หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของดิน ปิ่นก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความจริงอันซับซ้อนที่เพิ่งจะปรากฏขึ้น ทำให้เธอไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปทางไหน เธอเดินออกมาจากบ้านไร่ มุ่งหน้าไปยังสวนผลไม้ที่ดินเคยพาเธอไปเดินเล่น การเดินท่ามกลางต้นไม้เขียวขจีและอากาศที่สดชื่น ช่วยให้เธอได้ทบทวนความคิด ภาพของดวงดาว ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นที่เธอเพิ่งจะค้นพบว่ามีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวนี้อย่างลึกซึ้ง ภาพของดาวประกาย หญิงสาวผู้แบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ ภาพของนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล และภาพของฟ้า ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมที่เธอเพิ่งจะรับรู้ว่ามีสายเลือดเดียวกันกับเธอ และเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด "ดิน" ปิ่นเอ่ยเรียกเมื่อเห็นร่างของดินกำลังตัดแต่งกิ่งต้นมะม่วงอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจ "คุณปิ่นครับ... มาเดินเล่นเหรอครับ" ดินถาม "ฉัน... ฉันอยากจะคิดอะไรบางอย่าง" ปิ่นกล่าว "แล้ว... ดิน... เมื่อกี้นี้... ที่ดินบอกฉัน... มันคือความจริงทั้งหมดจริงๆ ใช่ไหมคะ" ดินวางกรรไกรตัดกิ่งลง เดินเข้ามาหาปิ่นอย่างช้าๆ "ผม... ผมสาบานได้เลยครับคุณปิ่น" เขาตอบ "ผม... ผมไม่เคยโกหกคุณมาก่อน" "แล้ว... ทำไม... ทำไมฟ้าถึงต้องสั่งให้ดิน... ห้ามบอกฉัน" ปิ่นถาม "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ" ดินถอนหายใจ "แต่... ผมคิดว่า... เขาคงจะกลัว... กลัวว่าถ้าคุณรู้... คุณจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้... แล้ว... มันอาจจะเป็นอันตรายต่อคุณ" "แต่... ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้เหมือนกันนะดิน" ปิ่นกล่าว "เป็นลูกสาวของดวงดาว... แล้วก็... เป็นน้องสาวต่างมารดาของฟ้า" "ผมรู้ครับ" ดินกล่าว "แต่... คุณฟ้า... เขาคงจะมองว่า... คุณยังเด็กเกินไป... ที่จะรับมือกับเรื่องพวกนี้" "เด็กเกินไป... หรือ... เขาแค่ไม่ไว้ใจฉัน" ปิ่นถาม "ผมว่า... เขาคงจะห่วงคุณปิ่นมากกว่าครับ" ดินตอบ "เขา... เขาอาจจะมีความคิดที่แตกต่างจากเรา... เขาอาจจะคิดว่า... การปกป้องคุณ... คือสิ่งที่ดีที่สุด" "แล้ว... ดิน... เชื่อใจฟ้าไหมคะ" ปิ่นถาม ดินเงียบไปอึดใจหนึ่ง "ผม... ผมรู้จักคุณฟ้ามาตั้งแต่เด็กครับ" เขาตอบ "ผม... ผมเชื่อว่า... เขาไม่ได้มีเจตนาร้าย" "แต่... การกระทำของเขามัน... มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกหลอกลวงนะดิน" ปิ่นกล่าว "ผมเข้าใจครับ" ดินกล่าว "แต่... บางที... วิธีการของเขา... มันอาจจะทำให้คุณปิ่นรู้สึกแบบนั้น" ปิ่นเดินไปนั่งลงใต้ต้นมะม่วง มองออกไปยังผืนนาสีทองที่ทอดยาว "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจเลย... ว่าทำไม... คุณตาถึงต้องโกหกฉัน... ทำไมถึงต้องปิดบังความจริง... เป็นเวลาตั้งนานขนาดนี้" "ผมว่า... คุณตาบุญ... ท่านก็คงจะลำบากใจมากครับ" ดินกล่าว "ท่านคงอยากจะบอกความจริงคุณปิ่น... แต่... ก็คงจะกลัว... กลัวว่าจะกระทบต่อความปลอดภัยของทุกคน" "แล้ว... ดิน... คิดว่า... ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไปคะ" ปิ่นถาม ดินเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ "ผม... ผมไม่สามารถตัดสินใจแทนคุณปิ่นได้ครับ" เขาตอบ "แต่... ผมคิดว่า... คุณปิ่นควรจะหาเวลาคุยกับคุณฟ้า... โดยตรง" "คุยกับฟ้า..." ปิ่นทวนคำ "แต่... เขาไม่ยอมพูดกับฉันเลยนะดิน" "ผม... ผมจะลองคุยกับเขาดูนะครับ" ดินเสนอ "ผม... ผมจะบอกเขาว่า... คุณปิ่นต้องการที่จะเข้าใจ... และ... ต้องการที่จะพูดคุยกับเขา" "แล้ว... ถ้าเขาไม่ยอมล่ะคะ" ปิ่นถาม "ผม... ผมก็จะพยายามต่อไปครับ" ดินตอบ "ผม... ผมอยากให้คุณปิ่น... ได้รับความยุติธรรม... แล้วก็... ได้เข้าใจทุกอย่าง" ปิ่นมองดินด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะดิน" เธอเอ่ย "ฉัน... ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก... ที่มีดินอยู่ตรงนี้" "ผม... ผมก็ดีใจครับที่คุณปิ่นรู้สึกแบบนั้น" ดินยิ้มบางๆ "ผม... ผมอยู่ตรงนี้เสมอครับ... เพื่อคุณปิ่น" ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง สัมผัสได้ถึงความผูกพันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความสับสนและความเจ็บปวด เสียงนกร้องเพลงอยู่บนกิ่งไม้ และสายลมที่พัดผ่านใบไม้ ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ดิน" ปิ่นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เมื่อกี้นี้... ดินบอกว่า... ดินเคยเล่นกับดวงดาว... แล้วก็... ฟ้า... สมัยเด็กๆ" "ใช่ครับ" ดินพยักหน้า "เรา... เราเป็นเพื่อนเล่นกันครับ" "แล้ว... ดินจำอะไรเกี่ยวกับดวงดาว... หรือ... ดาวประกาย... ได้อีกบ้างไหมคะ" ปิ่นถาม "จำได้ครับ... คุณดวงดาว... เขาเป็นคนร่าเริง... ชอบเล่าเรื่องตลก" ดินนึกย้อนกลับไป "ส่วนดาวประกาย... เขาจะขี้อายกว่า... แต่... ก็เป็นคนใจดี" "แล้ว... ฟ้าล่ะคะ" ปิ่นถาม "ตอนเด็กๆ เป็นยังไงบ้าง" "คุณฟ้า... เขาจะเงียบๆ หน่อยครับ" ดินอธิบาย "แต่... ก็เป็นเด็กที่ฉลาด... แล้วก็... ชอบสังเกต" "นั่นสิ... ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน" ปิ่นพยักหน้า "เวลาอยู่กับเขา... ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่าง... ที่ฉันมองไม่เห็น" "บางที... เขาก็อาจจะกำลังปกป้องคุณปิ่น... ด้วยวิธีของเขาเอง" ดินกล่าว "เขากลัวว่า... ถ้าคุณปิ่นรู้... คุณจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอันตราย" "แต่มันก็ทำให้ฉันยิ่งสับสนนะดิน" ปิ่นกล่าว "ฉันไม่รู้ว่า... ใครพูดความจริง... แล้วใครกำลังโกหก" "ผม... ผมเข้าใจครับ" ดินตอบ "แต่... ผมอยากให้คุณปิ่น... เชื่อใจผมนะครับ... ผม... ผมจะพยายามช่วยคุณปิ่น... ให้ได้มากที่สุด" ปิ่นหันไปมองดิน สายตาของเธออ่อนโยนลง "ขอบคุณนะดิน" เธอกล่าวอีกครั้ง "ฉัน... ฉันรู้ว่าดินหวังดีกับฉันจริงๆ" ดินยิ้มกว้างขึ้น "ผม... ผมดีใจครับ" เขาตอบ "คุณปิ่น... คุณคือคนสำคัญ... ของที่นี่" คำพูดนั้นทำให้ปิ่นรู้สึกอบอุ่นหัวใจ แม้ว่าเรื่องราวที่อยู่ตรงหน้าจะซับซ้อนและเจ็บปวดเพียงใด การมีดินอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกว่ายังมีหวังที่จะผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ "ดิน" ปิ่นถามต่อ "แล้ว... ถ้าฟ้า... ยอมคุยกับฉัน... ฉันควรจะถามเขาว่าอะไรดีคะ" "ผม... ผมคิดว่า... คุณปิ่นควรจะถามเขา... ว่าทำไมเขาถึงต้องปิดบังเรื่องนี้" ดินแนะนำ "แล้ว... ก็... ถามเขาว่า... เขากังวลอะไร... มากที่สุด" "แล้ว... ถ้าเขาบอกว่า... เขากังวลเรื่องความปลอดภัยของฉัน" ปิ่นถาม "คุณปิ่นก็... บอกเขาว่า... คุณปิ่นอยากจะเข้าใจ... อยากจะรู้ความจริง... แล้วก็... พร้อมที่จะรับมือกับมัน" ดินกล่าว "คุณปิ่น... ไม่ใช่เด็กเล็กๆ... ที่จะมาปกป้องแบบนั้น" ปิ่นพยักหน้าช้าๆ "ใช่... ฉันไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว" เธอกล่าว "ฉันต้องรู้... ฉันต้องเข้าใจ... ทุกอย่าง" ทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนที่ปิ่นจะลุกขึ้นยืน "ฉันว่า... ฉันจะกลับไปคุยกับคุณตาบุญอีกครั้ง" เธอประกาศ "ฉัน... ฉันอยากจะถามท่านให้แน่ใจ... ว่าท่าน... ไม่ได้ปิดบังอะไรฉันอีกแล้ว" "ผม... ผมจะไปด้วยนะครับ" ดินเสนอ "เผื่อว่า... คุณตาบุญ... อาจจะต้องการความช่วยเหลือ" "ขอบคุณนะดิน" ปิ่นยิ้มให้เขา "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรถ้าไม่มีดิน" คำพูดนั้นทำให้ดินหน้าแดงเล็กน้อย "ผม... ผมยินดีครับ" เขาตอบ "ผม... ผมจะอยู่ตรงนี้... เพื่อคุณปิ่นเสมอ"