หลังจากที่เงาได้สลายไปจากสวนลับแห่งนี้ ความสงบก็กลับคืนมาอีกครั้ง แต่ความสงบนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยอ่อนของพิมพ์ดาวและเพลิง ดอกไม้สีรุ้งที่เคยเปล่งประกายอย่างงดงาม บัดนี้ดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด กลีบดอกที่เคยสดใสก็ดูจะหมองลงเล็กน้อย ราวกับว่ามันได้มอบพลังทั้งหมดของมันไปในการขับไล่เงา พิมพ์ดาวค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ด้วยความช่วยเหลือของเพลิง เธอรู้สึกถึงความปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย ราวกับว่าเธอเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ยาวนานมาอย่างหนักหน่วง "คุณ... ไม่เป็นอะไร... นะครับ... พิมพ์ดาว" เพลิงถามเป็นครั้งที่สอง ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวลเจืออยู่ "คุณ... ใช้... พลัง... มาก... เกินไป... หรือเปล่า" พิมพ์ดาวส่ายหน้าเบาๆ "ฉัน... คิดว่า... ฉัน... ยัง... ไหว... ค่ะ... เพลิง" เธอตอบ "แต่... ดอกไม้... ดอกนั้น... มัน... ดู... แตกต่าง... ไป... จาก... เดิม... มาก... เลย... นะคะ" เพลิงพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ครับ... มัน... เหมือน... กับ... ว่า... มัน... ได้... มอบ... พลัง... ทั้งหมด... ของ... มัน... ให้... กับ... คุณ... เพื่อ... จัดการ... กับ... เงา..." ทั้งสองคนยืนมองดอกไม้สีรุ้งด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความโล่งใจที่ภัยร้ายผ่านพ้นไป และความกังวลเกี่ยวกับอนาคตของดอกไม้และสวนแห่งนี้ "เรา... ต้อง... ดูแล... มัน... ให้... ดี... ที่สุด... นะคะ" พิมพ์ดาวกล่าว พลางวางมือลงบนกลีบดอกที่ดูอ่อนแรง "บางที... การฟื้นฟู... สวน... ก็... คือ... การฟื้นฟู... พลัง... ของ... ดอกไม้... ด้วย..." "ผม... คิด... อย่างนั้น... เช่น... กัน... ครับ..." เพลิงตอบ "เรา... ได้... เรียนรู้... ที่จะ... เชื่อมโยง... กับ... ธรรมชาติ... มาก... ขึ้น... แล้ว... ตอนนี้... เรา... ต้อง... ใช้... ความเข้าใจ... นั้น... เพื่อ... ดูแล... สวน... และ... ดอกไม้... แห่งนี้... ให้... กลับมา... แข็งแรง... อีก... ครั้ง..." พิมพ์ดาวหันไปมองกล่องไม้ที่ยังคงอยู่ในมือของเธอ "แล้ว... กล่อง... ใบนี้... ล่ะคะ... เพลิง... คุณย่า... ท่าน... ฝาก... อะไร... ไว้... อีก... หรือเปล่า" เพลิงมองกล่องไม้ด้วยความสงสัย "ผม... ไม่แน่ใจ... ครับ... แต่... คุณย่า... ของผม... ท่าน... มักจะ... ซ่อน... ความหมาย... ไว้... ใน... ทุกๆ... สิ่ง... ที่... ท่าน... ทำ..." ทั้งสองคนตัดสินใจที่จะเปิดกล่องไม้ใบนั้นอีกครั้ง คราวนี้ด้วยความหวังที่มากขึ้น พวกเขาค่อยๆ เปิดฝากล่องออก ช้าๆ ราวกับกลัวว่าจะมีอะไรที่ไม่คาดฝันปรากฏขึ้นมาอีก ข้างในกล่อง ยังคงมีดอกไม้แห้งบางส่วน สมุดบันทึกเล่มเล็กๆ และจี้ห้อยรูปดอกไม้สีรุ้ง ที่เหมือนกับดอกไม้ที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาในสวน "นี่... คือ... จี้... ที่... คุณย่า... ของผม... เคย... ใส่... ตลอด... เลย... ครับ..." เพลิงกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "ผม... นึกว่า... มัน... หาย... ไป... แล้ว..." พิมพ์ดาวหยิบจี้นั้นขึ้นมาดู มันมีลักษณะคล้ายคลึงกับดอกไม้สีรุ้งที่กำลังอ่อนแรงอยู่ "มัน... ดู... เหมือน... กับ... ดอกไม้... นั้น... เลย... ค่ะ" เธอกล่าว "อาจจะ... เป็น... พลังงาน... เดียวกัน..." เพลิงกล่าว "หรือ... อาจจะเป็น... ส่วนหนึ่ง... ของ... มัน..." พิมพ์ดาวหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาดู คราวนี้เธอได้สังเกตเห็นบางอย่างที่แตกต่างไปจากเดิม ใต้หน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยลายมือของคุณย่า มีกระดาษอีกแผ่นหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "นี่... คือ... อะไร... กัน... นะ" พิมพ์ดาวพูด พลางค่อยๆ ดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมา มันเป็นกระดาษที่เก่าแก่กว่าสมุดบันทึกเล่มอื่น ด้านบนสุดมีคำเขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นเคย แต่ก็ไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน "บันทึก... ของ... ผู้พิทักษ์... ดอกไม้..." พิมพ์ดาวอ่านออกเสียง เพลิงก้มลงมาดูด้วยความสนใจ "ผู้พิทักษ์... ดอกไม้... งั้น... เหรอครับ" พิมพ์ดาวค่อยๆ อ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้น ซึ่งเป็นบันทึกที่เขียนโดยผู้พิทักษ์คนก่อนๆ ที่ดูแลสวนดอกไม้แห่งนี้มาหลายชั่วอายุคน พวกเขาบรรยายถึงพลังอันน่าอัศจรรย์ของสวน ความเชื่อมโยงกับธรรมชาติ และวิธีการในการรักษาความสมดุลของพลังงานในสวน "คุณย่า... ท่าน... ไม่ใช่... ผู้พิทักษ์... เพียงคนเดียว... ใน... ตระกูล... ของเรา... หรอก... ครับ... พิมพ์ดาว..." เพลิงกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "และ... บันทึก... นี้... ก็... บอก... ถึง... วิธี... การ... ที่จะ... ฟื้นฟู... พลัง... ของ... ดอกไม้... สีรุ้ง... ด้วย..." พิมพ์ดาวอ่านข้อความต่อไป เธอพบว่าดอกไม้สีรุ้งนั้นเป็นเหมือนหัวใจของสวน เป็นแหล่งพลังงานหลักที่จะคอยหล่อเลี้ยงชีวิตของดอกไม้อื่นๆ และรักษาสมดุลของธรรมชาติในบริเวณนี้ การที่เงาปรากฏตัวขึ้นมานั้น เป็นเพราะพลังงานของสวนเริ่มอ่อนแอลง และดอกไม้สีรุ้งก็ต้องใช้พลังงานทั้งหมดของมันเพื่อขับไล่ภัยร้าย "แต่... การฟื้นฟู... พลัง... ของ... ดอกไม้... นั้น... จะ... ต้อง... ใช้... พลังงาน... แห่ง... ความรัก... และ... ความผูกพัน... ที่... แท้จริง... ครับ..." เพลิงอ่านข้อความสุดท้าย "และ... ยัง... ต้อง... ใช้... 'แสงดาว'... ที่... จะ... นำทาง... พลัง... บริสุทธิ์... มาสู่... สวน... อีก... ด้วย..." พิมพ์ดาวและเพลิงมองหน้ากัน ดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความหวัง "แสงดาว..." พิมพ์ดาวพึมพำ "เหมือน... กับ... ที่... คุณย่า... เคย... บอก... ไว้... ใน... บันทึก... ของ... ท่าน..." "ใช่ครับ... และ... จี้... อันนี้... ก็... คือ... 'แสงดาว'... ที่... เรา... ได้รับ... มา... ครับ..." เพลิงกล่าว พลางมองจี้รูปดอกไม้สีรุ้งในมือของพิมพ์ดาว "เรา... ต้อง... ใช้... มัน... เพื่อ... เชื่อมโยง... กับ... พลังงาน... ของ... สวน... และ... ดอกไม้... สีรุ้ง..." พิมพ์ดาวรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่แข็งแกร่งขึ้นระหว่างเธอกับเพลิง พวกเขาผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกัน ความผูกพันระหว่างทั้งสองคนเริ่มก่อตัวเป็นรูปธรรมมากขึ้นเรื่อยๆ "ฉัน... คิดว่า... เรา... รู้... แล้ว... ว่า... ต้อง... ทำ... อะไร... ต่อไป... นะคะ... เพลิง" พิมพ์ดาวกล่าว ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เพลิงยิ้มตอบ "ผม... ก็... คิด... อย่างนั้น... เช่น... กัน... ครับ... พิมพ์ดาว" ทั้งสองคนตัดสินใจที่จะลองทำตามคำแนะนำในบันทึก พวกเขาเดินไปที่กลางสวน ที่ซึ่งดอกไม้สีรุ้งตั้งตระหง่านอยู่ แม้จะอ่อนแรง แต่ก็ยังคงมีความงดงามซ่อนอยู่ พิมพ์ดาววางจี้รูปดอกไม้สีรุ้งลงบนกลีบดอกไม้ที่อ่อนแรงนั้น ทันทีที่จี้สัมผัสกับดอกไม้ แสงสีรุ้งก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้รุนแรงเหมือนครั้งก่อน แต่เป็นแสงที่นุ่มนวลและอบอุ่น เพลิงวางมือลงบนไหล่ของพิมพ์ดาว จากนั้นจึงค่อยๆ วางมืออีกข้างลงบนกลีบดอกไม้ข้างๆ จี้ "เรา... จะ... ทำ... มัน... ด้วยกัน..." เพลิงกล่าว พิมพ์ดาวหลับตาลง เธอรู้สึกถึงพลังงานที่ค่อยๆ ไหลเวียนเข้ามาในตัวเธอ จากดอกไม้สีรุ้ง จากจี้รูปดอกไม้ และจากเพลิงที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอ เธอสัมผัสได้ถึงความรัก ความผูกพัน และความหวัง ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ พลังงานเหล่านั้นรวมกันเป็นหนึ่งเดียว หมุนวนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะไหลกลับเข้าไปในดอกไม้สีรุ้ง ค่อยๆ ทีละเล็กทีละน้อย ดอกไม้สีรุ้งก็เริ่มกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง กลีบดอกที่เคยอ่อนแรง บัดนี้ดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อยๆ สีสันของมันกลับมาสดใสราวกับวันแรกที่ปรากฏตัว สวนดอกไม้สีรุ้งทั้งสวนก็พลันสว่างไสวไปด้วยแสงสีรุ้งอีกครั้ง ดอกไม้ทุกดอกดูราวกับจะเบ่งบานเต็มที่ ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ พิมพ์ดาวและเพลิงลืมตาขึ้น มองภาพตรงหน้าด้วยความปีติยินดี พวกเขาทำสำเร็จแล้ว พวกเขาสามารถฟื้นฟูพลังของสวน และขับไล่ภัยร้ายที่คุกคามออกไปได้ "เรา... ทำ... ได้... จริงๆ... ด้วย..." พิมพ์ดาวกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม "ใช่ครับ... เรา... ทำ... ได้... ครับ... พิมพ์ดาว..." เพลิงตอบ พลางมองใบหน้าของพิมพ์ดาวที่เปื้อนรอยยิ้มแห่งความสุข "ด้วย... ความรัก... และ... ความผูกพัน... ที่... แท้จริง... ของเรา..."