ใบหน้าของวิชญ์ซีดเผือดขณะที่เขากวาดตามองเอกสารในมือ สัญญาฉบับนี้ดูเหมือนจะถูกดัดแปลงแก้ไขในส่วนของรายละเอียดสำคัญอย่างแนบเนียน จนยากจะจับผิดหากไม่สังเกตอย่างละเอียด เขาเงยหน้ามองตามหลังคุณประจักษ์ที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความกังวล "พ่อครับ... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" วิชญ์พึมพำกับตัวเอง เขายังคงไม่เชื่อว่าพ่อของเขาจะสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วโทรหาคุณอรุณรัศมีอีกครั้ง "คุณอรุณรัศมีครับ... ผมขอโทษที่ต้องรบกวนอีกครั้งนะครับ" "ไม่เป็นไรค่ะคุณวิชญ์ มีอะไรหรือคะ" เสียงของคุณอรุณรัศมียังคงแฝงความห่วงใย "คือ... ผมเพิ่งเจอเอกสารสัญญาบางอย่างที่คุณประจักษ์ทิ้งไว้ให้ครับ มันเกี่ยวกับที่ดินแปลงนี้... แต่เนื้อหาในสัญญามันดูแปลกๆ ครับ" "แปลกๆ อย่างไรหรือคะ" "มันเหมือนกับว่า... เป็นสัญญาที่พ่อผมเป็นคนทำกับคุณประจักษ์... แต่เนื้อหามันดูเหมือนจะเอาเปรียบคุณประจักษ์อย่างมากเลยครับ" วิชญ์อธิบายอย่างรวดเร็ว คุณอรุณรัศมีเงียบไปนานกว่าเดิม "คุณวิชญ์คะ... ดิฉันกำลังพยายามหาเอกสารเก่าๆ อยู่ค่ะ แต่... เรื่องนี้มันซับซ้อนจริงๆ" "ผมเข้าใจครับคุณอรุณรัศมี... แต่คุณประจักษ์กำลังจะใช้เอกสารนี้... เพื่อเล่นงานพวกเราครับ" วิชญ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง "เขาบอกว่าพ่อผมโกงที่ดินแปลงนี้ไป" "อะไรนะคะ! ท่านอาจารย์ไพศาลโกงคุณประจักษ์เหรอคะ! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดค่ะ!" คุณอรุณรัศมีอุทานเสียงหลง "ท่านอาจารย์ไพศาลเป็นคนดีมีคุณธรรมที่สุดในโลก! ท่านไม่เคยทำอะไรที่ผิดศีลธรรมเลยแม้แต่น้อย!" "ผมก็เชื่อแบบนั้นครับคุณอรุณรัศมี" วิชญ์กล่าว "แต่เอกสารที่คุณประจักษ์มี... มันดูเหมือนจะจริงเหลือเกิน" "ดิฉัน... ดิฉันจำได้ว่าตอนนั้น... มีการทำสัญญาอะไรบางอย่างเกี่ยวกับที่ดินแปลงนี้จริงๆ ค่ะ" คุณอรุณรัศมีกล่าวเสียงเบา "แต่ดิฉันไม่แน่ใจในรายละเอียด... เพราะตอนนั้นดิฉันยังเด็กมาก" "คุณอรุณรัศมี... พอจะจำได้ไหมครับว่าใครเป็นคนทำสัญญาฉบับนั้น" วิชญ์ถามอย่างมีความหวัง "ดิฉัน... ดิฉันจำได้ลางๆ ค่ะว่า... มันเป็นสัญญาที่เกี่ยวข้องกับการยอมความ... หรือการไถ่ถอนอะไรบางอย่าง" คุณอรุณรัศมีพยายามนึก "แต่... ดิฉันไม่แน่ใจจริงๆ ค่ะ" "ได้ครับ... ขอบคุณมากครับคุณอรุณรัศมี" วิชญ์กล่าว "ผมจะพยายามหาหลักฐานเพิ่มเติมเองครับ" หลังจากวางสาย วิชญ์ก็เดินไปที่หน้าต่าง เขาเห็นคนงานกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น เสียงเครื่องจักรดังเป็นระยะๆ บรรยากาศยังคงคึกคัก แต่สำหรับวิชญ์แล้ว มันกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด "เราต้องหาความจริงให้เจอ" วิชญ์บอกตัวเอง "เราต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพ่อ" เขาตัดสินใจกลับไปหาพ่ออีกครั้ง เขาต้องการคำอธิบายที่ชัดเจนจากปากพ่อของเขา เมื่อวิชญ์กลับมาถึงบ้าน เขาพบว่าพ่อของเขากำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้องพระ วิชญ์เดินเข้าไปอย่างเงียบๆ รอจนพ่อของเขาทำสมาธิเสร็จ "พ่อครับ..." วิชญ์เรียกเบาๆ พ่อของวิชญ์ลืมตาขึ้น มองลูกชายด้วยสีหน้าสงบ "วิชญ์... มีอะไรรึ" "พ่อครับ... ผมมีเรื่องที่ต้องถามพ่อให้ชัดเจนครับ" วิชญ์กล่าว "เรื่องที่ดินแปลงนี้... เรื่องคุณประจักษ์... แล้วก็เรื่องสัญญาที่คุณประจักษ์มีอยู่ตอนนี้" พ่อของวิชญ์ถอนหายใจยาว "พ่อรู้ว่าวิชญ์กำลังสับสน" "ผมสับสนจริงๆ ครับพ่อ" วิชญ์ยอมรับ "คุณประจักษ์บอกว่าพ่อโกงที่ดินของเขาไป... แล้วเขาก็มีสัญญาที่ดูเหมือนจะยืนยันคำพูดของเขา" พ่อของวิชญ์หลับตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังรวบรวมความทรงจำ "วิชญ์... เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่วิชญ์คิด" "ผมพร้อมที่จะรับฟังครับพ่อ" วิชญ์กล่าว "เมื่อหลายปีก่อน... คุณประจักษ์ได้ทำความผิดร้ายแรงหลายอย่าง" พ่อของวิชญ์เริ่มเล่า "เขาฉ้อโกงเงินของคนมากมาย รวมถึงคุณอรุณรัศมี... และยังพยายามจะฮุบที่ดินแปลงนี้ไปจากครอบครัวของเธอ" "แล้วพ่อ... เข้าไปเกี่ยวข้องได้อย่างไรครับ" วิชญ์ถาม "พ่อเห็นความเดือดร้อนของอรุณรัศมี... และเห็นถึงความอยุติธรรมที่เกิดขึ้น" พ่อของวิชญ์กล่าว "พ่อจึงตัดสินใจที่จะช่วยเหลือเธอ" "แล้ว... พ่อทำอย่างไรครับ" "พ่อได้พยายามรวบรวมหลักฐาน... เพื่อนำคุณประจักษ์เข้าสู่กระบวนการยุติธรรม" พ่อของวิชญ์เล่า "แต่คุณประจักษ์ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เขามีเส้นสายเยอะ... และพยายามจะต่อสู้ทุกวิถีทาง" "แล้ว... สัญญาที่คุณประจักษ์มีอยู่ตอนนี้ล่ะครับ" วิชญ์ถาม พ่อของวิชญ์เงียบไปครู่หนึ่ง "นั่นเป็นส่วนที่ยากที่สุด... และเป็นสิ่งที่พ่อเสียใจที่สุด" "พ่อพูดหมายความว่ายังไงครับ" วิชญ์ถามด้วยความกังวล "เพื่อที่จะเอาผิดคุณประจักษ์... และเพื่อที่จะปกป้องที่ดินแปลงนี้ให้ตกเป็นของมูลนิธิแสงธรรม... พ่อจำเป็นต้องทำในสิ่งที่... มันดูเหมือนจะไม่ถูกต้อง" พ่อของวิชญ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "พ่อ... ทำอะไรครับ" วิชญ์ถาม "พ่อได้ทำสัญญาขึ้นมาฉบับหนึ่ง... เพื่อเป็นหลักฐานในการเอาผิดคุณประจักษ์" พ่อของวิชญ์อธิบาย "แต่... ในสัญญานั้น... พ่อจำเป็นต้องใส่ข้อความบางอย่างลงไป... ที่มันดูเหมือนว่า... พ่อเป็นคนได้เปรียบคุณประจักษ์" วิชญ์อ้าปากค้าง "พ่อ... หมายความว่า... พ่อแกล้งทำเป็นเอาเปรียบคุณประจักษ์... เพื่อให้เขาจนมุมใช่ไหมครับ" "ใช่... วิชญ์" พ่อของวิชญ์พยักหน้า "นั่นคือสิ่งที่พ่อต้องทำ... เพื่อให้ได้ความยุติธรรมกลับคืนมา" "แต่... คุณประจักษ์ก็จะเข้าใจผิด... ว่าพ่อโกงเขา" วิชญ์กล่าว "นั่นคือสิ่งที่พ่อกังวลมาตลอด" พ่อของวิชญ์ถอนหายใจ "พ่อรู้ดีว่า... สักวันหนึ่ง... ความจริงจะถูกเปิดเผย... และเมื่อถึงวันนั้น... พ่อก็หวังว่า... วิชญ์จะเข้าใจการกระทำของพ่อ" "แล้ว... ทำไมพ่อถึงไม่เคยบอกผมเลยครับ" วิชญ์ถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "เพราะพ่อ... ไม่อยากให้วิชญ์ต้องแบกรับภาระทางใจ" พ่อของวิชญ์กล่าว "พ่ออยากให้วิชญ์เติบโตขึ้นมาด้วยจิตใจที่บริสุทธิ์... สร้างแต่กรรมดี" "แต่... ตอนนี้คุณประจักษ์กำลังจะใช้เอกสารนั้น... มาทำร้ายโครงการของผมครับ" วิชญ์กล่าวด้วยความสิ้นหวัง "พ่อรู้..." พ่อของวิชญ์กล่าว "และพ่อจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง" "พ่อจะทำอย่างไรครับ" วิชญ์ถาม "พ่อจะไปพบคุณประจักษ์... และจะอธิบายให้เขาฟังทั้งหมด" พ่อของวิชญ์กล่าวด้วยแววตาที่แน่วแน่ "พ่อจะบอกความจริง... แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม" "ผม... ผมจะไปด้วยครับพ่อ" วิชญ์กล่าวอย่างหนักแน่น "ไม่เป็นไรวิชญ์" พ่อของวิชญ์ส่ายหน้า "เรื่องนี้... เป็นหน้าที่ของพ่อ" "แต่พ่อครับ..." "วิชญ์... พ่อเชื่อมั่นในตัวลูก" พ่อของวิชญ์กล่าว "ลูกได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่า... เป็นคนดี... และมีความมุ่งมั่นที่จะสร้างกรรมดี" "ผม... ผมจะทำให้ดีที่สุดครับพ่อ" วิชญ์กล่าว "ดีมาก" พ่อของวิชญ์ยิ้ม "จำไว้ว่า... ทุกการกระทำ... ย่อมมีผลของมันเสมอ... ไม่ว่าจะเป็นกรรมดี... หรือกรรมชั่ว" ขณะที่พ่อของวิชญ์กำลังจะลุกขึ้น พ่อของเขาก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ใบหน้าของพ่อซีดเผือด และหายใจติดขัด "พ่อครับ! พ่อเป็นอะไรครับ!" วิชญ์รีบเข้าไปประคองพ่อของเขา "พ่อ... พ่อไม่ไหวแล้ว..." พ่อของวิชญ์พูดเสียงแผ่วเบา "พ่อครับ! พ่อต้องเข้มแข็งนะครับ!" วิชญ์ร้องขอ "วิชญ์... ลูกต้อง... ทำให้ศูนย์เรียนรู้ฯ สำเร็จนะ..." พ่อของวิชญ์กล่าวด้วยเสียงที่ขาดห้วง "...นั่นคือ... ความหวังสุดท้าย... ของพ่อ..." ร่างของพ่อของวิชญ์อ่อนแรงลงเรื่อยๆ วิชญ์พยายามปลุกเรียกสติของพ่อ แต่ก็ไร้ผล...