งานเสวนาเกี่ยวกับวรรณกรรมร่วมสมัยถูกจัดขึ้นในห้องโถงขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัย บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยนักศึกษาและผู้ที่สนใจด้านวรรณกรรมเป็นจำนวนมาก น้ำใสเดินทางมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอเลือกที่นั่งที่ค่อนข้างจะห่างจากเวทีพอสมควร เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับภาคินและเมษาโดยตรง เธอสังเกตเห็นว่าภาคินนั่งอยู่บนเวทีแล้ว เขากำลังพูดคุยกับผู้ร่วมเสวนาคนอื่นๆ ด้วยรอยยิ้มที่สดใสเช่นเคย แต่เมื่อสายตาของเขาเหลือบมาเห็นน้ำใส เธอก็เห็นรอยยิ้มที่กว้างขึ้นกว่าเดิม ส่วนเมษา เธอนั่งอยู่ข้างๆ ภาคินด้วยท่าทีที่สง่างามเช่นเคย น้ำใสรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่มองเธอ แต่ก็พยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น เมื่อพิธีกรกล่าวเปิดงานอย่างเป็นทางการ บรรยากาศก็เริ่มเข้มข้นขึ้น การเสวนาเริ่มต้นขึ้นด้วยการแนะนำตัวผู้ร่วมเสวนาแต่ละท่าน "และท่านสุดท้ายที่เราจะแนะนำในวันนี้" พิธีกรกล่าว "คืออาจารย์เมษา อาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิจากภาควิชาภาษาไทย ผู้มีผลงานวิจารณ์วรรณกรรมที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง" เมษายิ้มรับเสียงปรบมือ ก่อนจะกล่าวทักทาย "สวัสดีค่ะทุกท่าน ดิฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มาร่วมเสวนาในวันนี้ค่ะ" น้ำใสพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่ทุกคนพูด แต่ก็อดที่จะสังเกตปฏิกิริยาของภาคินที่มีต่อเมษาไม่ได้ เขามักจะพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เมษาพูด หรือบางครั้งก็หันไปยิ้มให้เธอ ราวกับกำลังเข้าใจกันอยู่สองคน "สำหรับผม" ภาคินเริ่มกล่าว "ผมมองว่าวรรณกรรมร่วมสมัยสะท้อนภาพสังคมปัจจุบันได้เป็นอย่างดี มันบอกเล่าเรื่องราวของผู้คน ปัญหา และความหวังของพวกเขา" "ถูกต้องค่ะ" เมษากล่าวเสริม "และที่สำคัญคือ เราต้องไม่มองข้ามเจตนาที่ซ่อนเร้นของผู้เขียน การวิเคราะห์อย่างลึกซึ้งจะช่วยให้เราเข้าใจสารที่ผู้เขียนต้องการสื่อได้อย่างแท้จริง" น้ำใสรู้สึกว่าเธอได้เรียนรู้อะไรมากมายจากการเสวนาครั้งนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นภาคินกับเมษามีปฏิสัมพันธ์กัน ในช่วงของการเปิดโอกาสให้ถามคำถาม น้ำใสตัดสินใจที่จะยกมือขึ้นถาม "เรียนอาจารย์ทั้งสองท่านครับ" น้ำใสกล่าวเสียงสั่นเล็กน้อย "ผมอยากจะถามว่า ในการอ่านวรรณกรรม หากเราพบว่าผู้เขียนมีอคติ หรือนำเสนอข้อมูลที่บิดเบือน เราควรจะปฏิบัติต่อผลงานชิ้นนั้นอย่างไรครับ?" คำถามของน้ำใสทำให้ทุกคนในห้องเงียบไปชั่วขณะ ภาคินมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ดูประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเมษา "เป็นคำถามที่ดีมากครับ" ภาคินกล่าว "ในกรณีแบบนี้ เราต้องใช้วิจารณญาณให้มากที่สุดครับ" เมษากล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคม "หากเราพบว่าผลงานชิ้นนั้นบิดเบือนความจริง หรือมีอคติที่ชัดเจน เราไม่จำเป็นต้องปฏิเสธคุณค่าทางวรรณกรรมของมันทั้งหมด" "แต่เราต้องตระหนักอยู่เสมอว่า สิ่งที่เรากำลังอ่านนั้น ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด" เธอกล่าวต่อ "เราต้องพยายามหาข้อมูลจากแหล่งอื่นมาประกอบ เพื่อให้ได้ภาพที่สมบูรณ์ที่สุด" น้ำใสรู้สึกว่าคำตอบของเมษาเหมือนกำลังพูดถึงสถานการณ์บางอย่างในอดีตของเธอเอง เธอไม่แน่ใจว่าเมษาจะรู้เรื่องราวในอดีตของเธอหรือไม่ "บางครั้ง..." ภาคินกล่าวเสริม "การอ่านวรรณกรรมที่มีมุมมองแตกต่างจากเรา ก็เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้เข้าใจโลกในมุมที่กว้างขึ้น" "แต่ก็ต้องระวังไม่ให้ตัวเองถูกชักจูงไปในทางที่ผิดนะครับ" เมษากล่าวปิดท้าย การเสวนาจบลงด้วยเสียงปรบมือดังสนั่น น้ำใสรู้สึกเหนื่อยล้า เธอรีบลุกขึ้นและพยายามจะเดินออกจากห้องไปให้เร็วที่สุด แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวออกไป ภาคินก็เดินเข้ามาหาเธอ "น้ำใส" เขาเรียกชื่อเธอ "ผมดีใจนะครับที่คุณมา" "ค่ะอาจารย์" น้ำใสตอบเสียงเบา "หนู...ต้องขอตัวก่อนนะคะ" "เดี๋ยวก่อนครับ" ภาคินรั้งเธอไว้ "ผมอยากจะคุยกับคุณสักหน่อย" น้ำใสลังเล แต่ก็ยอมหยุด "มีอะไรเหรอคะอาจารย์?" "คุณมีอะไรที่อยากจะถามผมหรือเปล่า?" ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมรู้สึกได้ว่าคุณดูไม่ค่อยสบายใจ" น้ำใสสบตาเขา เธอเห็นความห่วงใยในแววตาของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เห็นเงาของเมษาปรากฏตัวขึ้นมาอยู่ด้านหลัง "อาจารย์คะ..." น้ำใสพูดเสียงสั่น "อาจารย์กับอาจารย์เมษา...เคย...เคยมีความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนร่วมงานหรือเปล่าคะ?" คำถามของน้ำใสทำเอาภาคินถึงกับนิ่งไป เขาอึ้งไปชั่วขณะ ราวกับไม่คาดคิดว่าเธอจะถามคำถามนี้ออกมา "ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นครับ น้ำใส?" ภาคินถามกลับด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น น้ำใสกลั้นน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ "หนู...เห็นว่าอาจารย์สองคนดูสนิทสนมกันมากค่ะ แล้ว...หนูก็...รู้สึกไม่ดี" ภาคินถอนหายใจยาว "น้ำใสครับ ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่สบายใจ" เขากล่าว "แต่อาจารย์เมษา...เขาเป็นอดีตคนรักของผมครับ" คำพูดของภาคินทำให้น้ำใสรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า เธอยืนนิ่งไป ไม่สามารถขยับตัวหรือพูดอะไรออกมาได้อีกเลย ความรู้สึกที่เธอพยายามเก็บกดไว้มาตลอด กำลังปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง คืนวันวานที่เธอพยายามจะลืม กำลังกลับมาเยือนอีกครั้ง พร้อมกับความเจ็บปวดที่ไม่คาดคิด