ปิ่นเดินกลับมาที่บ้านไร่ด้วยความมุ่งมั่น เธอเห็นคุณตาบุญนั่งอยู่หน้าบ้าน กำลังซ่อมแซมตาข่ายดักปลาเก่าๆ สีหน้าของคุณตาดูอ่อนเพลียกว่าปกติ "คุณตาคะ" ปิ่นเรียกเสียงอ่อนโยน คุณตาบุญเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาที่เคยฉายแววสดใส บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง "ปิ่น... มาแล้วเหรอ" "ค่ะ" ปิ่นทรุดตัวลงนั่งข้างๆ "คุณตาคะ... หนูมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณตาอีกครั้งค่ะ" คุณตาบุญวางเครื่องมือลง ถอนหายใจยาว "ตา... รู้ดีว่าปิ่นคงจะมีคำถามมากมาย" "ค่ะ" ปิ่นตอบ "หนู... หนูอยากจะเข้าใจ... ว่าทำไม... คุณตาถึงต้องปิดบังหนูมาตลอด" คุณตาบุญหลับตาลงช้าๆ "มัน... มันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมากนะปิ่น" ท่านกล่าวเสียงสั่น "การต้องเห็นคนรักตายไปต่อหน้าต่อตา... แล้วก็... ต้องแบกรับความลับที่หนักอึ้ง... มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" "หนูเข้าใจค่ะ" ปิ่นกล่าว "แต่... การที่คุณตาโกหกหนู... มันทำให้หนูสับสน... แล้วก็... ทำให้หนูไม่รู้ว่า... ใครคือคนที่หนูควรจะเชื่อใจ" "ตา... ไม่ได้อยากจะโกหกปิ่นนะ" คุณตาบุญกล่าว "แต่... ตาทำไปเพื่อปกป้องทุกคน" "ปกป้องใครคะคุณตา" ปิ่นถาม "ปกป้องปิ่น... ปกป้องฟ้า... ปกป้องชื่อเสียงของครอบครัวเรา... แล้วก็... เพื่อไม่ให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้" คุณตาบุญตอบ "แต่... เรื่องมันก็บานปลายไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ" ปิ่นกล่าว "ตอนนี้... หนูรู้ความจริงแล้ว... แล้ว... หนู... หนูคิดว่า... ปัญหาทั้งหมด... มันอยู่ที่... ฟ้า" คุณตาบุญขมวดคิ้ว "ฟ้า... เขาก็มีความผิด... ตาไม่ได้ปฏิเสธ" ท่านกล่าว "แต่... เขา... เขาก็เป็นเด็ก... ที่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งมาตลอดชีวิต" "แต่... ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้กับหนูคะ" ปิ่นถาม "ทำไมเขาถึงต้องสั่งให้ดิน... ห้ามบอกหนู... แล้วก็... ให้คุณตา... โกหกหนู" "ฟ้า... เขาคงจะกลัว" คุณตาบุญกล่าว "กลัวว่า... ถ้าปิ่นรู้... ปิ่นจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของพ่อเขา... แล้ว... มันอาจจะเป็นอันตรายต่อปิ่น" "แต่... พ่อของฟ้า... ก็คือพ่อของหนูเหมือนกันนะคุณตา" ปิ่นกล่าวเสียงแผ่วเบา คุณตาบุญมองปิ่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร "ใช่... ตา... ตารู้ดี" ท่านกล่าว "แต่... พ่อของฟ้า... เป็นคนอันตราย... ตา... ตาไม่อยากให้ปิ่นต้องไปเจออันตรายแบบนั้น" "แล้ว... แล้วความจริงที่หนูเจอในบันทึกของคุณดวงดาว... มันคืออะไรคะคุณตา" ปิ่นถาม "บันทึกของดวงดาว... มันคือ... ส่วนหนึ่งของความจริง" คุณตาบุญอธิบาย "เขา... เขารู้ว่า... ดาวประกายท้อง... แล้ว... เขาก็พยายามจะปกป้องน้องสาว... จากพ่อของเด็ก" "แล้ว... ผู้ชายคนนั้น... คือใครคะ" ปิ่นถามย้ำ "ก็คือ... พ่อของฟ้า... และ... พ่อของปิ่น" คุณตาบุญตอบเสียงเครียด ปิ่นหน้าซีดเผือด "หมายความว่า... คุณตา... รู้เรื่องนี้มาตลอด... แต่... ก็ไม่เคยบอกหนูเลย" "ตา... ขอโทษนะปิ่น" คุณตาบุญกล่าว "ตา... ตาทำไปเพราะ... กลัว... กลัวว่าปิ่นจะเสียใจ... กลัวว่าปิ่นจะตกอยู่ในอันตราย" "แต่... ตอนนี้... หนูรู้ความจริงแล้วค่ะคุณตา" ปิ่นกล่าว "แล้ว... หนู... หนูคิดว่า... ถึงเวลาแล้ว... ที่หนูจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง... แล้วก็... แก้ไขมัน" "ปิ่น... จะทำอะไร" คุณตาบุญถามด้วยความกังวล "หนู... หนูจะคุยกับฟ้าค่ะ" ปิ่นกล่าว "หนู... หนูอยากจะบอกเขาว่า... หนูเข้าใจ... แล้วก็... หนูพร้อมที่จะ... แก้ไขทุกอย่างไปด้วยกัน" "แต่... ฟ้า... เขาอาจจะ... ไม่พร้อม" คุณตาบุญกล่าว "ไม่ว่าจะอย่างไร... หนูก็ต้องลองค่ะคุณตา" ปิ่นยืนกราน "หนู... หนูไม่อยากให้เรื่องนี้... ทำลายชีวิตของใครอีกแล้ว" คุณตาบุญมองปิ่นด้วยความภาคภูมิใจ "ปิ่น... เป็นเด็กที่เข้มแข็งจริงๆ" ท่านกล่าว "ตา... ตาเชื่อว่า... ปิ่นจะทำได้" "ขอบคุณค่ะคุณตา" ปิ่นยิ้มให้ท่าน "แล้ว... คุณตา... เชื่อใจหนูไหมคะ" คุณตาบุญพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ตา... เชื่อใจปิ่น... เชื่อใจในหัวใจของปิ่น" ท่านกล่าว "ตา... เชื่อว่า... ปิ่นจะตัดสินใจ... ในสิ่งที่ถูกต้อง" ปิ่นรู้สึกดีขึ้นมากที่ได้รับความเชื่อมั่นจากคุณตา เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงยากลำบาก แต่การได้พูดคุยกับคุณตาบุญ ทำให้เธอรู้สึกมีพลังมากขึ้น เธอตัดสินใจที่จะไปหาฟ้าทันที เพื่อที่จะพูดคุยและหาทางออกร่วมกัน