พิมพ์ดาวเร่งฝีเท้าเข้าหาดอกไม้สีรุ้งที่ดูราวกับมีชีวิตของตัวเอง กลีบดอกที่สะท้อนแสงสีต่างๆ อย่างน่าอัศจรรย์ ทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่ท่ามกลางภาพวาดอันงดงาม เสียงการต่อสู้ของเพลิงดังตามหลังมาอย่างต่อเนื่อง แต่ถึงกระนั้น เธอก็ไม่อาจละสายตาไปจากดอกไม้นี้ได้ "พิมพ์ดาว! ถอย... ออกมา!" เพลิงตะโกนอีกครั้ง เสียงของเขาแหบพร่ากว่าเดิม พลางพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเงาที่กำลังจ้องมองมาที่พิมพ์ดาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต เงาตัวนั้นหันมามองพิมพ์ดาวอีกครั้ง ดวงตาสีแดงฉานฉายแววแห่งความหงุดหงิด มันส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เพลิงอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการจะจัดการกับอุปสรรคตรงหน้าให้สิ้นซากไปเสียก่อน เพลิงปัดป้องการโจมตีนั้นได้อย่างหวุดหวิด เขาเซถอยหลังไปเล็กน้อย ร่างกายเริ่มแสดงอาการอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด พลังงานสีเขียวอ่อนที่เคยแผ่ออกมาเริ่มจางลง "เพลิง..." พิมพ์ดาวพึมพำ พลางยกมือข้างที่ว่างขึ้นสัมผัสกลีบดอกไม้สีรุ้งอย่างแผ่วเบา ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนกลีบดอก ความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนก็ไหลผ่านเข้ามาในตัวเธอ มันไม่ใช่ความอบอุ่นธรรมดา แต่มันเป็นความรู้สึกถึงชีวิต ความหวัง และพลังงานบริสุทธิ์ที่กำลังโอบล้อมเธอไว้ ราวกับดอกไม้ดอกนี้กำลังสื่อสารกับเธอโดยตรง "นี่... คือ... 'แสงแห่ง... สวน'... ใช่ไหมคะ" พิมพ์ดาวกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและศรัทธา "มายา... คุณย่า... ท่าน... ทิ้ง... สิ่งนี้... ไว้... ให้... เรา..." ทันใดนั้น พลังงานสีรุ้งก็แผ่กระจายออกจากดอกไม้นั้น มันไม่ใช่แสงที่เจิดจ้าจนแสบตา แต่เป็นแสงที่อ่อนโยน นุ่มนวล และอบอุ่น แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไป โอบล้อมตัวพิมพ์ดาวไว้ ก่อนจะแผ่ขยายออกไปรอบๆ สวน เงาตัวนั้นร้องเสียงหลงเมื่อแสงสีรุ้งสัมผัสโดนตัวมัน ร่างกายสีดำทมิฬของมันดูราวกับจะถูกเผาไหม้ แสงสีรุ้งทำให้มันอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด มันถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงฉานเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่พอใจ "คุณ... ทำได้... พิมพ์ดาว!" เพลิงตะโกน ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง เขาเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เขาเห็นเงาตัวนั้นอ่อนแรงลง "นั่น... คือ... พลัง... ที่... แท้จริง... ของ... สวน... แห่งนี้!" พิมพ์ดาวกุมกล่องไม้ไว้แน่น มืออีกข้างยังคงสัมผัสกับดอกไม้สีรุ้ง เธอรู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นในตัวเธอ มันไม่ใช่พลังที่แข็งกร้าว แต่เป็นพลังแห่งการเยียวยาและการปกป้อง "แต่... มัน... จะ... อยู่... ได้... นาน... แค่ไหน... คะ" พิมพ์ดาวถาม พลางมองไปที่ดอกไม้สีรุ้งที่ยังคงเปล่งประกาย "แล้ว... มัน... จะ... จัดการ... กับ... เงา... ได้... อย่างไร..." "มัน... อาจจะ... ไม่ได้... ทำลาย... เงา... โดย... ตรง... ครับ..." เพลิงกล่าว พลางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย "แต่มัน... จะ... ทำให้... เงา... อ่อนแอ... ลง... และ... เปิดโอกาส... ให้... เรา... ได้... หา... ทาง... ที่จะ... ขับไล่... มัน... ออกไป... ได้..." เงาตัวนั้นคำรามด้วยความโกรธ มันไม่ยอมจำนนง่ายๆ แม้จะอ่อนแรงลง แต่ความอาฆาตแค้นในดวงตายังคงลุกโชน มันพยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ พุ่งเข้าหาพิมพ์ดาวอีกครั้ง "พิมพ์ดาว! ระวัง!" เพลิงตะโกน แต่คราวนี้ พิมพ์ดาวไม่ได้ถอย เธอหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พยายามเชื่อมโยงกับพลังงานแห่งดอกไม้สีรุ้ง เธอรู้สึกถึงกระแสพลังที่ไหลผ่านเข้ามาในตัวเธอ ราวกับว่าดอกไม้นั้นกำลังมอบพลังทั้งหมดของมันให้กับเธอ เมื่อเงาพุ่งเข้ามาใกล้ พิมพ์ดาวก็ลืมตาขึ้น แสงสีรุ้งจากตัวเธอสว่างวาบขึ้น สวนรอบกายพลันสว่างไสวไปด้วยสีสันอันงดงาม ดอกไม้ทุกดอกดูราวกับจะเบ่งบานเต็มที่ ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ พิมพ์ดาวยกมือขึ้น แสงสีรุ้งพุ่งออกจากฝ่ามือของเธอ กลายเป็นลำแสงที่พุ่งตรงไปยังเงาอย่างรวดเร็ว ฉัวะ! ลำแสงสีรุ้งกระทบเข้าที่ร่างของเงา ทำให้มันส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสีดำทมิฬของมันเริ่มสลายตัวไปทีละน้อย กลายเป็นควันดำที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า "ไม่! เป็นไปไม่ได้!" เงาร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว "ข้า... จะ... กลับมา... แน่นอน!" แต่เสียงของมันก็ค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับที่ร่างของมันสลายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงอากาศที่อุ่นขึ้น และความสงบที่กลับคืนมาสู่สวนลับแห่งนี้ พิมพ์ดาวทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ดอกไม้สีรุ้งที่เคยเปล่งประกายก็ค่อยๆ หรี่แสงลง กลีบดอกดูราวกับจะเหี่ยวเฉาลงเล็กน้อย ราวกับว่ามันได้มอบพลังทั้งหมดของมันไปแล้ว เพลิงรีบวิ่งเข้ามาหาเธอทันที "พิมพ์ดาว! คุณ... ไม่เป็นอะไร... นะครับ!" เขาถามด้วยความเป็นห่วง พลางประคองเธอขึ้น พิมพ์ดาวพยักหน้าเบาๆ "ฉัน... ไม่เป็นไร... ค่ะ... เพลิง" เธอมองไปรอบๆ สวนที่กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง "เรา... ทำสำเร็จ... แล้ว... ใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ... เรา... ทำสำเร็จ... แล้ว..." เพลิงกล่าว พลางมองไปที่ดอกไม้สีรุ้งที่บัดนี้ดูอ่อนแรงลง "แต่... ดอกไม้... นี้... มัน... ดู... อ่อนแรง... ลง... ไป... มาก... เลย... ครับ..." พิมพ์ดาวหยิบกล่องไม้ขึ้นมาอีกครั้ง "บางที... คำตอบ... อาจจะ... อยู่... ใน... นี้... ก็... ได้ค่ะ" เธอกล่าว พลางมองไปยังกล่องไม้ใบนั้นด้วยความหวัง