... รู้สึกเหมือนเคยเห็นคุณมาก่อน" "หมายความว่ายังไงคะ" ปภาดาถามอย่างสงสัย "ก็... ไม่รู้สิ" ชัชวาลส่ายหน้า "เหมือนเคยเจอคุณที่ไหนสักแห่ง... หรืออาจจะเป็นเพราะ... คุณทำให้นึกถึงใครบางคน" "ใครคะ" ปภาดาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชัชวาลลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวของอรุณรัศมีให้กับปภาดาฟัง เขาเล่าถึงความรัก ความสูญเสีย และความรู้สึกผิดที่เขายังคงแบกรับไว้ "ผม... รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกไป" ชัชวาลกล่าวเมื่อเล่าจบ "ขอบคุณนะปภาดา ที่รับฟังผม" ปภาดามองชัชวาลด้วยความเห็นใจ "ฉัน... เข้าใจค่ะ" "คุณ... หายดีแล้ว ผมจะกลับไปใช้ชีวิตของผมตามปกติ" ชัชวาลกล่าว "แต่ผมจะไม่มีวันลืมคุณ และผมจะคอยช่วยเหลือคุณเสมอ" "ขอบคุณค่ะ คุณชัชวาล" ปภาดายิ้มให้อย่างอ่อนโยน "แล้ว... คุณเคยเจอคุณอรุณรัศมีอีกไหมคะ" คำถามนั้นทำให้ชัชวาลชะงักไป เขามองไปยังท้องฟ้าสีครามที่ปราศจากเมฆหมอก "ผม... ไม่เคยเจอเธออีกเลย" เขาตอบเสียงแผ่วเบา "เธอจากไป... โดยที่ผมไม่ทันได้ร่ำลา" ชัชวาลรู้สึกว่าการที่เขาได้พบกับปภาดาในครั้งนี้ อาจจะเป็นสัญญาณบางอย่างจากฟ้าเบื้องบน เขาเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนมีเหตุปัจจัยของมัน และการช่วยเหลือปภาดาครั้งนี้ คือการชดใช้กรรมเก่าที่เขาได้ก่อไว้ในอดีต.