บรรยากาศในบ้านไร่ดูอึมครึมกว่าทุกวัน แม้ว่าความจริงอันเจ็บปวดจะถูกเปิดเผยออกมาแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้นำมาซึ่งความสงบสุขอย่างที่คาดหวัง ปิ่นนั่งเหม่อลอยอยู่ที่ริมระเบียง มองออกไปยังทุ่งนาสีทองที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ความคิดของเธอว้าวุ่นไปหมด สับสนกับเรื่องราวในอดีตที่เพิ่งจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมา "คุณปิ่นครับ" เสียงทุ้มนุ่มของดินดังขึ้นข้างๆ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำสมุนไพรในมือ "ผมเอาน้ำเก๊กฮวยมาให้ครับ คุณตาบอกว่าช่วงนี้คุณอาจจะร้อนใน" ปิ่นรับแก้วน้ำมาอย่างแผ่วเบา "ขอบคุณค่ะดิน" "คุณปิ่นยังคิดมากอยู่หรือเปล่าครับ" ดินถาม นั่งลงข้างๆ เธออย่างเงียบๆ "ก็... ยังคงมีเรื่องให้คิดเยอะแยะไปหมด" ปิ่นถอนหายใจ "เรื่องคุณตา เรื่องดวงดาว เรื่องดาวประกาย... แล้วก็เรื่องคุณฟ้า" "ผมเข้าใจครับ" ดินกล่าว "มันเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ" "แล้ว... ฉันจะทำอย่างไรต่อไปดีดิน" ปิ่นหันมามองเขา ดวงตาฉายแววแห่งความไม่แน่ใจ "ฉันควรจะเชื่อใจใครดี" "ผมว่า... คุณปิ่นควรจะเชื่อใจตัวเองครับ" ดินตอบ "เชื่อในสิ่งที่ใจคุณปิ่นบอก" "แต่... ถ้าฉันเลือกที่จะเชื่อใจคุณตา... ฉันก็อาจจะมองข้ามความจริงบางอย่างไป" ปิ่นกล่าว "แต่ถ้าฉันเลือกที่จะเชื่อใจในสิ่งที่บันทึกของดวงดาวบอก... ฉันก็อาจจะทำให้คุณตาเสียใจ" "แล้ว... คุณปิ่นคิดว่า... ถ้าคุณฟ้ามีเจตนาดีจริงๆ... เขาจะทำแบบนั้นกับคุณไหมครับ" ดินตั้งคำถาม ปิ่นเงียบไปครู่หนึ่ง "นั่นสิ... ถ้าเขาหวังดีจริงๆ... ทำไมเขาถึงไม่บอกความจริงทั้งหมด" เธอครุ่นคิด "ทำไมเขาถึงต้องทำให้ฉันสับสน" "บางที... วิธีการของเขาอาจจะผิดพลาดไป" ดินกล่าว "แต่เจตนาของเขา... อาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณปิ่นคิด" "แต่... การกระทำของเขา... มันส่งผลต่อฉันนะดิน" ปิ่นกล่าวเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย "มันทำให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวด... แล้วก็... ทำให้ฉันต้องมาอยู่ที่นี่... โดยที่ไม่รู้อะไรเลย" "ผมขอโทษแทนคุณฟ้าด้วยนะครับ" ดินกล่าว "ถึงแม้ว่าผมจะรู้จักเขาไม่มากนัก แต่ผมก็พอจะเข้าใจนิสัยของเขาอยู่บ้าง" "เข้าใจยังไงคะ" ปิ่นถาม "คุณฟ้า... เขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง" ดินอธิบาย "เขาอาจจะคิดว่า... การปกป้องคุณ... คือสิ่งสำคัญที่สุด" "ปกป้อง... ด้วยการหลอกลวงแบบนี้หรือคะ" ปิ่นถาม "บางที... ในมุมมองของเขา... มันอาจจะเป็นวิธีเดียวที่จะทำได้" ดินตอบ "เขาอาจจะกลัวว่า... ถ้าคุณรู้ความจริงทั้งหมด... คุณอาจจะตกเป็นเป้าหมายของผู้ชายคนนั้น" "แล้ว... ผู้ชายคนนั้น... เขาคือใครคะ" ปิ่นถาม "คุณตาบุญไม่ได้บอกชื่อเลย" "ผมก็ไม่แน่ใจครับ" ดินส่ายหน้า "แต่จากที่คุณตาเล่า... เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมาก" "แล้ว... ทำไมดวงดาวถึงต้องไปเกี่ยวข้องกับคนแบบนั้น" ปิ่นถาม "ผมคิดว่า... มันเป็นเพราะดาวประกายครับ" ดินสันนิษฐาน "ดวงดาวอาจจะอยากปกป้องน้องสาว แล้วก็หลาน" "แล้ว... ทำไมดาวประกายถึงต้องทิ้งฉันไว้กับคุณตา" ปิ่นถามต่อ "เธอไปอยู่ที่ไหน" "นั่นคือคำถามที่ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันครับ" ดินกล่าว "หวังว่า... ในบันทึกของดวงดาว... จะมีเบาะแสอะไรมากกว่านี้" ปิ่นมองไปยังกล่องไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะ "บันทึกของดวงดาว... มีเรื่องราวอีกมากมายที่ยังไม่ถูกเปิดเผย" เธอกล่าว "แต่... ฉันก็ยังสงสัยเรื่องรูปถ่ายของคุณวิน" "รูปถ่ายที่หน้าเหมือนคุณปิ่น... ที่คุณฟ้าให้คุณวินมาใช่ไหมครับ" ดินถาม "ใช่ค่ะ" ปิ่นพยักหน้า "ทำไมเขาถึงต้องทำให้คุณวินเชื่อว่าหนูคือลูกของดวงดาว" "ผมคิดว่า... มันเป็นเพราะคุณวินเป็นคนที่จะพาคุณปิ่นกลับไปหาครอบครัว" ดินอธิบาย "ถ้าคุณวินเชื่อว่าคุณปิ่นคือลูกของดวงดาว... เขาก็อาจจะคิดว่า... คุณปิ่นควรจะอยู่กับคุณตาบุญ... เพราะคุณตาบุญคือญาติของดวงดาว" "แต่... นั่นก็หมายความว่า... คุณวิน... ก็ไม่รู้ความจริงทั้งหมดเหมือนกัน" ปิ่นกล่าว "ครับ" ดินยอมรับ "ทุกคนดูเหมือนจะถูกหลอกลวง... หรือไม่ก็... ถูกปกปิดข้อมูลบางอย่าง" "แล้ว... ถ้าฉันจะลองถามคุณวินดู... คุณคิดว่าเขาจะบอกอะไรฉันบ้าง" ปิ่นถาม "ผมว่า... คุณวินอาจจะให้ข้อมูลบางอย่างที่เรายังไม่รู้" ดินกล่าว "แต่อาจจะต้องระมัดระวัง... เพราะคุณวินเองก็อาจจะได้รับข้อมูลผิดๆ มาเหมือนกัน" "แล้ว... ถ้าฉันตัดสินใจที่จะกลับไปหาครอบครัวของฉัน... คุณวินจะพาฉันไปจริงๆ หรือ" ปิ่นถาม "ผมเชื่อว่า... ถ้าคุณปิ่นตัดสินใจเช่นนั้น... คุณวินก็จะทำตามหน้าที่ของเขา" ดินตอบ "แต่... ผมก็อดเป็นห่วงคุณปิ่นไม่ได้" "เป็นห่วงฉัน... ทำไมคะ" ปิ่นถาม "ผมเป็นห่วงว่า... ถ้าคุณปิ่นกลับไป... คุณอาจจะตกอยู่ในอันตราย" ดินกล่าว "อย่างที่คุณตาบุญบอก... ผู้ชายคนนั้น... ยังคงมีอิทธิพล" "แต่... ถ้าฉันอยู่ที่นี่... ฉันก็อาจจะปลอดภัย... แต่ฉันก็จะไม่ได้รู้ว่า... ฉันมีครอบครัวอยู่ที่ไหน" ปิ่นกล่าว "แล้ว... ฉันก็ยังไม่รู้อีกว่า... ดาวประกาย... แม่ของฉัน... เขาไปอยู่ที่ไหน" "นั่นคือทางเลือกที่ยากลำบากจริงๆ ครับ" ดินถอนหายใจ "คุณปิ่นต้องตัดสินใจเลือกระหว่าง... ความปลอดภัย... กับ... ความจริง... และครอบครัว" ปิ่นเงียบไปครู่หนึ่ง เธอกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความรู้สึกภายในใจกับข้อมูลที่ได้รับมาทั้งหมด สายลมยามบ่ายพัดโชยมาแผ่วเบา พัดพากลิ่นหญ้าและดอกไม้นานาชนิดมาแตะจมูก "ฉัน... ฉันต้องการเวลาคิดค่ะดิน" ปิ่นกล่าวในที่สุด "ฉันต้องการเวลาที่จะทบทวนทุกอย่าง... แล้วก็... หาคำตอบให้ตัวเอง" "ผมเข้าใจครับ" ดินพยักหน้า "ไม่ต้องรีบร้อนนะครับคุณปิ่น" "แล้ว... เรื่องของดวงดาว... เรื่องของดาวประกาย... คุณตาบุญ... คุณฟ้า..." ปิ่นพึมพำกับตัวเอง "ทุกอย่างมันพันกันยุ่งเหยิงไปหมด" "ผมเชื่อว่า... คุณปิ่นจะหาทางออกที่ดีที่สุดได้ครับ" ดินกล่าว "ไม่ว่าคุณปิ่นจะตัดสินใจอย่างไร... ผมก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ" คำพูดของดินทำให้ปิ่นรู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าสถานการณ์รอบตัวจะยังคงเต็มไปด้วยความคลุมเครือ แต่การมีใครสักคนคอยอยู่เคียงข้าง ก็ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง "ขอบคุณนะดิน" ปิ่นกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ขอบคุณจริงๆ" ดินส่งยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรครับ" ปิ่นหันกลับไปมองทุ่งนาอีกครั้ง ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลง ทาบทาแสงสีทองอร่ามไปทั่วผืนแผ่นดิน เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งต่อไปนี้ จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตของเธอ และไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เธอก็ต้องพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน