ชีวิตของภาคินที่มูลนิธิได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาไปแล้ว เขาไม่ได้มองว่ามันเป็นเพียงหน้าที่หรือภาระ แต่เป็นเส้นทางแห่งการชดใช้ และการสร้างบุญบารมี การเปลี่ยนแปลงจากคนที่เคยเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวและความทะเยอทะยาน กลายมาเป็นผู้ให้ที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม "ภาคิน... วันนี้มีคนมาขอพบ" วีระแจ้งข่าวขณะที่ภาคินกำลังตรวจดูเอกสาร "เขาบอกว่าเป็นญาติของวิทย์" ภาคินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ญาติของวิทย์... คือใคร" "เขาชื่อ... นายสมชาย" วีระกล่าว "เขาบอกว่า... ได้รับข่าวเรื่องมูลนิธิของเรา... และอยากจะมาขอความช่วยเหลือ" เมื่อภาคินได้พบกับนายสมชาย เขาก็ได้ทราบเรื่องราวที่น่าเศร้า นายสมชายเป็นลูกพี่ลูกน้องของวิทย์ เขาเป็นหนี้เป็นสินจากการพนัน และกำลังจะถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมด "ผม... ผมไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้วครับคุณภาคิน" นายสมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผม... ผมทำผิดพลาดไปจริงๆ ครับ... ผมอยากจะกลับตัว... แต่ผมไม่มีทางออก" ภาคินมองนายสมชายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ เขาจำได้ดีว่าครั้งหนึ่งตัวเขาเองก็เคยจมปลักอยู่กับความผิดพลาด และหาทางออกไม่เจอ "ผม... ผมเข้าใจคุณนะคุณสมชาย" ภาคินกล่าว "ผมเอง... ก็เคยทำผิดพลาดมาเหมือนกัน" "คุณ... คุณจะช่วยผมได้จริงๆ หรือครับ" นายสมชายถามด้วยความหวัง "ผมจะช่วยคุณ" ภาคินตอบ "แต่นายต้องสัญญา... ว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับการพนัน... และจะตั้งใจทำงาน... เพื่อสร้างชีวิตใหม่" "ผมสัญญาครับ! ผมสาบานเลยครับ! ผมจะเลิกเด็ดขาด!" นายสมชายกล่าวอย่างจริงจัง ภาคินได้ให้ความช่วยเหลือแก่นายสมชายตามสมควร เขาได้มอบเงินส่วนหนึ่งเพื่อช่วยเหลือนายสมชายในการชำระหนี้ และได้จัดหางานที่มั่นคงให้นายสมชายทำที่มูลนิธิ "คุณภาคิน... ขอบคุณมากๆ เลยครับ" นายสมชายกล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ผม... ผมจะไม่มีวันลืมพระคุณของคุณเลย" "ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก" ภาคินยิ้ม "ขอบคุณตัวเอง... ที่ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเอง" การช่วยเหลือครั้งนี้ ภาคินรู้สึกถึงความอิ่มเอมใจอย่างลึกซึ้ง เขารู้สึกว่าการได้ให้โอกาสผู้อื่น... มันคือการต่อยอดบุญบารมีที่เขากำลังสั่งสม "วีระ... เราน่าจะจัดตั้งโครงการ... ช่วยเหลือผู้ที่ประสบปัญหาจากการพนัน... ได้นะ" ภาคินเสนอแนวคิด "เราสามารถให้คำปรึกษา... และช่วยให้พวกเขา... เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้" "เป็นความคิดที่ดีมากภาคิน" วีระเห็นด้วย "เราจะทำโครงการนี้ให้เป็นรูปธรรมให้เร็วที่สุด" โครงการช่วยเหลือผู้ที่ประสบปัญหาจากการพนันได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ และได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ผู้คนมากมายที่เคยจมปลักอยู่กับปัญหา หันมาขอความช่วยเหลือ และได้รับโอกาสในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ภาคินและวีระทำงานอย่างหนัก เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนจะได้รับความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ขณะเดียวกัน ภาคินก็ไม่เคยลืมที่จะอุทิศส่วนกุศลให้กับวิทย์ และคุณพ่อของวิทย์ เขาทำบุญทำทานอยู่เสมอ และสวดมนต์เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้แก่ดวงวิญญาณเหล่านั้น "ผม... ผมหวังว่า... พวกท่านจะมีความสุข... ในภพภูมิที่ดีนะครับ" ภาคินกล่าวในใจทุกครั้งที่เขากำลังทำบุญ วันเวลาแห่งการทำความดีได้ดำเนินต่อไป ภาคินได้เรียนรู้ว่า... การหลุดพ้นจากวงจรแห่งทุกข์ทรมาน... ไม่ได้หมายถึงการไม่มีปัญหา... แต่หมายถึงการมีสติ... และการใช้ธรรมะ... ในการดำเนินชีวิต... และในการช่วยเหลือผู้อื่น "ภาคิน... นายมาที่นี่... มาทำงานที่มูลนิธินี้... มันเหมือนเป็นพรหมลิขิตเลยนะ" คุณสมศักดิ์กล่าวกับภาคินในวันหนึ่ง "ตอนแรกฉันก็ไม่แน่ใจ... ว่านายจะสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้... แต่ตอนนี้... ฉันเห็นแล้วว่า... นายได้ค้นพบเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว" "ผม... ผมขอบคุณคุณสมศักดิ์อีกครั้งครับ" ภาคินกล่าว "ที่ท่านได้มอบโอกาส... และให้ความเชื่อมั่นในตัวผม" "ไม่เป็นไร... ภาคิน" คุณสมศักดิ์ยิ้ม "นี่คือสิ่งที่นายคู่ควร... การได้ทำความดี... คือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" ภาคินมองไปยังเด็กๆ ที่กำลังเล่นกันอย่างมีความสุขในสนามของมูลนิธิ เขารู้สึกถึงความสงบและความสุขที่เกิดขึ้นในใจ "ผม... ผมได้เรียนรู้แล้วครับ... ว่า... การให้อภัย... การช่วยเหลือผู้อื่น... และการทำความดี... คือสะพาน... ที่จะนำพาเรา... ไปสู่ความสงบสุข... และการหลุดพ้น... จากทุกข์ทั้งปวง" ภาคินกล่าว พลางมองไปยังแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาในมูลนิธิ ราวกับว่าแสงนั้น... คือแสงธรรม... ที่นำทางชีวิตของเขา... สู่หนทางแห่งการหลุดพ้น... อย่างแท้จริง.