ข่าวคราวเกี่ยวกับกิจกรรมที่ภาคินเสนอได้แพร่สะพัดไปทั่วคณะอย่างรวดเร็ว แต่ท่ามกลางความตื่นเต้นของนักศึกษาหลายคน น้ำใสกลับรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ เธอรู้ดีว่าการเข้าร่วมกิจกรรมนี้ อาจจะหมายถึงการเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ซับซ้อนและคำถามที่ยังค้างคาใจ "เธอจะไปร่วมงานไหม" พลอยถาม ขณะที่พวกเธอกำลังเตรียมตัวสำหรับงานสัมมนาที่จะจัดขึ้น "หนู...หนูไม่แน่ใจ" น้ำใสตอบ "หนูยังรู้สึกสับสนกับหลายๆ อย่างอยู่" "แต่เธอจะหนีปัญหาไปตลอดได้ยังไง" พลอยถามอย่างอ่อนโยน "ถ้าเธอไม่ลองเผชิญหน้ากับมัน เธอก็จะไม่มีวันเข้าใจ" "หนูรู้" น้ำใสถอนหายใจ "แต่การเผชิญหน้ากับอาจารย์เมษา...มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" "ฉันรู้" พลอยพูด "แต่เธอจำเรื่องราวที่เจอในกล่องได้แล้วใช่ไหม" น้ำใสพยักหน้า "หนูจำได้แล้วพลอย" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า "หนูจำได้ว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น" "แล้วเธอคิดว่ายังไง" "หนูคิดว่า...หนูเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่น้ำใสในอดีตถึงต้องเขียนจดหมายถึงตัวเอง" น้ำใสกล่าว "เธอคงรู้สึกผิดมากจริงๆ" "เธอแน่ใจนะว่าเธอคือคนเดียวกับพี่น้ำใสในจดหมาย" "หนูเชื่ออย่างนั้น" น้ำใสตอบ "และหนูก็เชื่อว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับ...บางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับอาจารย์เมษา" "แล้วเธอจะทำยังไง" "หนู...หนูจะไปงาน" น้ำใสตัดสินใจ "หนูจะไปพูดคุยกับอาจารย์เมษา" วันงานสัมมนามาถึง บรรยากาศภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยนักศึกษาและคณาจารย์ น้ำใสเดินเข้าไปพร้อมกับพลอย เธอสัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สายตาของภาคินที่มองมาที่เธอด้วยความเป็นห่วง เมษากล่าวเปิดงานด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น น้ำใสสังเกตเห็นว่าแววตาของเมษามีแววของความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความมุ่งมั่น หลังจากกล่าวเปิดงานเสร็จ เมษาก็เริ่มพูดถึงหัวข้อของกิจกรรม ซึ่งก็คือ "ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างวัยและการสะท้อนผ่านตัวอักษร" น้ำใสรู้สึกว่าทุกคำพูดของเมษากำลังพุ่งตรงมาที่เธอ ราวกับว่าเมษากำลังพูดถึงเรื่องราวของพวกเขาทั้งสองคน "บางครั้ง" เมษากล่าว "ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นขึ้นจากวัยที่แตกต่างกัน อาจนำมาซึ่งความเข้าใจผิด หรือความกดดันที่มองไม่เห็น" "อาจารย์เมษา..." น้ำใสพึมพำกับตัวเอง "และเมื่ออดีตที่ถูกลืมเลือน ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง" เมษากล่าวต่อ "มันอาจนำพามาซึ่งความเจ็บปวด หรือความขัดแย้งที่ต้องเผชิญหน้า" น้ำใสรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง เมื่อจบการบรรยาย เมษาก็เชิญชวนให้นักศึกษาทุกคนเข้าร่วมการเสวนาและแลกเปลี่ยนความคิดเห็น น้ำใสตัดสินใจเดินตรงไปยังเวที เธอไม่สนใจสายตาที่มองมาที่เธออีกต่อไป "อาจารย์เมษาคะ" น้ำใสกล่าวเสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน "หนูมีเรื่องอยากจะคุยกับอาจารย์ค่ะ" เมษามองมาที่น้ำใส แววตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็มีแววของความคาดหวังอยู่ด้วย "มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ น้ำใส" เมษากล่าว "หนู...หนูจำได้แล้วค่ะ" น้ำใสพูดต่อ "หนูจำเรื่องราวในคืนนั้นได้แล้ว" คำพูดของน้ำใสทำให้นักศึกษาทุกคนในห้องเงียบกริบ ภาคินที่นั่งอยู่ด้านล่างมองน้ำใสด้วยความตกใจ เมษากลืนน้ำลาย เขาย่อตัวลงเล็กน้อย "คืนนั้น...หมายถึงคืนไหนจ๊ะ" "คืนที่...คืนที่พี่น้ำใสในอดีตต้องตัดสินใจเลือกทางที่ยากลำบากที่สุด" น้ำใสกล่าว "คืนที่เธอรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น" เมษาสีหน้าซีดเผือด เขาหลบสายตาของน้ำใสไปชั่วขณะ "หนูเข้าใจแล้วค่ะอาจารย์" น้ำใสพูดต่อ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "หนูเข้าใจว่าทำไมอาจารย์ถึงต้องทำแบบนั้น" "หนู...หนูให้อภัยอาจารย์นะคะ" คำพูดนั้นทำให้น้ำตาของเมษาไหลริน เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่น้ำใสจะให้อภัยเขา "น้ำใส..." เมษากล่าวเสียงสั่น "พี่...พี่ขอโทษนะ" "หนูรู้ค่ะ" น้ำใสตอบ "และหนูเองก็ขอโทษที่ทำให้ทุกอย่างมันยุ่งยากไปมากกว่านี้" น้ำใสหันไปมองภาคิน "อาจารย์ภาคินคะ หนูขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงค่ะ" ภาคินเดินเข้ามาหาน้ำใส "ผมดีใจนะที่คุณน้ำใสเจอทางออกให้กับตัวเอง" เขาพูด "ผมเป็นห่วงคุณเสมอ" "ขอบคุณค่ะอาจารย์" น้ำใสยิ้มบางๆ "หนูเองก็...รู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ" บรรยากาศในห้องประชุมที่เคยตึงเครียด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นและเข้าใจ เมษากับน้ำใสได้เผชิญหน้ากับอดีต และหาทางที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าด้วยกัน แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่มิตรภาพและความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นใหม่ ก็อาจจะนำพามาซึ่งสิ่งที่ดีกว่าเดิมในอนาคต