สมุดบันทึกเล่มนั้นกลายเป็นเสมือนคัมภีร์ชีวิตของภาคิน ทุกตัวอักษร ทุกถ้อยคำที่วิทย์ได้จารึกไว้ ล้วนสะท้อนถึงจิตใจที่งดงาม ความคิดที่เฉลียวฉลาด และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะช่วยเหลือสังคม ภาคินอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะซึมซับเอาคุณธรรมและปณิธานของวิทย์มาเป็นของตนเอง "วีระ... นายลองอ่านนี่สิ" ภาคินเรียกวีระเข้ามาดูสมุดบันทึก "วิทย์เขียนไว้ว่า... 'การให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด... คือการให้โอกาส... ให้โอกาสกับผู้ที่ด้อยโอกาส... ให้โอกาสกับผู้ที่เคยทำผิดพลาด... ได้กลับตัวกลับใจ'" วีระพยักหน้า "จริงอย่างที่วิทย์ว่า... การให้โอกาสเป็นสิ่งสำคัญมาก" "ผม... ผมอยากจะทำตามความตั้งใจของวิทย์ให้ได้จริงๆ" ภาคินกล่าว "ผมอยากจะสร้างสะพานบุญ... ที่เชื่อมโยงความดีงาม... ให้แผ่กระจายออกไป" "แล้วเราจะเริ่มตรงไหนดีล่ะ" วีระถาม "ผมคิดว่า... เราควรจะเริ่มจากการปรับปรุงหลักสูตรการเรียนการสอนของมูลนิธิให้ดียิ่งขึ้น" ภาคินกล่าว "เราต้องสอนให้เด็กๆ ไม่เพียงแต่มีความรู้ทางวิชาการ... แต่ต้องปลูกฝังคุณธรรม จริยธรรม... และความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นด้วย" "ดีเลย" วีระเห็นด้วย "ฉันจะช่วยนายดูเรื่องนี้เอง" นอกจากนี้ ภาคินยังใช้เงินส่วนตัวที่เขาได้รับจากการทำงานในมูลนิธิ มาสนับสนุนโครงการต่างๆ ที่วิทย์เคยใฝ่ฝันอยากจะทำ เช่น โครงการฝึกอาชีพสำหรับผู้ที่ขาดโอกาส โครงการให้การศึกษาแก่เด็กยากไร้ และโครงการช่วยเหลือผู้สูงอายุที่ถูกทอดทิ้ง "ผมรู้สึกว่า... การได้ทำสิ่งเหล่านี้... มันเหมือนเป็นการชดใช้... ในสิ่งที่ผมเคยทำผิดพลาดไป" ภาคินกล่าวกับวีระ ขณะที่พวกเขากำลังตรวจดูความคืบหน้าของโครงการฝึกอาชีพ "ผมรู้สึกดีขึ้นทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มของผู้ที่ได้รับความช่วยเหลือ" "นั่นแหละคือความสุขที่แท้จริงภาคิน" วีระตอบ "ความสุขที่เกิดจากการให้... มันประเมินค่าไม่ได้" วันเวลาผ่านไป มูลนิธิแห่งนี้ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากภายใต้การบริหารของภาคินและวีระ เด็กๆ ที่นี่มีความสุขมากขึ้น พวกเขาได้รับการศึกษาที่ดีขึ้น และได้รับการปลูกฝังคุณธรรมควบคู่ไปกับการเรียนรู้ ภาคินเองก็เติบโตขึ้นเป็นผู้บริหารที่เปี่ยมด้วยวิสัยทัศน์ และมีความเมตตา "คุณสมศักดิ์... ผมรู้สึกขอบคุณท่านมากๆ เลยครับ" ภาคินกล่าวในการประชุมคณะกรรมการมูลนิธิ "ถ้าไม่ได้ท่าน... ผมคงไม่มีวันนี้" คุณสมศักดิ์ยิ้ม "ภาคิน... นายได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว" ท่านกล่าว "นายได้พิสูจน์ให้เห็นว่า... แม้แต่คนที่เคยทำผิดพลาด... ก็สามารถกลับตัวกลับใจ... และสร้างประโยชน์ให้กับสังคมได้" "ผม... ผมอยากจะยกสมบัติส่วนตัวของผม... ที่เหลืออยู่... มอบให้กับมูลนิธิแห่งนี้ทั้งหมดครับ" ภาคินกล่าวด้วยความตั้งใจจริง "ผมอยากจะให้มันเป็นทุน... ในการดำเนินงาน... เพื่อช่วยเหลือเด็กๆ... ต่อไป" เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องประชุม ทุกคนต่างประทับใจในความเสียสละและการเปลี่ยนแปลงของภาคิน "ภาคิน... นายแน่ใจนะ" คุณสมศักดิ์ถามด้วยความกังวลเล็กน้อย "นั่นเป็นสมบัติทั้งหมดของนายเลยนะ" "ผมแน่ใจครับคุณสมศักดิ์" ภาคินตอบ "ผมได้เรียนรู้แล้วว่า... ทรัพย์สินที่แท้จริง... คือการได้ช่วยเหลือผู้อื่น... และการได้สร้างความดี... สิ่งเหล่านี้... มันมีค่ามากกว่าเงินทองมากมายนัก" ในวันนั้นเอง ภาคินได้ตัดสินใจที่จะเดินทางไปพบคุณยายบุญมาอีกครั้ง เขาอยากจะแจ้งข่าวดีให้ท่านทราบ และอยากจะขอพรจากท่าน "คุณยายครับ... ผม... ผมได้ตัดสินใจแล้วครับ" ภาคินกล่าวกับคุณยายบุญมา "ผมจะมอบสมบัติทั้งหมดของผม... ให้กับมูลนิธิ... เพื่อเป็นการสานต่อเจตนารมณ์ของวิทย์ครับ" คุณยายบุญมามองภาคินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ "ดีแล้วจ้ะ... ดีแล้ว... ยายรู้ว่าวิทย์ต้องดีใจมากแน่ๆ" "ผม... ผมอยากจะขอให้คุณยาย... ช่วยเป็นสักขีพยาน... ในการเริ่มต้นสะพานบุญ... ที่ผมจะสร้างขึ้น... เพื่อเชื่อมโยงความดีงาม... ให้แผ่กระจายไปทั่ว" ภาคินกล่าว คุณยายบุญมาพยักหน้า "ยายจะรอชมนะจ๊ะ... รอชมสะพานบุญของหนู" ภาคินรู้สึกถึงความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ การตัดสินใจครั้งนี้ แม้จะดูเป็นการเสียสละครั้งใหญ่... แต่กลับทำให้เขารู้สึกถึงความสุขและความอิ่มเอมใจอย่างแท้จริง เขารู้แล้วว่า... การให้อภัย... และการให้อย่างแท้จริง... คือหนทางที่จะนำพาไปสู่ความหลุดพ้นจากวงจรแห่งทุกข์ "ผม... ผมเชื่อว่า... วิทย์... คงจะมีความสุข... ที่ได้เห็นผม... เป็นแบบนี้" ภาคินกล่าว พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับจะสื่อสารกับวิญญาณของวิทย์ "ขอบคุณนะ... เพื่อนรัก... ที่ทำให้ผมได้รู้จัก... กับความดี... ที่แท้จริง"