เมื่อตะวันคล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า พิมพ์ดาวและเพลิงก็เตรียมพร้อมสำหรับค่ำคืนที่จะมาถึง พวกเขาย้ายกล่องไม้และม้วนบันทึกของคุณย่าเข้าไปเก็บไว้ในบ้านอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกลับออกมายังบริเวณสวนลับอีกครั้ง โดยมีอุปกรณ์จำเป็นบางอย่างที่เพลิงเตรียมมาอย่างดีติดตัวไปด้วย "คืนนี้... อากาศค่อนข้างเย็นนะครับ" เพลิงกล่าว ขณะที่เขากางผ้าห่มผืนหนาออกวางบนพื้นหญ้าใกล้กับจุดที่รูปปั้นคุณย่าตั้งอยู่ "เราจะได้... นั่งดู... ดอกไม้... ได้สบายขึ้น" พิมพ์ดาวพยักหน้า พลางนั่งลงอย่างนุ่มนวล เธอกวาดสายตาไปทั่วสวน มองดูดอกไม้สีรุ้งที่กำลังจะเริ่มแสดงปฏิกิริยาตามที่บันทึกของคุณย่าได้กล่าวไว้ "ฉันยังคงกังวล... เรื่องคำว่า 'ภัยพิบัติ' ค่ะ" พิมพ์ดาวเอ่ยขึ้น "ถ้าสิ่งที่คุณย่า... พยายามจะปกป้อง... คือ... สิ่งที่อันตรายจริงๆ... แล้วเรา... ไปปลุกมันขึ้นมา... ล่ะคะ" "ผมก็... กังวลเช่นกันครับ" เพลิงตอบ พลางนั่งลงข้างๆ เธอ "แต่... เราได้... อ่านบันทึก... ทั้งสองเล่ม... แล้ว... เราก็... พอจะ... เข้าใจ... เจตนา... ของคุณย่า... ท่าน... คงจะ... ไม่ได้... ตั้งใจ... ทิ้ง... สิ่งที่เป็น... อันตราย... ไว้... โดย... ปราศจาก... คำเตือน... หรือ... วิธี... ป้องกัน..." "คุณย่า... ท่าน... ฉลาดและ... รอบคอบ... มาก" พิมพ์ดาวเสริม "แต่... บางครั้ง... ความรู้... ที่มากเกินไป... ก็อาจจะ... เป็น... ภาระ... ได้เหมือนกัน..." เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท ดวงดาวก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละดวง ส่องประกายระยิบระยับอยู่เต็มท้องฟ้า ราวกับเพชรที่ประดับประดาอยู่บนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำ "ดูนั่นสิคะ... ดวงดาว... สวยงามจริงๆ" พิมพ์ดาวกล่าว พลางเงยหน้ามองท้องฟ้า "เหมือน... ที่คุณย่า... เขียนไว้เลยครับ" เพลิงกล่าว " 'เมื่อ... ดวงดาว... ส่องแสง... นำทาง...' " ทันใดนั้นเอง พิมพ์ดาวก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว เธอเห็นว่าดอกไม้สีรุ้งบางชนิดเริ่มมีแสงเรืองรองอ่อนๆ เปล่งประกายออกมาจากกลีบดอก "เพลิงคะ... ดูนั่นสิคะ!" พิมพ์ดาวอุทาน พลางชี้ไปยังดอกไม้ที่กำลังเรืองแสง "มัน... มันเริ่มแล้วค่ะ!" เพลิงมองตามด้วยความทึ่ง ดอกไม้สีต่างๆ เริ่มเปล่งแสงสีอ่อนออกมา สร้างบรรยากาศราวกับอยู่ในโลกแห่งเทพนิยาย แสงสีเหล่านั้นค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะตอบรับกับแสงดาวที่สาดส่องลงมา "สวยงาม... อย่างไม่น่าเชื่อเลยครับ" เพลิงกล่าว พลางมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง "ดอกไม้... กำลัง... เรืองแสง... เพื่อนำทาง..." พิมพ์ดาวทวนคำจากบันทึกของคุณย่า "แต่... มันจะ... นำทาง... เราไปที่ไหน... กันแน่..." ขณะที่ดอกไม้เริ่มเรืองแสงสว่างขึ้นเรื่อยๆ พิมพ์ดาวก็สังเกตเห็นว่า แสงสีจากดอกไม้แต่ละดอกเริ่มเคลื่อนไหว ราวกับมีสายใยที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงเข้าหากัน แสงเหล่านั้นค่อยๆ ไหลรวมกัน ก่อตัวเป็นลำแสงบางๆ ที่ทอดตัวยาวออกไปในทิศทางหนึ่ง "นั่นไงคะ! สายแสงนั่น!" พิมพ์ดาวชี้ "มันกำลัง... ชี้ทาง... ไปทาง... ด้านหลัง... ของสวน..." เพลิงลุกขึ้นยืน พลางมองตามทิศทางที่สายแสงนั้นทอดตัวไป "ดูเหมือน... จะเป็น... บริเวณ... ที่เรา... ยังไม่เคย... สำรวจ... อย่างละเอียด... เลยนะครับ" "ใช่ค่ะ" พิมพ์ดาวตอบ พลางลุกขึ้นยืนตาม "ตรงนั้น... เป็นพงหญ้า... ที่รกทึบ... ฉันเคย... คิดว่า... อาจจะมี... อะไร... ซ่อนอยู่... ที่นั่น..." ทั้งสองคนเดินตามลำแสงเรืองรองที่ทอดตัวไป พิมพ์ดาวถือขวดแก้วบรรจุละอองเกสรสีทองไว้ในมืออย่างแน่นหนา เพลิงเดินนำหน้า คอยปัดกวาดกิ่งไม้และใบหญ้าที่ขวางทาง เมื่อพวกเขาเดินลึกเข้าไปในสวนมากขึ้น ลำแสงจากดอกไม้ก็ยิ่งสว่างชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันนำทางพวกเขาผ่านดงไม้ที่หนาทึบ จนกระทั่งมาถึงบริเวณที่เป็นเหมือนกำแพงธรรมชาติที่เกิดจากต้นไม้และเถาวัลย์ที่ปกคลุมหนาทึบ "ถึงแล้วค่ะ" พิมพ์ดาวกล่าว "แต่... ตรงนี้... ดูเหมือน... จะเป็น... ทางตัน..." เพลิงพยักหน้า เขากวาดสายตามองไปรอบๆ พยายามหาช่องทางที่จะผ่านเข้าไปได้ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกปกคลุมไว้อย่างแน่นหนา "บางที... เราอาจจะต้อง... ใช้... ละอองเกสร... นี้..." เพลิงกล่าว พลางชี้ไปยังขวดแก้วในมือของพิมพ์ดาว "คุณย่า... เคยบอกว่า... มันคือ... กุญแจ... สู่สวน... ที่แท้จริง..." พิมพ์ดาวพยักหน้า เธอค่อยๆ เปิดฝาขวดแก้วออก สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ที่ลอยออกมาพร้อมกับละอองเกสรสีทองที่ส่องประกาย "คุณย่า... เขียนว่า... 'เมื่อ... สองโลก... ประสานกัน... ด้วย... พลังแห่ง... ดอกไม้... ประตู... จะเปิดออก...' " พิมพ์ดาวอ่านจากบันทึก " 'เทละอองเกสร... ลงบน... พื้นดิน... ตรงที่... แสงดาว... นำทาง...' " พิมพ์ดาวเดินเข้าไปใกล้บริเวณที่ลำแสงจากดอกไม้ส่องลงมาที่พื้นดินมากที่สุด เธอค่อยๆ เทละอองเกสรสีทองลงบนพื้นหญ้าบางส่วน ทันใดนั้นเอง สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ละอองเกสรที่สัมผัสกับพื้นดินเริ่มเปล่งแสงสว่างวาบขึ้นมา แสงนั้นสว่างจ้าจนทั้งสองคนต้องยกมือขึ้นมาบังตา พื้นดินบริเวณนั้นเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายใน พุ่มไม้และเถาวัลย์ที่ปกคลุมอยู่เริ่มแยกออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นช่องว่างขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง "นั่นมัน... ประตู..." เพลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงตะลึง พิมพ์ดาวมองตามอย่างไม่เชื่อสายตา ประตูนั้นไม่ได้ทำจากไม้หรือหิน แต่ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นจากพลังงานที่มองไม่เห็น ผิวของมันวาววับราวกับกระจก แต่กลับสะท้อนภาพของสวนดอกไม้สีรุ้งที่ดูบิดเบี้ยวเล็กน้อย "นี่คือ... สวนที่แท้จริง... งั้นเหรอคะ" พิมพ์ดาวพึมพำ "ดูเหมือน... จะเป็นอย่างนั้นครับ" เพลิงตอบ พลางมองไปยังประตูเรืองแสงด้วยความทึ่ง "และ... ดูเหมือน... ละอองเกสร... จะเป็น... สิ่งที่... เปิด... ทางเข้า... จริงๆ..." ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพิจารณาประตูบานใหม่ที่ปรากฏขึ้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของประตูนั้น "ในที่สุด... เจ้าก็มาถึง... พิมพ์ดาว..." เสียงนั้นแผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง พิมพ์ดาวและเพลิงหันไปมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจและความไม่แน่ใจ "นั่น... เสียงใครคะ" พิมพ์ดาวถาม "ผม... ไม่ทราบครับ" เพลิงตอบ "แต่... เสียงนั้น... ฟังดู... คุ้นเคย... อย่างแปลกประหลาด..." พิมพ์ดาวสูดลมหายใจลึกๆ เธอจับขวดแก้วละอองเกสรไว้แน่น พลางก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ "หนู... มาแล้วค่ะ" พิมพ์ดาวกล่าว "หนู... พร้อมแล้ว..."