แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีขาวดวงเล็ก ส่องสว่างลงบนหน้าหนังสือที่วางอยู่บนตักของเมษา คาเฟ่ "The Urban Bean" ยามนี้เริ่มซาผู้คนลงบ้างแล้ว เหลือเพียงเสียงเพลงแจ๊สที่ยังคงบรรเลงอย่างนุ่มนวล เมษากำลังพยายามตั้งสมาธิอ่านหนังสือเล่มโปรด แต่ความคิดของเธอกลับล่องลอยไปไกล ความรู้สึกที่แพรวปลูกฝังเรื่อง "สติ" ยังคงก้องอยู่ในหัว เธอพยายามทำความเข้าใจ แต่บางครั้ง การดึงตัวเองให้หลุดพ้นจากวังวนของความคิดและความกังวลก็เป็นเรื่องยากเหลือเกิน "พี่เมษาคะ" เสียงแพรวดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้เมษากระตุกตัวเล็กน้อย "แพรวขอโทษนะคะที่เมื่อกี้พูดตรงไปหน่อย" เมษาส่งยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรเลยค่ะ แพรวพูดถูก พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" เธอปิดหนังสือลงแล้วหันไปมองหน้าน้องสาวเต็มๆ "การที่ดินไม่บอกเรื่องนี้เลย มันทำให้พี่รู้สึก... เหมือนเราไม่ได้อยู่ในเรื่องราวชีวิตของเขาจริงๆ" "แต่พี่ดินก็รักพี่เมษานะคะ" แพรวรีบแก้ต่าง "เขาอาจจะแค่... กลัวพี่เมษาไม่สบายใจ หรือกลัวว่าพี่เมษาจะห้าม" "พี่ก็รู้ว่าเขาหวังดี" เมษากล่าว "แต่ความหวังดีแบบนี้ มันสร้างระยะห่างมากกว่าความใกล้ชิดนะแพรว" เธอกลอบหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนเดินขวักไขว่บนท้องถนน "บางที... พี่อาจจะไม่ได้เป็นคนที่ 'ใช่' สำหรับเขาจริงๆ ก็ได้" คำพูดของเมษาทำให้แพรวตกใจ "พี่เมษาพูดแบบนี้ได้ยังไงคะ! พี่ดินรักพี่เมษามากนะคะ แพรวเห็นนะ" "เห็นอะไรเหรอคะ?" เมษาย้อนถาม น้ำเสียงของเธอแฝงความเศร้า "เห็นว่าเขาไปต่างประเทศแล้วจะส่งข้อความมาหา? หรือเห็นว่าเขาจะพยายามติดต่อกลับมา? แล้วถ้าสุดท้ายแล้ว... เขาก็เลือกเส้นทางของเขาไปจริงๆ ล่ะ?" "พี่เมษาอย่าเพิ่งคิดไปไกลค่ะ" แพรวยื่นมือมาวางบนมือของเมษา "พี่ดินไปครั้งนี้ มันเป็นโอกาสสำคัญในชีวิตของเขานะคะ พี่เมษาควรจะสนับสนุนเขามากกว่าที่จะมานั่งกังวล" "พี่สนับสนุนเขาค่ะ" เมษากล่าว "แต่พี่ก็อยากให้เขามีพี่เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จของเขาด้วย การที่เขาไปโดยที่ไม่บอกอะไรเลย มันเหมือน... พี่โดนตัดออกจากวงจรชีวิตเขาไปแล้ว" "แล้วที่พี่ดินบอกว่า... 'ถ้าพี่ไม่เข้าใจ ผมก็คงทำอะไรไม่ได้' ล่ะคะ" เมษาทวนคำพูดที่ดินเคยพูดกับเธอ "คำพูดนั้นมันเหมือน... โยนความผิดทั้งหมดมาที่พี่เลย" "พี่ดินอาจจะแค่รู้สึกอึดอัดค่ะ" แพรวพยายามประนีประนอม "พอเจอเรื่องสำคัญๆ คนเราก็มีอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เป็นธรรมดา" "แล้วเรื่อง 'สติ' ล่ะ?" เมษายังคงติดใจ "เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพี่กำลังพูดถึงเรื่องอะไร" "แพรวว่า... มันอาจจะเพราะพี่ดินยังไม่เคยเจอสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจจริงๆ ก็ได้ค่ะ" แพรวตอบ "พอเราเจอเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจมากๆ เราถึงจะเริ่มฉุกคิดถึงเรื่องสติ" "แล้วพี่ล่ะ?" เมษามองหน้าน้องสาว "พี่ก็เจอเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจเหมือนกัน แต่พี่ก็ยังพยายามทำความเข้าใจเรื่องนี้" "แพรวรู้ค่ะ" แพรวบีบมือพี่สาวเบาๆ "แพรวจะอยู่ข้างๆ พี่เมษานะคะ ถ้าพี่เมษารู้สึกไม่ไหวจริงๆ" เมษายิ้มรับ "ขอบคุณนะแพรว" เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านอีกครั้ง "บางที... พี่อาจจะต้องลองทบทวนดูใหม่ ว่าที่พี่ต้องการจริงๆ คืออะไร" "สิ่งที่พี่ต้องการจริงๆ คือความรักที่มั่นคง ความเข้าใจ และการสื่อสารที่ดีค่ะ" แพรวตอบอย่างมั่นใจ "และพี่ดินก็ต้องการสิ่งเดียวกัน เพียงแต่... วิธีการแสดงออกของเขาอาจจะต่างออกไป" "ต่างกันมากจนพี่กลัว" เมษาสารภาพ "กลัวว่าความแตกต่างนี้ จะทำให้เรายิ่งห่างกัน" "พี่เมษาคะ" แพรวเอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกของเมษาขึ้นมาดู "นี่พี่เมษากำลังเขียนไดอารี่อยู่เหรอคะ?" "อืม... ก็ใช่" เมษากล่าว "อยากลองบันทึกความรู้สึกของตัวเองดู" "แพรวว่าดีนะคะ" แพรวพูด "แล้ว... ในนั้นมีเรื่องของพี่ดินเยอะไหมคะ?" เมษาก้มหน้ามองสมุดบันทึก "ก็... ค่อนข้างเยอะ" "แสดงว่าพี่เมษาก็ยังรักเขามากนะคะ" แพรวพูดด้วยรอยยิ้ม "รักมากจนกังวลมาก" "รักมาก... จนกลัวที่จะเสียเขาไป" เมษากล่าวเสียงแผ่วเบา "พี่เมษาคะ" แพรวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ลองฟังเพลงนี้ดูนะคะ แพรวว่ามันเข้ากับความรู้สึกของพี่ตอนนี้" แพรวเปิดเพลงช้าๆ เพลงหนึ่งที่เนื้อหาเกี่ยวกับความรักที่ต้องเผชิญอุปสรรค เมษานั่งฟังอย่างเงียบๆ ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตา "เพลงนี้... มันใช่เลย" เมษากล่าวเมื่อเพลงจบลง "เหมือนมันอธิบายทุกอย่างที่พี่กำลังรู้สึก" "บางที... การได้ปลดปล่อยความรู้สึกออกมาบ้าง ก็เป็นสิ่งที่ดีนะคะพี่เมษา" แพรวพูด "แล้วก็... พี่เมษาต้องเชื่อมั่นในความรักของตัวเองและพี่ดินด้วยนะคะ" "เชื่อมั่น... มันไม่ง่ายเลยนะแพรว" เมษาสารภาพ "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเราไม่แน่ใจในความรู้สึกของอีกฝ่าย" "แต่พี่เมษาก็รู้ไม่ใช่เหรอคะ ว่าพี่ดินรักพี่" แพรวย้ำ "เขาแค่... อาจจะยังไม่รู้วิธีแสดงออกที่ดีที่สุด" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เมษากล่าว "แล้วเรื่อง 'สติ' ล่ะคะ" แพรวถามต่อ "พี่เมษาลองเอาไปปรับใช้กับตัวเองก่อนไหมคะ? ลองฝึกสังเกตความคิดของตัวเองเวลาที่รู้สึกกังวล หรือไม่สบายใจ" "พี่ก็พยายามอยู่นะ" เมษากล่าว "แต่บางที... ความคิดมันก็ถาโถมเข้ามาเร็วมาก จนเราตั้งตัวไม่ทัน" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวยิ้ม "แพรวจะช่วยพี่เอง" ทั้งสองสาวนั่งคุยกันอีกพักใหญ่ แพรวคอยปลอบประโลมและให้กำลังใจเมษา เมษาเองก็รู้สึกดีขึ้นบ้างหลังจากได้ระบายความรู้สึกกับน้องสาว การจากลาของดินยังไม่เกิดขึ้น แต่เงาของมันก็เริ่มส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธออย่างปฏิเสธไม่ได้ และเธอก็เริ่มตระหนักว่า การรักษาความสัมพันธ์ให้ยืนยาวนั้น ไม่ใช่แค่เรื่องของการรักกัน แต่ยังรวมถึงความเข้าใจ การสื่อสาร และที่สำคัญที่สุด... สติ.